[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ευμενίδες

Ήταν έκπληξη η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να αποκαθηλωθούν οι εικόνες του Εσταυρωμένου από τα πολυπολιτισμικά σχολεία της Ιταλίας γιατί παραβιάζουν την ελευθερία της θρησκευτικής επιλογής των μαθητών, όμως εγώ με τι μούτρα να το πανηγυρίσω χωρίς να φανώ ανακόλουθη; Το προηγούμενο βράδυ είχα αρπαχτεί με τον φίλο μου που διδάσκει στα παιδιά του την απομυθοποιητική εκδοχή των πάντων, ακόμη και της Κοκκινοσκουφίτσας. Καταεκτέθηκα μάλιστα υποστηρίζοντας ότι αν τα νήπια δεν ξορκίσουν το άγχος τους μέσα από τη φρίκη του μύθου, τότε θα τo πάρουν παραμάσχαλα διά βίου.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, θυμάμαι ότι δεν με πείραζε καθόλου το ράψιμο της κοιλιάς του λύκου με μια σακοράφα, αντίθετα ο σαδισμός μου υποχωρούσε και το αίμα μου πάγωνε στη θέα του Εσταυρωμένου. Η προοπτική του ακάνθινου στεφάνου μού έκοβε την όρεξη να συνεχίσω την καριέρα μου ως της μαμάς μου το καλύτερο παιδί.

Κατά βάθος μάλιστα ευγνωμονώ τους δασκάλους μου που, αντί για τους αγριωπούς Χριστούς της βυζαντινής αγιογραφίας, είχαν κρεμάσει στη σχολική αίθουσα δυτικότροπους Χριστούληδες στον δρόμο προς Εμμαούς, με προσηνή φυσιογνωμία και μακριά ξανθά μαλλιά σαν μετά από το τέλειο brushing.

Τόσο συγχυτικά, τόσο μαγικά, τόσο σκοτεινά και τόσο εντελώς άσχετα με τον ενήλικο- δηλαδή τον πολιτικό- χειρισμό τους, που στέλνει στην κρίση του Δήμου τα υλικά της ψυχής επί πίνακι. Αφόρητο να είναι κανείς πολίτης, επί εικοσιτετραώρου βάσεως.