Η Ν.Δ. στη μηχανή του χρόνου

Σε τεντωμένο σκοινί ισορροπεί η ενότητα της Ν.Δ., καθώς το εμφυλιοπολεμικό κλίμα που επικρατεί στα ανώτατα επίπεδα της γαλάζιας πυραμίδας έχει περάσει πλέον και στη βάση, όπως αναγνωρίζουν κορυφαία στελέχη του κόμματος.

Το διήμερο έκτακτο Συνέδριο στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας αποτελεί κρας-τεστ όχι μόνο για τη δυναμική των υποψηφίων, αλλά και τη συνοχή του στελεχικού δυναμικού, που παίρνει κι αυτό θέση στην κούρσα της διαδοχής. Το διχαστικό κλίμα στη γαλάζια βάση καταγράφεται και δημοσκοπικά και είναι πλέον εμφανές ότι τόσο η Ντόρα Μπακογιάννη όσο και ο Αντώνης Σαμαράς έχουν φανατικούς οπαδούς, αλλά και ορκισμένους εχθρούς ανάμεσα στους ψηφοφόρους του κόμματος. Οι ίδιες πηγές παραδέχονται ότι η σκληρή μάχη των δύο βασικών υποψηφίων για τη διαδοχή του Κων. Καραμανλή θα δοθεί και με «όρους παρελθόντος» και θα οδηγήσει εκ των πραγμάτων, όπως λένε, σε ένα «ξεκαθάρισμα παλαιών λογαριασμών»εν ολίγοις, όσα σημάδεψαν τη Ν.Δ. κατά την περίοδο 1992- ΄93.

Ορκίζονται ενότητα. Και τα δύο στρατόπεδα μπαίνουν από τη Δευτέρα στην τελική φάση μιας σκληρής αναμέτρησης, ομνύοντας στην ενότητα. «Οι λογαριασμοί του παρελθόντος είναι κλειστοί», τονίζει η κ. Μπακογιάννη. «Η Ν.Δ. την επόμενη ημέρα θα είναι ενωμένη σαν μια γροθιά», διαμηνύει ο κ. Σαμαράς. Ωστόσο, ελάχιστοι είναι εκείνοι που θεωρούν ότι το κόμμα θα βγει από τη μάχη της διαδοχής χωρίς κραδασμούς. Και ο προβληματισμός τους σχετίζεται με την ένταση των εσωκομματικών δονήσεων και τις ρωγμές που θα υπάρχουν στο νέο τοπίο. Οι ίδιες κορυφαίες πηγές θεωρούν δεδομένο ότι η νέα ηγεσία, ακόμη κι αν καταφέρει να βρει κοινό βηματισμό με τα στελέχη της άλλης πλευράς, θα αμφισβητείται από ένα σημαντικό τμήμα της κομματικής βάσης, που για πρώτη φορά καλείται να επιλέξει τον αρχηγό. Αυτή η παράμετρος θεωρούν ότι μπορεί να εξελιχθεί σε μεγάλο εμπόδιο για τη νέα ηγεσία και είναι και ένα από τα στοιχήματα της νέας διαδικασίας για την εκλογή αρχηγού. Στο παρελθόν ο εσωκομματικός πόλεμος για τη διαδοχή περιοριζόταν στους κόλπους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και του κεντρικού κομματικού επιτελείου και η βάση ακολουθούσε σε μεγάλο βαθμό τις κεντρικές αποφάσεις, ενώ το 1997 με την πρώτη αλλαγή της διαδικασίας και την εκλογή αρχηγού από το Συνέδριο, η ανάδειξη στην ηγεσία του Κων. Καραμανλή είχε γίνει αποδεκτή από το σύνολο σχεδόν των γαλάζιων ψηφοφόρων.

Στη Ρηγίλλης δεν είναι λίγοι όσοι επισημαίνουν ότι ακόμη και η παρέμβαση του Κων. Καραμανλή στην πρόσφατη Κεντρική Επιτροπή δείχνει ότι η συνοχή του κόμματος είναι εύθραυστη. Η προειδοποίηση του απερχόμενου προέδρου («όποιος δεν στηρίξει τον νέο πρόεδρο θα έχει να κάνει μαζί μου!»), ακόμη και αν ερμηνεύθηκε ως μήνυμα από την πλευρά του ότι η νέα ηγεσία θα τελεί υπό την «κηδεμονία» του, υποκρύπτει για πολλούς και μια ανησυχία για την ενότητα του κόμματος. Την ίδια αγωνία, άλλωστε, εκπέμπει και το κεντρικό σύνθημα που επέλεξε η οργανωτική επιτροπή, υπό τον Δημ. Σιούφα, για το έκτακτο Συνέδριο: «Νέα Δημοκρατία, άνοιγμα στην κοινωνία, συνοχή- αλληλεγγύη- προοπτική».
Τα σενάρια της επόμενης μέρας

Το ερώτημα που κυριαρχεί, ουσιαστικά, στη Ν.Δ. είναι εάν μπορούν να συνυπάρξουν στην επόμενη ημέρα για το κόμμα η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Αντώνης Σαμαράς.

Στελέχη που κινούνται υπέρ της υποψηφιότητας του Μεσσήνιου πολιτικού θεωρούν ότι ο κ. Σαμαράς δεν έχει περιθώριο για δεύτερη ρήξη (μετά τη ρήξη με τον Κων. Μητσοτάκη, το 1992), αφήνοντας να εννοηθεί ότι η συνοχή της Ν.Δ. μπορεί να απειληθεί μόνον από την πλευρά της κ. Μπακογιάννη. Από το στρατόπεδο της τέως υπουργού Εξωτερικών λένε με νόημα ότι «σε όλη την πολιτική διαδρομή της βρίσκεται στη Ν.Δ., χωρίς παύσεις και διαλείμματα…». Πολιτικοί φίλοι της, εξάλλου, προβάλλουν με έμφαση και ανακοίνωση του πρώην προέδρου του κόμματος για τη στήριξη της κ. Μπακογιάννη, με βασικό επιχείρημα ότι η εκλογή της «θα συμβάλει στην ενότητα της παράταξης και θα δημιουργήσει προοπτικές ώστε η Ν.Δ. να επανέλθει στην κυβέρνηση».

Σε κάθε περίπτωση, η συνοχή του κόμματος την επόμενη ημέρα προβληματίζει σχεδόν όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη της Ν.Δ., εκτιμώντας ότι ακόμη κι αν δεν δημιουργηθούν συνθήκες διάσπασης, θα είναι απαραίτητος ένας «μεγάλος συμβιβασμός», ώστε το κόμμα να αποκτήσει αξιοπιστία και προοπτική. Ενδεικτική αυτού του προβληματισμού είναι και η δήλωση του Ευάγ. Μεϊμαράκη, ο οποίος αναφέρει στα «ΝΕΑ» ότι «η ενότητα είναι δεδομένη και δεν κινδυνεύει από αυτούς που τοποθετούνται δημόσια και με ειλικρίνεια και έχουν δώσει διαχρονικά μάχες για τις αρχές της Ν.Δ.». Ωστόσο, ο πρώην υπουργός, ο οποίος στηρίζει την υποψηφιότητα της κ. Μπακογιάννη, προσθέτει ότι «αυτό που πρέπει να προσεχθεί από τη νέα ηγεσία είναι να μην οδηγηθούμε σε πλήρη απαξίωση του κόμματος και γι΄ αυτό θα πρέπει να αξιοποιηθούν στελέχη της νεώτερης γενιάς, που θα είναι άφθαρτα…».