[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Πάμε Μουσείο;

Παρά το ψιλόβροχο και τον αναπάντεχο ψόφο, την περασμένη Κυριακή το πρωί συμφώνησα με τη φίλη μου να πάμε επιτέλους να δούμε κι εμείς το Νέο Μουσείο Ακρόπολης. Φτάσαμε στο γκισέ λίγο πριν από το εκατομμυριοστό εισιτήριο κι αφήσαμε τα παλτά και τις τσάντες μας στην γκαρνταρόμπα σαν να ήμασταν στο Μπομπούρ κι ακόμη καλύτερα. Μετά περιδινηθήκαμε με την άνεσή μας στο αριστούργημα του Τσουμί και εκστασιαστήκαμε με την ησυχία μας μπροστά στα χρηστικά αντικείμενα, στις χρωματιστές κόρες και το πώρινο αέτωμα του αρχαϊκού Παρθενώνα με τα λιοντάρια. Οι Καρυάτιδες με τα καταφαγωμένα από τη ρύπανση πρόσωπα διέκοψαν βίαια τους ρεμβασμούς μας αλλά στον απάνω όροφο μας περίμεναν τα χειρότερα.

Αν και είχαμε επισκεφτεί τα Μάρμαρα του Βρετανικού Μουσείου δεν είχαμε ποτέ μέχρι τότε κατανοήσει το μέγεθος του Ελγίνειου πλιάτσικου. Μετρήσαμε με το μάτι τα ελάχιστα αυθεντικά κομμάτια της ζωφόρου και συμφωνήσαμε σιωπηρά ότι την άλλη φορά θα αρχίσουμε την επίσκεψή μας ανάποδα. Μέχρι να κατεβούμε στη μαγική αίθουσα των κλιτύων της Ακρόπολης θα έχουμε ξεχάσει το ξεδόντιασμα του Παρθενώνα, τις οδυνηρά άσχημες πλάτες των παρακείμενων «διατηρητέων» και θα έχουμε δώσει άφεση αμαρτιών σε όσους χρησιμοποιούν τις σαμπανιέρες του υπαίθριου καφενείου για να φυτέψουν εκεί μέσα παπαριασμένα από τη βροχή αποτσίγαρα. Την άλλη φορά…