«Αρεσκόμαστε στην ψευδαίσθηση ότι ζούμε δίχως πολέμους»

«O Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει γίνει, ακόμη και αν δεν υποχρεώθηκαν οι περισσότεροι Ευρωπαίοι να πληρώσουν φόρο αίματος. Και είχε 20 εκατ. νεκρούς από το 1945, οι οποίοι σε αντίθεση με εκείνους του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έμειναν άγνωστοι και καταδικασμένοι σε μια απάνθρωπη λήθη».

Ο Ιταλός συγγραφέας (του «Δούναβη») και καθηγητής Γερμανικής Φιλολογίας Κλάουντιο Μάγκρις έβγαλε έναν διόλου συμβατικό λόγο στην τελετή κατά την οποία οι Γερμανοί Βιβλιοπώλες τού απένειμαν, στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου της Φρανκφούρτης το Βραβείο Ειρήνης (Friedenspreis), με το οποίο στο παρελθόν έχουν βραβευθεί προσωπικότητες όπως οι Γιούργκεν Χάμπερμας, Σούζαν Σόνταγκ, Ορχάν Παμούκ, Χόρχε Σεμπρούν, Μάριο Βάργκας Λιόσα, Γιασάρ Κεμάλ, Οκτάβιο Παζ κ.ά.

Στοχεύοντας εμμέσως την κυβέρνηση Μπερλουσκόνι ο Μάγκρις εξέφρασε την ελπίδα, «ως Ιταλός πατριώτης, η χώρα μου να μην ιδωθεί ξανά ως πρωτοπόρος για λάθος λόγους. Άλλωστε, εμείς εφηύραμε τον φασισμό».

Στο στόχαστρό του μπήκε και ο ευρωπαϊκός λαϊκισμός όχι μόνον του Μπερλουσκόνι αλλά και του Σαρκοζί, όπως και τα «αόρατα σύνορα» ανάμεσα στους μετανάστες και τους ιθαγενείς της Ευρώπης.

«Αρεσκόμαστε στην ψευδαίσθηση ότι ζούμε δίχως πολέμους, μόνο και μόνο επειδή ο Ρήνος, φέρ΄ ειπείν, δεν είναι πλέον το σύνορο που διεκδικούν μαχόμενοι εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες και επειδή δεν υπάρχουν πια κοντά στην Τεργέστη τα σύνορα που ορίζει ένα σιδηρούν παραπέτασμα», είπε. «Αυτά τα σύνορα των παιδικών μας χρόνων και της εφηβείας μας δεν ήταν μόνο σύνορα διαχωρισμού δύο πολιτικών κόσμων, αλλά και τείχος που απέκλειε την Ανατολή, τη φοβερή και τρομερή Ανατολή ή, όπως έλεγαν, “την άλλη Ευρώπη”.

Αυτά τα σύνορα δεν έχουν αρθεί, αλλά απλώς μετατοπιστεί ώστε να αποκλείσουν μια ακόμη ανατολικότερη Ανατολή. Είναι σύνορα που δεν υπάρχουν για να τα διασχίζουμε, αλλά λειτουργούν ως απόρθητο τείχος και ως απωθητήρας των βαρβάρων που καθιερώνει συνθήκες πολέμου.

Σήμερα υπάρχουν άλλα σύνορα, που απειλούν την ειρήνη, αόρατα σύνορα στα ενδότερα των πόλεών μας, ανάμεσα σε εμάς, τους παλιούς, και τους νεοφερμένους από άλλες γωνιές της Γης, τους οποίους δεν παίρνουμε καθόλου στα σοβαρά γιατί όπως λέει και το τραγούδι του μπρεχτικού Μακχίθ, “στο σκοτάδι δεν τους βλέπεις”. Δεν φτάνουν μόνο στις ιταλικές ακτές κυνηγημένοι, που τους θεωρούμε αιμοβόρους πειρατές. Οι αντιδράσεις μας απέναντι σε αυτούς τους αυτοεξόριστους είναι υστερικές και απάνθρωπες».


«Δημοκρατίες δίχως δημοκρατία»

«Ο νέος λαϊκισμός, που σήμερα διατρέχει απ΄ άκρου εις άκρον την Ευρώπη, επιτυγχάνει- όπως είπε ένας ιστορικός- να δημιουργεί δημοκρατίες δίχως Δημοκρατία. Αυτός είναι ο κίνδυνος για τη Δημοκρατία και την ειρήνη- γιατί κάθε απειλή για τη Δημοκρατία είναι και απειλή για την ειρήνη- ακόμη και όταν δεν έχει να κάνει με τον κλασικό φασισμό», επισημαίνει ο Κλάουντιο Μάγκρις.

«Είναι εύκολο όσο και απαραίτητο να κριτικάρει κανείς, ελαφρά τη καρδία, την απανθρωπιά εκείνων που απωθούν τους νεοφερμένους. Θα έρθει όμως κάποτε η ώρα όπου θα είναι τέτοιος ο αριθμός των συνανθρώπων μας οι οποίοι δικαίως θέλουν να δραπετεύσουν από τις αβάσταχτες συνθήκες διαβίωσής τους και οι οποίοι δεν θα βρίσκουν τόπο να σταθούν και θα λύνουν τις αναπόφευκτες κόντρες με τρόπους απρόβλεπτους, που διόλου δεν θα μοιάζουν με την παραδοσιακή μορφή του πολέμου, αλλά θα την ξεπερνούν ».