Φαινόμενα

Πολίτες – χαχανιστές
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Πόσο να γελάσουμε πια! Θα σιχαθούμε το γέλιο στο τέλος.
Έχουν βαλθεί όλοι να κάνουν αστεία για να «γελάσει» το φιλοθέαμον, λες και είμαστε παιδικό πάρτι
Όλοι χιουμορίστες. Αυτό δήλωσε και ο Γιώργος Αυτιάς, αφού αποκάλυψε το «Ράδιο Αρβύλα» και βούιξαν τα sites με βίντεο από την εκπομπή του, όπου φαινόταν να παίρνει επί τρεις συνεχόμενες ημέρες την ίδια ακριβώς συνέντευξη από τον Παναγιώτη Ψωμιάδη.

Η ιδιαιτερότητα του χιούμορ του πάντως δεν φαινόταν. Εμφανιζόταν να συνομιλεί με το βίντεο κάθε ημέρα σαν να ήταν κανονική συνέντευξη. Έκανε τις ίδιες ερωτήσεις, τα ίδια ακριβώς σχόλια, στο ίδιο ακριβώς απόσπασμα από τις απαντήσεις του κ. Ψωμιάδη, παριστάνοντας με θαυμαστή, ομολογουμένως, υποκριτική δεινότητα ακόμη και τον έκπληκτο.

Για να μην αδικήσουμε έναν σκληρό κυνηγό των νούμερων, το εν λόγω απόσπασμα ήταν «λουκούμι», αφού ακουγόταν ο κ. Ψωμιάδης, ένας εκ των υποψηφίων για την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, να μιλάει για «εγκληματική συμμορία», εννοώντας προφανώς τα στελέχη εξαιτίας των οποίων, κατά τη γνώμη του, έχασε το κόμμα του την εξουσία.

Είναι δυνατόν μια τέτοια δήλωση να προβληθεί μόνο μία φορά; Και δυο και τρεις, και αρκετές δεν ήταν όπως αποδείχθηκε. Και προφανώς θεώρησε ο κ. Αυτιάς ότι ένας καθημερινός διάλογος με… βίντεο, χωρίς να ενημερώνεται το κοινό του ότι πρόκειται για κάτι τέτοιο, δεν αποτελεί παρέκκλιση του δημοσιογραφικού του ρόλου. Άλλωστε αυτό που έχει σημασία είναι να εκπληρώνεται ο τηλεοπτικός ρόλος. Όπως δήλωσε δε σε συνέντευξή του στον Flash, ένα αστείο έκανε με το βίντεο, όπως κάνει και ο Λαζόπουλος.

Τι σάτιρα, τι ενημέρωση σου λέει. Το ίδιο κάνει. Και την επομένη τον επιβεβαίωσε και ο αγαπημένος του καλεσμένος, ο ίδιος ο Παναγιώτης Ψωμιάδης, ο οποίος έδωσε συνέντευξη στο «Κους- Κους» για να επιβραβεύσει το χιούμορ Αυτιά.

Για εισαγωγή είπε πάλι κάτι για «σημαδεμένες τράπουλες», δεν εξήγησε ποιες, μετά χαρακτήρισε ορισμένους «χαντούμηδες», χωρίς να διευκρινίσει ποιους, αλλά ήταν εντυπωσιακός ο χαρακτηρισμός και συνέχισε στον δικό του προσωπικό σκοπό, διότι ο εαυτός του είναι το ζήτημα και ξέρει από σόου: «Δεν με ενόχλησαν όσα γίνονται εις βάρος μου από συναδέλφους σας. Θυμάστε το 2002, το 2006… Δεν μου λέτε, ξέρετε πόσοι πολιτικοί ντύνονται καρναβάλια; Μόνο τον Ψωμιάδη δείξατε. Ξέρετε ότι υπάρχουν συνάδελφοί σας που 365 ημέρες είναι μασκαρεμένοι; Αυτό σας ενόχλησε; Κάθε μέρα να το βάζετε αυτό το βίντεο… Εγώ κατεβαίνω στην πολιτική με καθαρό μέτωπο…». Άσχετο; Όχι και τόσο. Οτιδήποτε γίνεται σόου δεν μπορεί να θεωρηθεί «άσχετο», γιατί το μέτρο είναι η τηλεόραση.

Ως εκ τούτου, είχαμε ένα εξόχως ψυχαγωγικό επεισόδιο στον γάμο τηλεόρασης και πολιτικής α λα ελληνικά, με μια σπαρταριστή σκηνοθεσία δημοσιογραφικής- τρόπος του λέγειν – εμπνεύσεως. Άλλωστε η πλάκα, ο χαβαλές για την ακρίβεια, έχει αναδειχθεί σε μιντιακή εμμονή της εποχής.


Η σοβαροφάνεια, η βλακεία και η πλάκα

Όλα πρέπει να είναι αστεία, όλα πρέπει να έχουν μια επιθεωρησιακή πινελιά, ακόμη και δελτία ειδήσεων- κυρίως αυτά. Ο πλακατζίδικος λόγος από απελευθερωτικός που ήταν κάποτε, όταν έσπαγε την γκριζάδα της σχολικής σοβαροφάνειας, έχει μετατραπεί σε σύγχρονη δεσποτεία. Οποιαδήποτε αγριάδα ή βλακεία είναι ανεκτή αρκεί να έχει το λούστρο ενός υποτιθέμενου χιούμορ, αρκεί να παρουσιαστεί ως πλάκα.

Το αντίθετο του σοβαροφανούς δεν είναι πλέον ο σοβαρός, αλλά ο χάχας ή όποιος υποδύεται τον χάχα πολύ πειστικά. Έχει δε τέτοια μιντιακή προβολή το είδος, ώστε όλοι υποκλίνονται σε αυτό. Ο αρχιχάχας αποθεώνεται ως ευφυής χιουμορίστας.

Διόλου τυχαία. Γιατί το ομοιόμορφο ύφος μιας γενικευμένης μιντιακής θυμηδίας αντιμετωπίζει το τηλεοπτικό κοινό σαν μια μάζα από παλίμπαιδες, έτοιμους να εγκαταλείψουν το κουραστικό φορτίο των κριτηρίων και να «καταπιούν» σαν εξωτικό χυμό οτιδήποτε θα απέρριπταν η δημοκρατική τους συνείδηση και η παιδεία τους. Και δεν έχει καταπιεί και λίγα το διασκεδασμένο κοινό!