[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Μας «κοιτάζουν» οι ταινίες μας

ΑΥΤΗ, ΟΝΤΩΣ, είναι έκπληξη που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Ο λόγος για την ξαφνική κοινωνικοπολιτική έκρηξη που παρατηρείται στη θεματολογία πολλών ελληνικών ταινιών νέων σκηνοθετών μας, που θα βγουν στις κινηματογραφικές αίθουσες τους ερχόμενους μήνες- μέχρι την Πρωτοχρονιά. Τι έγινε και εκεί που πολλοί μιλούσαν με απαξιωτικά λόγια για την απολιτική και αφασική «γενιά Χ», πολλοί νέοι σκηνοθέτες μας πέρασαν στην άλλη άκρη;

Ασφαλώς, οικονομικοί είναι οι λόγοι και η παγκόσμια οικονομική κρίση συνέτεινε στο να συνειδητοποιήσουν πολλοί ότι τίποτα δεν είναι ρόδινο και ανώδυνο και πως «τέρμα οι εποχές με τις παχιές αγελάδες»… Και πρώτο εκρηκτικό δείγμα της αλλαγής νοοτροπίας στην ελληνική κοινωνία, η εξέγερση των νέων τον περασμένο Δεκέμβριο. Κάτι που επισημάνθηκε και από το ξένο Τύπο. Κάτι που έκανε τα μεγάλα διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφουΒερολίνο, Κάννες, Βενετία, Λοκάρνο- να δείξουν μεγάλο ενδιαφέρον για τον ελληνικό κινηματογράφο και μάλιστα αρκετές ταινίες μας βραβεύθηκαν σε αυτά. Μέσα σε αυτή τη φόρα που έχει πάρει το νέο ελληνικό σινεμά, θα πρέπει να συμπεριληφθεί και η «εξέγερση» των 100 σκηνοθετών-παραγωγών να μην πάνε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και να απέχουν από τα Κρατικά Βραβεία του υπουργείου Πολιτισμού μέχρι να ψηφιστεί κινηματογραφικός νόμος που εκκρεμεί εδώ και μία δεκαετία. Ανάμεσα στις ταινίες νέων σκηνοθετών μας που θα βγουν στις κινηματογραφικές αίθουσες και «μας κοιτάζουν», έχουν κοινωνικό χαρακτήρα και το βλέμμα στραμμένο στη σημερινή Ελλάδα, είναι οι παρακάτω:«Ακαδημία Πλάτωνος» του Φίλιππου Τσίτου, «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου, «Ο μαχαιροβγάλτης» του Γιάννη Οικονομίδη, «Στρέλλα» του Πάνου Χ. Κούτρα, «Τέσσερα μαύρα κοστούμια» του Ρένου Χαραλαμπίδη, «45 τετραγωνικά» του Στράτου Τζίτζη, «Κληρονόμος» του Παναγιώτη Φαφούτη, «Το κακό στην εποχή των ηρώων» του Γιώργου Νούσια, «Νήσος» του Χρήστου Δήμα, «Χάρισμα» της Χριστίνας Ιωακειμίδη, «3 μέρες ευτυχίας» του Δημήτρη Αθανίτη κ.ά. Ταινίες που, αν είναι καλές, μέτριες ή κακές, κανείς ακόμα δεν ξέρει… Θα το δείξει η προβολή τους στις αίθουσες. Σημασία, πρωτίστως, έχει πως μέσα στα πλάνα τους σκιαγραφείται ποικιλοτρόπως η σημερινή Ελλάδα και διάφοροι «τύποι» της ελληνικής κοινωνίας.