«Όλοι χορεύουμε τον χορό της διαπλοκής»

«Η Ελλάδα τρέχει πίσω από τις εξελίξεις και η Αθήνα εξελίσσεται σε μια μητρόπολη χωρίς να το ΄χει αποδεχτεί», λέει ο Θοδωρής Αθερίδης. Γι΄ αυτό και το έργο που ανεβάζει, η επιθεώρηση «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί», έχει ως σκηνικό την πολύπαθη, πια, Πλατεία Θεάτρου, στην πλάτη ακριβώς του Δημαρχείου της Αθήνας. «Αλλοδαποί που όσο περνά ο καιρός συμπεριφέρονται όλο και πιο πολύ σαν Έλληνες κι από την άλλη, ντόπιοι που νιώθουν όλο και πιο πολύ αλλοδαποί, ένα τηλεοπτικό πανηγύρι με τραγούδια, μαγειρική και ζώδια από τα ξημερώματα μέχρι τη νύχτα, συγγενείς που στέλνουν “πακέτα” σε άλλους χαμένους συγγενείς, μετανάστες που για να επιβιώσουν βάζουν ταρίφα στο ξύλο που τρώνε, αγρότες μόνοι που ψάχνουν “διά τηλεοράσεως” το έτερόν τους ήμισυ», λέει ο Θοδωρής Αθερίδης. Και από κοντά «ένας Πρωθυπουργός (όλο και πιο) κουρασμένος-τα κείμενα γράφτηκαν πριν από τις εκλογές- και γύρω του πολιτικοί (όλο και πιο) απελπισμένοι για καριέρα. Όλα αυτά τα καθημερινά για τα οποία θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί αλλά κάτι-η χαρά, ή μήπως η απόγνωση;- δεν την αφήνει…». Εκτός από τη σκηνοθεσία, ο Θοδωρής Αθερίδης συνυπογράφει και τα κείμενα (μαζί με τους Θοδωρή Πετρόπουλο, Παντελή Καναράκη, Βαγγέλη Νάση, Νίκο Ιωαννίδη), κείμενα βγαλμένα από την καθημερινότητα με έμφαση στη σάτιρα. Και με ερμηνευτές ηθοποιούς όπως οι Γιώργος Μαρίνος, Χρυσούλα Διαβάτη, Παύλος Κοντογιαννίδης, Αντώνης Λουδάρος, Αλέξανδρος Αντωνόπουλος.

Το ότι η Ελλάδα δεν έχει μείνει έξω από την παγκοσμιοποίηση, και ότι απλώς δεν το έχει συνειδητοποιήσει, το τονίζει ο Θοδωρής Αθερίδης στην τελευταία σκηνή στην οποία δύο τσολιάδες, ένας Αφρικανός κι ένας Κινέζος, γεννημένοι στην Ελλάδα, κάνουν σκοπιά στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Αν στην κωμωδία επιστημονικής φαντασίας «Από μακριά» που έγραψε και σκηνοθέτησε πέρσι- συνεχίζεται και φέτος στο «Μικρό Παλλάς» (Αμερικής 2 & Στοά Σπυρομήλιου τηλ. 210-3210.025) με πρεμιέρα στις 22 Οκτωβρίου- υπάρχει ένας δυσδιάκριτος σατιρικός ιστός που συνδέει τα κομμάτια του θεατρικού παζλ, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Αθερίδη, στο «Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί» η σάτιρα βγαίνει μπροστά.

Γιατί επιλέξατε να ανεβάσετε επιθεώρηση;

Με τη σάτιρα έχω άμεση σχέση. Υπάρχει πάντα στα έργα μου. Επιθεώρηση με το τυπικό της έννοιας δεν είχα κάνει προηγουμένως. Ουσιαστικά, σάτιρα έκανα με τους «Άγαμους θύτες», αλλά και στις άλλες δουλειές μου.

Δεν είναι ρίσκο να κάνετε επιθεώρηση, θεατρικό είδος σε κάμψη και άρα παρεξηγημένο;

Θέλω να αποφύγω χαρακτηρισμούς για το είδος. Δεν θέλω να αποφύγω τη δομή της επιθεώρησης ούτε να πω ότι κάνω κάτι άλλο. Η ματιά μου στην επιθεώρηση είναι διαφορετική. Αυτό που θα παρουσιάσουμε είναι η προσπάθεια να δείξω την επιθεώρηση όπως την αντιλαμβάνομαι στις μέρες μας. Ριψοκίνδυνο έτσι κι αλλιώς είναι ό,τι κάνουμε. Κινδυνεύει μόνον από την ίδια την ποιότητά του.

Εξαρτάται δηλαδή από το «γκελ» που θα έχει στον κόσμο;

Το είδος χαρακτηρίζεται για την αμεσότητά του. Τα κείμενα είναι αποτελεσματικά.

ΙΝFΟ

«Θέλει η Ελλάδα να κρυφτεί», επιθεώρηση των Θοδωρή Πετρόπουλου, Θοδωρή Αθερίδη, Παντελή Καναράκη, Βαγγέλη Νάση, Νίκου Ιωαννίδη στο θέατρο «Αλίκη» (Αμερικής 4, τηλ.
210-3210.021) από 16 Οκτωβρίου. Σκηνοθεσία Θοδωρής Αθερίδης. Παίζουν οι Γιώργος Μαρίνος, Χρυσούλα Διαβάτη, Παύλος Κοντογιαννίδης, Αντώνης Λουδάρος, Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, Δήμητρα Παπαδήμα, Άντια Ολυμπίου

«Πάντα αυτολογοκρίνεσαι όταν γράφεις»

Αυτολογοκριθήκατε στα κείμενά σας;

Πάντα αυτολογοκρίνεσαι όταν γράφεις. Θίγονται όμως όλα και η αγανάκτηση για την κατάσταση που επικρατεί, εκφράζεται.

Πρέπει να θυμίσουμε στον κόσμο όμως ότι γι΄ αυτή την κατάσταση ευθυνόμαστε εμείς οι ίδιοι. Η διάβρωση και η διαπλοκή δεν υπάρχουν στις τάξεις των πολιτικών και της εξουσίας μόνο. Αρχίζουν από χαμηλά, από την κοινωνία.

Όλοι χορεύουν σ΄ αυτό τον χορό, καθένας από τη θέση του. Ακόμα και με την ψήφο.

Πώς αγανακτείς όταν έχεις ψηφίσει;

Υπάρχει ο φόβος του κόσμου να κινηθεί αλλού… Το Κοινοβούλιο είναι σαν μια ομάδα που κατεβαίνει να παίξει μπάλα χωρίς να παίζει κανείς από τους παίκτες. Και σε δύσκολες εποχές η ακροδεξιά είναι λαοπλάνα κι έχει έτοιμες λύσεις. Ώς τώρα όμως δεν αρθρώθηκε δυνατός πολιτικός λόγος. Κι αυτός που εκφράζουν οι πολιτικοί είναι παρωχημένος.