Επιφυλλίδα

Για τον νέο κινηματογραφικό νόμο
Του Σωτήρη Γκορίτσα

Γιατί νέος νόμος για τον κινηματογράφο; Από το 1985 υπάρχει νόμος για τον κινηματογράφο.

Ο λεγόμενος «της Μελίνας». Τι έχει εφαρμοστεί τόσα χρόνια από αυτόν; Ας τ΄ αφήσουμε καλύτερα. Ας δούμε τα αποτελέσματά του. Αυτά που οδήγησαν όσους- «Κινηματογραφιστές στην ομίχλη»- κάνουμε ταινίες να ζητάμε επειγόντως νέο νόμο. Που μάλιστα θέλουμε και να εφαρμοστεί! Μέχρι τότε δεν πρόκειται να προβάλουμε τις ταινίες μας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ούτε να συμμετέχουμε στα Κρατικά Βραβεία του ΥΠΠΟ.

«Μα είναι ποτέ λύση η ομαδική αυτοκτονία;», ρώτησαν κάποιοι. Δεν ξέρουμε. Δεν είμαστε πολιτικοί. Αυτό που ξέρουμε είναι πως θέλουμε:

– Ο σεναριογράφος που γράφει στο σενάριο «Σκηνή 5. Βουνό στον Όλυμπο» να βλέπει εκεί γυρισμένη τη σκηνή και όχι στα Κιούρκα επειδή κόστιζε ακριβά να πάει το συνεργείο στον Όλυμπο. Τεράστια η διαφορά. Και, δυστυχώς, φαίνεται. Ειδικά όταν βλέπουμε την ταινία μας δίπλα σε άλλες ευρωπαϊκές, συνήθως μικρότερων χωρών από τη δική μας! – Ο σκηνοθέτης που χρειάζεται το γενικό πλάνο μιας γιορτής να το γυρίζει και να μην είναι αναγκασμένος να το μετατρέπει στο, σαφώς οικονομικότερο, κοντινό πλάνο ενός ζευγαριού στην τουαλέτα. Δεν μετατρέπεται!

– Ο ηθοποιός που έρχεται το βράδυ στο γύρισμα της ταινίας να μην μπερδεύει τα λόγια του με αυτά που έλεγε στο σίριαλ το πρωί, για να βγάλει το νοίκι του ώστε να μην του κάνει έξωση ο σπιτονοικοκύρης…

– Ο παραγωγός να σηκώνει το τηλέφωνο και να μην κρύβεται όταν μετά τον οικονομικό απολογισμό τού τηλεφωνούν οι ηθοποιοί, οι τεχνικοί, ο σκηνοθέτης, ο σεναριογράφος, ο γραφίστας, τα εργαστήρια, το ΙΚΑ, η ΔOY, το κέτερινγκ με τους «λουκουμάδες Αιγαίου», όλοι όσοι βλέπετε στους ατέλειωτους τίτλους τέλους κάθε ταινίας.

– Ο διανομέας να μην υποκύπτει στον αιθουσάρχη που του λέει «Το ελληνικό θα σου το παίξω, μεγάλε, μόνο αν έχεις να μου δώσεις μετά Ιντιάνα Τζόουνς!» – Ο σπουδαστής του κινηματογράφου να μην πρέπει να ξοδέψει σε σχολές κινηματογράφου του εξωτερικού ένα ποσό που δεν πρόκειται να πάρει πίσω δουλεύοντας σε όλη του τη ζωή στις ελληνικές ταινίες.

– Ο θεατής που λέει σε όλους μας «γιατί δεν μπορείτε να γυρίσετε μια ταινία σαν αυτή την ξένη που μόλις είδα;» να παίρνει μια απάντηση. Όχι να βλέπει κεφάλια να κουνιούνται και να του μουρμουρίζουν: «Πού να σου εξηγώ, φίλε»…

Μα καλά, οικονομικοί είναι οι λόγοι των προβλημάτων των ελληνικών ταινιών; ΟΧΙ! Από εκεί όμως ξεκινούν- και δόξα τω Θεώ στον δρόμο όλοι προσθέτουμε το κατιτίς μας.

Πορευόμαστε τόσα χρόνια με κρυφή ελπίδα και αιώνιο οδηγό μας τις ταινίες- πυροτεχνήματα που κάθε τόσο ξεπετιούνται από την κινηματογραφία μας και μας κάνουν περήφανους όταν βραβεύονται διεθνώς ή αγκαλιάζονται από τους θεατές. Αυτές όμως είναι ταινίες που έχουν κατορθωθεί όχι χάρη στον νόμο, αλλά αποκλειστικά χάρη στον «πατριωτισμό» κάποιων κινηματογραφιστών.

Κάνουμε λοιπόν «απεργία πείνας» για να γίνει επιτέλους πραγματικότητα το γνωστό ανέκδοτο των πολιτικών μας «ΟΠΕΗΒΒ» («Ο Πολιτισμός Είναι Η Βαριά μας Βιομηχανία!»)! Για να αντικατασταθεί το παλιό και φθαρμένο ανέκδοτο των κινηματογραφιστών μας «ΑΠΚΠ» («Αυτοσχέδια Παράγκα Κατασκευής Πυροτεχνημάτων!»). Αν τα καταφέρουμε, τότε, εκτός από την παγκόσμια πρωτιά όπου «ομαδική αυτοκτονία πιάνει τόπο», θα έχουμε και μία ελληνική: Έλληνας πολιτικός εφήρμοσε όσα υποσχέθηκε προεκλογικά! Ο Σωτήρης Γκορίτσας είναι σκηνοθέτης. Φοίβη