Τα εντάλματα ήταν κουρελόχαρτα

Ο Μιχάλης Χριστοφοράκος δεν εκδίδεται στην Ελλάδα ούτε με βάση το δεύτερο και τρίτο ένταλμα σύλληψης που έχουν εκδοθεί εις βάρος του αναφορικά με το πρόγραμμα ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων C4Ι.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας έκανε δεκτή την προσφυγή του και ακύρωσε την απόφαση του Εφετείου του Μονάχου (7/9/09) που όριζε την παράδοσή του στις ελληνικές αρχές. Σε μια πρωτοφανή μάλιστα κίνηση αφαίρεσε την υπόθεση από την αρμοδιότητα της Γενικής Εισαγγελίας και του Εφετείου του Μονάχου και την παρέδωσε στο Εφετείο του Μπάμπεργκ. Οι συνταγματικοί δικαστές θεωρούν ότι τα αδικήματα για τα οποία διώκεται έχουν παραγραφεί και η αιτιολόγηση της απόφασης έκδοσής του είναι «αυθαίρετη» και ατεκμηρίωτη.

Η απόφαση του Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας αποτελεί ταυτόχρονα και ηχηρό κόλαφο για τους συντάκτες των ενταλμάτων σύλληψης, (τον ανακριτή Νίκο Ζαγοριανό από τον οποίο έχει αφαιρεθεί στο μεταξύ η υπόθεση) για την προχειρότητα με την οποία χειρίστηκαν την υπόθεση. Η Γενική Εισαγγελία του Μονάχου και το Εφετείο του Μονάχου είχαν αποδεχθεί την επιχειρηματολογία των ενταλμάτων σύλληψης.

Λανθασμένη επιλογή
Εμμέσως πλην σαφώς στιγματίζεται ο τρόπος με τον οποίο εκδόθηκαν τα εντάλματα σύλληψης από την Αθήνα. Είναι ενδεικτικό ότι παραπέμποντας την υπόθεση στο Εφετείο του Μπάμπεργκ, το καλούν να εξετάσει «τη μέχρι τώρα εξέλιξη της διαδικασίας έκδοσης» και κυρίως «τις ιδιαίτερες συνθήκες, ότι σε μια άκρως σύνθετη υπόθεση, λίγες μόνον ημέρες μετά τη σύλληψη (του Μ. Χριστοφοράκου) και τη γνωστοποίηση των προβλημάτων που υπάρχουν σχετικά με την παραγραφή εκδόθηκε ένα εντελώς άλλο ένταλμα σύλληψης, στο οποίο προστέθηκε στη συνέχεια στις 14 Σεπτεμβρίου 2009 ένα νέο- τρίτο- ένταλμα». Η διαπίστωση αυτή δείχνει πόσο λανθασμένη και μοιραία για την παραμονή τελικά του Μ. Χριστοφοράκου στη Γερμανία ήταν η αρχική επιλογή του ανακριτή να μη συμπεριληφθούν στα εντάλματα σύλληψης αδικήματα μετά το 2004 και να περιοριστούν στην περίοδο μέχρι το 2003.

● Ο πρόεδρος της Συσπείρωσης Νομικών Ενάντια στην Αυθαιρεσία κ. Γιάννης Μαντζουράνης δήλωσε: «Για δεύτερη φορά το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας κρίνει ότι στην Ελλάδα δεν κατοχυρώνονται βασικές αρχές του κράτους δικαίου με τις δεδομένες πράξεις και παραλείψεις των ανακριτικών και εισαγγελικών αρχών και θεωρεί και το δεύτερο κατηγορητήριο του κ. Ζαγοριανού ένα απλό κουρελόχαρτο, που…

εκθέτει διεθνώς την Ελληνική Δημοκρατία».

ΚΟΛΑΦΟΣ ΓΙΑ ΖΑΓΟΡΙΑΝΟ

Οι δικαστές στο σκεπτικό της απόφασής τους αναφέρουν πως ήταν πρόχειρα τα εντάλματα σύλληψης

«Πάγος» των δικαστών και στο Εφετείο Μονάχου

ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ 2 ΒvR 2115/09, οι τρεις δικαστές του δεύτερου τμήματος του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου κρίνουν ομόφωνα ότι το Εφετείο του Μονάχου με την απόφαση παράδοσης του Χριστοφοράκου «παραβιάζει αυθαίρετα» το βασικό δικαίωμά του για την προστασία ενός Γερμανού πολίτη (όπως είναι ο κ. Χριστοφοράκος) από την έκδοσή του, προκειμένου να διωχθεί ποινικά, (αρθ. 16, παρ. 2 του γερμ. Συντάγματος). Οι τρεις συνταγματικοί δικαστές, Μπρος, Ντι Φάμπιο και Λάνταου, σημειώνουν ότι δεν είναι «για λόγους αρχής» κατά της έκδοσης ενός Γερμανού υπηκόου στην Ελλάδα βάσει ενός διεθνούς εντάλματος σύλληψης. Υπογραμμίζουν ωστόσο ότι στην προκειμένη περίπτωση «ο τρόπος και το βάθος της αιτιολόγησης» της δικαστικής απόφασης του Εφετείου του Μονάχου «είναι κάτω» και από τις μίνιμουμ προϋποθέσεις, διότι «παραβλέπει» σημαντικά νομικά ζητήματα σε σχέση με τις προθεσμίες παραγραφής, ενώ «δεν εξηγεί επαρκώς τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης». Με την ετυμηγορία περί «αυθαίρετης» απόφασης του Εφετείου του Μονάχου, οι τρεις συνταγματικοί δικαστές αφιερώνουν σημαντικό μέρος της αιτιολόγησης στο πόσο αβίαστα το Εφετείο του Μονάχου κινήθηκε και στο σκέλος της παραγραφής (βάσει της πενταετίας που ισχύει στη Γερμανία έχουν παραγραφεί τα αδικήματα της περιόδου 2004/2007) όσο και στην εξέταση των υλικών από τις ελληνικές αρχές. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι το Εφετείο δεν θα έπρεπε να αφεθεί στην απλή διαπίστωση πως τα υλικά των ενταλμάτων και κυρίως του τρίτου εντάλματος- εστάλη «με τρία φαξ»- είναι «ακριβή». Εκτιμούν ότι η περιγραφή του αδικήματος είναι «γενική καταγραφή των επιχειρηματικών σχέσεων», η οποία «συμπληρώνεται» με τον ισχυρισμό ότι σε αυτό τον συσχετισμό έχει διαπραχθεί το αδίκημα της απάτης χωρίς περισσότερες διευκρινίσεις.