Παραμύθι με δράκους

Το νέο πνεύμα διακυβέρνησης εισέβαλε ορμητικά στον χώρο άσκησης της οικονομικής πολιτικής. Ακούσαμε για σεβασμό των κανόνων εταιρικής διακυβέρνησης, σε ό,τι αφορά τις αλλαγές στις διοικήσεις τραπεζών- υποθέτουμε και ΔΕΚΟ- για τοποθετήσεις γενικών γραμματέων ύστερα από πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος, για τακτική δημοσιοποίηση των στοιχείων για την πορεία της οικονομίας (όχι με καθυστέρηση όπως γινόταν ώς τώρα, ανάλογα με το τι συνέφερε να γίνει γνωστό και τι όχι).

Ακούσαμε για χρήσιμα μέτρα της προηγούμενης κυβέρνησης που δεν θα πεταχθούν στον κάλαθο των αχρήστωνόπως π.χ. η κεντρική αρχή πληρωμών των δημοσίων υπαλλήλων- αλλά και για προεκλογικές δεσμεύσεις που δεν εγκαταλείπονται την επομένη των εκλογών. Κυρίως, ακούσαμε για προθέσεις να πάμε με σοβαρό και τεκμηριωμένο πρόγραμμα στις Βρυξέλλες, μήπως και αρχίσουν να μας ξαναπαίρνουν στα σοβαρά.

Όλα αυτά τα ακούσαμε και είναι πολύ ωραία. Τώρα, περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει στην πράξη. Γιατί καλό το νέο πνεύμα, αλλά δεν είναι και δεδομένο ότι το παλαιό- αναξιοκρατικό, ρουσφετολογικό- απέθανε. Επιπλέον, δεν είναι σίγουρο ότι μπορεί αναίμακτα να νικήσει τους δράκους που κρύβονται στα ράφια των δημοσίων υπηρεσιών και που έχουν επιζήσει πολλών καλών προθέσεων και φιλότιμων προσπαθειών στο παρελθόν. Ένας τέτοιος δράκος, τρόφιμος του υπουργείου Οικονομικών, λέγεται προβληματικές επιχειρήσεις. Τι θα γίνει με τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά; Και με τα Κλωστήρια Λαναρά; Ένας άλλος λέγεται ασφαλιστικά ταμεία. Πώς θα πληρωθούν οι υποχρεώσεις τους; Πού θα βρεθεί το 1 δισ. ευρώ που ζητά το ΙΚΑ;

Και βεβαίως υπάρχουν οι μεγάλοι δράκοι του δημοσίου χρέους, των ελλειμμάτων, της διαπραγμάτευσης με τις Βρυξέλλες, των αγορών που δεν θα διστάσουν να τιμωρήσουν το Ελληνικό Δημόσιο με υψηλά επιτόκια δανεισμού, μόλις υποψιασθούν ότι η κυβέρνηση δεν είναι αρκετά αυστηρή στην προσπάθειά της για δημοσιονομική εξυγίανση. Βρυξέλλες και αγορές δεν συγκινούνται εύκολα από καλές προθέσεις νέων κυβερνήσεων.

Τέλος, υπάρχει και ο μόνιμος δράκος της Δημόσιας Διοίκησης. Των- πολλών, όχι όλων- αργών, κουρασμένων, ανεκπαίδευτων, χωρίς κίνητρα, χωρίς υποδομές, δέσμιων απηρχαιωμένων διαδικασιών, βολεμένων στη μονιμότητα και ενίοτε διεφθαρμένων δημοσίων υπαλλήλων. Και των συνδικαλιστικών ηγεσιών τους που κινούνται συχνά σε ανάλογο πνεύμα, με μοναδική επιδίωξη τη διατήρηση και επαύξηση των κεκτημένων, ποτέ τη βελτίωση των υπηρεσιών προς τον πολίτη. Θα μπορέσει το σύστημα να ξεπεράσει τον εαυτό του;

Όλα αυτά θα αρχίσουν να κρίνονται το προσεχές διάστημα, ξεκινώντας τον επόμενο μήνα από την κατάθεση του προϋπολογισμού. Τότε θα φανεί αν στο παραμύθι έχει ελπίδες να νικήσει κάποιος άλλος από τον δράκο.