[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ανοχή δεν σημαίνει αδράνεια

Ήμουν κι εγώ εκεί, στην πλατεία Συντάγματος και στην Κλαυθμώνος, στα Προπύλαια και στην Ιπποκράτους. Ομολογώ, όμως, πως απογοητεύτηκα λιγάκι. Ο ενθουσιασμός του 2009 δεν θύμιζε σε τίποτα ούτε το ΄81 ούτε το ΄85 ούτε το ΄91 ούτε το 2004. Το άρωμα των εκλογών έχει ξεθυμάνει. Οι έντονοι πανηγυρισμοί απουσίαζαν, όπως και οι έντονες αντιδράσεις απογοήτευσης.

Θυμάμαι κάποτε ταξίδευα στην εθνική οδό και μετρούσα αυτοκίνητα ή καλύτερα σημαίες στα αυτοκίνητα. Ανάλογα με τον αριθμό, έβγαζα το δικό μου εκλογικό αποτέλεσμα, σαν να λέμε οι περιπέτειες ενός μικρού δημοσκόπου. Τα καφενεία του χωριού ήταν χωρισμένα: οι μπλε στο μπλε καφενείο, οι πράσινοι στο πράσινο και οι κόκκινοι στο κόκκινο. Οι μεταγραφές απαγορεύονται αυστηρά: ό,τι ψήφιζες ήσουν, και αλλαγές δεν γίνονταν δεκτές. Οι καβγάδες μεταξύ των ψηφοφόρων διαφορετικών παρατάξεων δεν είχαν τέλος.

Με μένος υποστήριζαν τις προεκλογικές δεσμεύσεις των αρχηγών τους και ήταν έτοιμοι να πιαστούν ακόμη και στα χέρια. Και όταν η κάλπη έδινε το αποτέλεσμά της, άρχιζε ο δεύτερος κύκλος αντιδράσεων, πανηγυρισμών, διαμάχης.

Με τέτοιες αναμνήσεις, είναι λογικό να αισθανθώ πως κάτι έλειπε από την ατμόσφαιρα της νύχτας της 4ης Οκτωβρίου. Υπήρξε ένα κενό στο συναίσθημα, στη δράση και στην αντίδραση.

Κάποιοι μίλησαν για πολιτικό πολιτισμό. Ανέπτυξαν επιχειρηματολογία για την ωριμότητα που καταδεικνύει ο Έλληνας, και κυρίως οι νέοι.

Κι όμως, το συγκεντρωμένο πλήθος έξω από τα γραφεία της Ιπποκράτους έδωσε το «παρών» και τόνισε την υποστήριξή του προς τον νέο Πρωθυπουργό. Στις μεταξύ τους κουβέντες, όμως, διαπίστωνε κανείς πως αυτό δεν σημαίνει λευκή επιταγή.

Ίσως αυτός να είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης των αρχηγών που έρχονται. Οι πολίτες τούς υπενθύμισαν πως το προσωρινό δεν σημαίνει και μόνιμο. Πως η ανοχή δεν σημαίνει αδράνεια. Και με το χειρότερο ίσως τρόπο πέρασαν το μήνυμα πως η πρωθυπουργία είναι δανεική και πως, όταν ο λαός το αποφασίσει, την παίρνει πίσω…