Σίγησε η πολιτική φωνή της Αργεντινής

Η φωνή της Μερσέντες Σόσα, η οποία έκανε γνωστό το αργεντίνικο τραγούδι και υψώθηκε κόντρα στην αδικία, σίγησε στα 74 της
Μία σπουδαία φωνή, μία εμβληματική φυσιογνωμία της μουσικής της Νοτίου Αμερικής με διεθνή ακτινοβολία και πολιτικό λόγο που έσπαζε κόκαλα δεν θα ακουστεί ξανά. Η Αργεντίνη Μερσέντες Σόσα είπε την τελευταία της λέξη χθες ξημερώματα Κυριακής (ώρα Ελλάδας) σε ηλικία 74 ετών. Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας (είχε νοσηλευθεί τον Μάρτιο με πνευμονία και αφυδάτωση). Η κατάσταση της υγείας της είχε επιδεινωθεί πολύ τις τελευταίες ημέρες εξαιτίας επιπλοκών στα νεφρά και η μεγάλη κυρία της Αργεντινής- και μία από τις ελάχιστες μεγάλες φωνές της μουσικής του κόσμου που άρθρωναν πολιτικό λόγο και τραγούδι με διεθνή ακτινοβολία- νοσηλευόταν σε κλινική του Μπουένος Άιρες. Ωστόσο, δεν έχανε ποτέ το χιούμορ και την αγάπη της για τη ζωή. «Είμαι τυχερή. Αλλά μου κόστισε πολύ να είμαι», έλεγε.

Η Σόσα- που σημαίνει «Νέγρα», προσωνύμιο που της έδωσαν οι θαυμαστές της από τα εντυπωσιακά μακριά μαύρα γυαλιστερά μαλλιά της- κατάφερε να κάνει γνωστή παγκοσμίως τη μουσική παράδοση της Αργεντινής και όλης της Νοτίου Αμερικής: ρυθμούς και ήχους όπως οι τσακαρέρα και σάμπα, τάνγκο και μιλόνγκα. Μεγάλη υπήρξε η προσφορά της και στο πολιτικό τραγούδι, το οποίο υπηρέτησε με συνέπεια ακόμα και τα χρόνια της στρατιωτικής χούντας του Χόρχε Βιντέλα, ούσα δεδηλωμένη- μαχητικήκομμουνίστρια στα νιάτα της και ένθερμη υποστηρίκτρια του- τότε προέδρου- Χουάν Περόν, έφτασε να εξοριστεί για τις ιδέες και τον λόγο της από την Αργεντινή και να δουλέψει στη Μαδρίτη και το Παρίσι για μερικά χρόνια.

Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο έχουν ψιθυρίσει τα τραγούδια της, ιδιαιτέρως στην Ισπανία, όπου έζησε εξόριστη τα χρόνια της τελευταίας και πιο σκληρής, για την πατρίδα της, δικτατορίας του 1976.

Η τραγουδίστρια από την Αργεντινή με τη φωνή της έδωσε ακόμα μεγαλύτερη δύναμη στα τραγούδια ενάντια στους δικτάτορες της Νοτίου Αμερικής, σύμφωνα με τα διεθνή ΜΜΕ.

Η ίδια στήριζε με θέρμη τους νεώτερους καλλιτέχνες της πατρίδας της, ενώ ήταν πάντα πρόθυμη να τους «δανείζει» τα δικά της τραγούδια (ηχογράφησε συνολικά 70 άλμπουμ), ώστε το αργεντίνικο φολκλόρ να φθάσει και στις νεώτερες γενιές μέσα από πιο σύγχρονα ακούσματα. Η Σόσα με την πλουσιότατη δισκογραφία- είχε αρχίσει από το 1959 και κράτησε μισόν αιώνα- είχε συνεργαστεί με πολλά ονόματα της διεθνούς μουσικής σκηνής, όπως οι Λουτσιάνο Παβαρότι, Στινγκ, Λουθ Καζάλ, Καετάνο Βελόζο, Λούτσιο Ντάλα, Αντρέα Μποτσέλι, Τζόαν Μπαέζ κ.ά.

Στο τελευταίο της διπλό άλμπουμ «Cantora» ευτύχησε να δει να συνεργάζονται μαζί της σπουδαίοι καλλιτέχνες της ισπανικής και λατινοαμερικάνικης μουσικής μεταξύ των οποίων η Σακίρα, ο Φίτο Πάες, ο περίφημος στην Αργεντινή Τσάρλι Γκαρσία, ο Χόρχε Ντρέξλερ, ο Ισπανός Χοακίν Σαβίνα. Όμως τα προβλήματα υγείας της την εμπόδισαν να συμμετάσχει στο λανσάρισμα του διπλού άλμπουμ, το οποίο είναι υποψήφιο για τα Latin Grammys 2009.

Η Μερσέντες Σόσα είχε έρθει για συναυλίες στην Ελλάδα (στο Ηρώδειο), είχε συνεργαστεί δισκογραφικά με τη Νάνα Μούσχουρη, είχε τραγουδήσει στη δεκαετία του ΄80 μαζί με τη Μαρία Φαραντούρη, αλλά και τον Μπόνο των U2 στο Αμβούργο και αλλού, στις πρώτες μαχητικές μαραθώνιες συναυλίες που οργάνωσαν καλλιτέχνες απ΄ όλον τον κόσμο κατά του- υφέρποντος ακόμη τότε- ρατσισμού, ενώ το 2000 είχε ερμηνεύσει το «Βράχια γυμνά» σε CD των «πολυεθνικών» της ελληνικής μουσικής σκηνής Αpurimac.

Η σορός της Σόσα, ιδιαίτερα αγαπητής στους συμπατριώτες της όπως και στον διεθνή μουσικό κόσμο, θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στο Κογκρέσο της Αργεντινής.


Με μια ματιά

●Την αποκαλούσαν και «Φωνή της σιωπηλής πλειοψηφίας» για τους αγώνες της υπέρ της πολιτικής ελευθερίας.

●Τη δεκαετία του ΄70 ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του «Νuevo Cancionero», ενός πολιτικοκαλλιτεχνικού κινήματος, το οποίο αποτελούνταν από αριστερούς πολιτικούς, ποιητές, μουσικούς, τραγουδιστές και ασκούσε σκληρή κριτική στις χούντες.

●Το 1972 κυκλοφόρησε το πολιτικοποιημένο άλμπουμ της «Ηasta la Victoria» («Ώς τη νίκη»).

●Το 1979 κατά τη διάρκεια συναυλίας της στην Κτηνιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Λα Πλάτα στρατιωτικές δυνάμεις της χούντας εισέβαλαν στον χώρο και μαζί με 200 φοιτητές την έσυραν στα κρατητήρια.

●Το 2005 επανήλθε στη σκηνή ύστερα από δύο χρόνια απουσίας.