Δεν έχω γραφείο, δεν έχω ρουτίνα

«Στη δουλειά μου η καθημερινότητα δεν είναι ποτέ ίδια. Κάθε μέρα έχω κάτι διαφορετικό να κάνω και η αλήθεια είναι ότι δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει δουλειά γραφείου».

O κ. Νίκος Γαβαλάς είναι υδραυλικός και- όπως χαρακτηριστικά λέει- στη δουλειά του δεν υπάρχει τίποτα να τον κουράζει. «Τη δουλειά του τεχνίτη την έχεις στο αίμα σου. Πάντα μου άρεσαν τέτοια επαγγέλματα, το συγκεκριμένο είναι και αποδοτικό οικονομικά», λέει και τονίζει ότι η συναναστροφή με τον κόσμο, οι καλές απολαβές αλλά κυρίως ο ρόλος του τεχνίτη διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον του. Έρευνα που έγινε για λογαριασμό του Βιοτεχνικού Επι- μελητηρίου Θεσσαλονίκης έδειξε ότι τα χειρωνακτικά επαγγέλματα των τεχνιτών έχουν όλο και μεγαλύτερη ζήτηση αλλά και μέλλον. Ενδεικτικό είναι ότι τρεις στους τέσσερις Θεσσαλονικείς χρειάζονται ηλεκτρολόγο και δεν βρίσκουν, ενώ κατά την ίδια αναλογία πιστεύουν ότι «δεν υπάρχουν στην αγορά» υδραυλικοί. Παρότι δεν κάνουν «δουλειά γραφείου» και δεν περνούν την επαγγελματική τους ζωή μπροστά από έναν υπολογιστή, ελεύθεροι επαγγελματίες και τεχνίτες δηλώνουν ευχαριστημένοι και από το γεγονός ότι στις δουλειές τους κάθε μέρα είναι διαφορετική και η ρουτίνα εκμηδενίζεται.

Η τεχνική εκπαίδευση, σύμφωνα με τον κ. Μιχαλούλη που είναι σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού στην εταιρεία Οrientum, δεν έχει την κατοχύρωση που πρέπει και είναι λογικό οι περισσότεροι να την αντιμετωπίζουν ως δεύτερη επιλογή. «Τα περισσότερα παιδιά δεν γνωρίζουν από τεχνικά επαγγέλματα και συνεπώς καταλήγουν να επιλέγουν τις ίδιες δουλειές», αναφέρει χαρακτηριστικά και υπογραμμίζει ότι σε επαγγέλματα όπου δεν απαιτείται «εργασία γραφείου» είναι ευκολότερο να οικοδομήσει κάποιος την καριέρα του.

Σύμφωνα με τον σύμβουλο επαγγελματικού προσανατολισμού κ. Νίκο Παυλάκο, υψηλή ζήτηση παρουσιάζουν πλέον σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ για σπουδές σε εναλλακτικά επαγγέλματα με υψηλές προδιαγραφές. «Ενδεικτικά αναφέρω τρεις σχολές που προσφέρουν άμεση επαγγελματική αποκατάσταση όπου η δουλειά γραφείου δεν είναι απαραίτητη, όπως το Τμήμα Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου, το Τμήμα Τεχνολογίας Ιατρικών Οργάνων στο ΤΕΙ Αθήνας και το Τμήμα Σχεδιασμού και Τεχνολογίας Ξύλου και Επίπλου στο ΤΕΙ Λάρισας» επισημαίνει και προσθέτει: «Στο τελευταίο μάλιστα, οι φοιτητές κατά 80% προσλαμβάνονται πριν ακόμα τελειώσουν τη σχολή».

«Όπως κάθε δουλειά έχει τα αρνητικά και τα θετικά της, έτσι και η δική μου έχει από τη μια άγχος και από την άλλη ανεξαρτησία χώρου και ωραρίου», λέει ο 36χρονος οδηγός ταξί κ. Νίκος Ζαμαριάς και υπογραμμίζει ότι υπομονή, δουλειά και τιμιότητα είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για το επάγγελμά του.

«Στην Ελλάδα έως τώρα είχαμε το πρότυπο: “Αν κάνεις δουλειά γραφείου είσαι επιτυχημένος”. Αυτό όμως κατέρρευσε για όσους δεν θέλουν ένα σταθερό μισθό, για εκείνους που αισθάνονται ότι πνίγονται μέσα σε ένα γραφείο και θέλουν αλλαγή τόπου ή παραστάσεων, καθώς και για όσους το επάγγελμά τους δεν απαιτεί χώρο γραφείου», επισημαίνει ο κ. Μιχάλης Σερασκέρης που είναι διευθυντής της εταιρείας ανθρώπινου δυναμικού creme de la creme και προσθέτει ότι δουλειές εκτός γραφείου είναι περισσότερο προσοδοφόρες και μη στατικές. «Προσφέρουν γρηγορότερη εξέλιξη και ιεραρχική άνοδο», λέει χαρακτηριστικά.

ΠΕΡΙΖΗΤΗΤΕΣ ΣΧΟΛΕΣ

Σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ που «ανοίγουν» τον δρόμο σε εναλλακτικά επαγγέλματα παρουσιάζουν υψηλή ζήτηση

«Μαθαίνω διαρκώς καινούργια πράγματα»

«Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ δουλειά δεν είναι μόνο εκτός γραφείου, αλλά… εκτός τόπου και χρόνου, καθώς δεν υπάρχει ποτέ συγκεκριμένο πρόγραμμα», λέει στα «ΝΕΑ» ο μουσικοσυνθέτης κ. Θάνος Γεωργουλάς, που επέλεξε το συγκεκριμένο επάγγελμα από ερεθίσματα που έλαβε από την οικογένεια, αλλά και λόγω της καταγωγής του.

Παρ΄ όλο που παραδέχεται ότι το επάγγελμά του είναι εξαντλητικό κι εκείνο που τον κουράζει περισσότερο είναι η αβεβαιότητα που υπάρχει στον συγκεκριμένο χώρο, για τον κ. Γεωργουλά αυτό είναι ταυτόχρονα και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της δουλειάς του. «Με τον τρόπο αυτό καλούμαι να μαθαίνω διαρκώς καινούργια πράγματα, να γράψω κάτι διαφορετικό», επισημαίνει και εξηγεί ότι δεν θα άντεχε να κάνει κάποια δουλειά γραφείου, γιατί έτσι θα ένιωθε ότι δεν μπορεί να δημιουργήσει.

«Βλέπω τη μουσική πρώτα σαν δική μου ευχαρίστηση και μετά σαν δουλειά. Αυτός είναι ο ιδανικός συνδυασμός για μένα. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς μουσική», τονίζει ο μουσικοσυνθέτης και συμβουλεύει τους νεώτερους που ενδιαφέρονται να ασχοληθούν επαγγελματικά με τη μουσική να δείξουν επιμονή και υπομονή, να μη σκεφτούν τις αποδοχές, να σέβονται τους μεγαλύτερους του χώρου και πάνω απ΄ όλα να έχουν αγάπη γι΄ αυτό που κάνουν.


«Οι εικόνες μου συνεχώς αλλάζουν»

«ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ είναι διαφορετική σε αυτό το επάγγελμα και το καλό είναι ότι δεν με κουράζει τίποτα. Κατά μέσον όρο δουλεύω πάνω από δέκα ώρες την ημέρα, όμως οι ώρες που δαπανώ για τη δουλειά μου είναι για μένα, ώρες που δαπανώ για τον εαυτό μου» λέει στα «ΝΕΑ» ο Τόλης Σπυρόπουλος, υπεύθυνος εξαγωγών και παραγωγής κρασιού του Κτήματος Σπυρόπουλου. Οι εναλλαγές χώρου και αρμοδιοτήτων είναι τα στοιχεία που φορτίζουν θετικά την καθημερινότητα του κ. Σπυρόπουλου. «Οι εικόνες μου συνεχώς αλλάζουν αφού από τη μία πρέπει να συναντάω πελάτες ανά την Ελλάδα και από την άλλη να συμμετέχω στην παραγωγή του κρασιού. Προχθές, για παράδειγμα, βρέθηκα στην Αρκαδία και βοήθησα στον τρύγο» τονίζει ο 27χρονος παραγωγός κρασιού. «Το κομμάτι της παραγωγής του κρασιού είναι κάτι ιδιαίτερο για μένα. Ο λόγος είναι ότι παρακολουθώ έναν ζωντανό οργανισμό που εξελίσσεται και κάθε φορά βγαίνει κάτι διαφορετικό. Δεν υπάρχει μία συγκεκριμένη συνταγή για να πετύχεις το κρασί, έτσι πρέπει πάντα να προσαρμόζεσαι στα δεδομένα ώστε να βγει ένα ωραίο αποτέλεσμα» λέει ο κ. Σπυρόπουλος και προσθέτει ότι το επάγγελμα που έχει επιλέξει αποτελεί για εκείνον ένα προσωπικό στοίχημα, καθώς έχει να ανταποκριθεί αφενός στα δικά του όνειρα και αφετέρου στις προσδοκίες της οικογένειάς του.


«Το δικό μου γραφείο είναι ένα σκαμπό»

«ΘΑ ΗΤΑΝ ΔΥΣΚΟΛΟ για μένα να κλειστώ σε ένα γραφείο και να δουλεύω εκεί, προτιμώ το δικό μου γραφείο, που είναι ένα σκαμπό κι αυτό μετακινούμενο».

Ο κ. Φραγκίσκος Δρογγίτης είναι κομμωτής και παρά το πλούσιο βιογραφικό του, που περιλαμβάνει αρκετά χρόνια δουλειάς και σπουδές σε Ελλάδα και εξωτερικό, δηλώνει ότι τυχαία ασχολήθηκε με το συγκεκριμένο επάγγελμα. «Μου το έθεσαν ως πρόταση γιατί ασχολιόμουν συνέχεια με τα μαλλιά μου. Ύστερα από 13 χρόνια δουλειάς σε άλλα κομμωτήρια, αποφάσισα να ανοίξω το δικό μου γιατί συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να δω περισσότερα από όσα μου έδειχναν και μου έλεγαν», αναφέρει.

«Κάθε κούρεμα, όσο κι αν φαίνεται ίδιο, είναι διαφορετικό. Επομένως, η επανάληψη αυτή δεν με κουράζει. Αντίθετα, με γεμίζει», λέει ο 39χρονος κομμωτής και επισημαίνει ότι στόχος για εκείνον είναι να φεύγουν οι πελάτες με χαμόγελο. «Στόχος δεν είναι να κάνω ένα πετυχημένο κούρεμα, αλλά να το προσαρμόσω στον κάθε άνθρωπο».

Η έξαρση του επαγγέλματος, που έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχουν αμέτρητοι κομμωτές και να θεωρείται ως μία «εύκολη» δουλειά, είναι το μοναδικό στοιχείο που θυμώνει τον κ. Δρογγίτη. «Χρειάζεται να έχει κανείς πείρα για να εξασκήσει το συγκεκριμένο επάγγελμα», τονίζει ο κομμωτής.