[ ΓΝΩΜΗ ] Κασσάνδρες του κλίματος

Κάθε λίγο και λιγάκι απελπίζομαι για το μέλλον του πλανήτη. Όσοι παρακολουθούν τις εξελίξεις θα καταλαβαίνουν τι εννοώ: η αίσθηση είναι ότι οδεύουμε προς την καταστροφή αλλά κανείς δεν θέλει να ακούσει γι΄ αυτό ή να κάνει οτιδήποτε για να το εμποδίσει. Δεν υπερβάλλω όμως. Σήμερα οι ζοφερές προειδοποιήσεις προέρχονται από τους πιο σοβαρούς ερευνητές, από τα πλέον προηγμένα επιστημονικά κλιματικά μοντέλα. Η πρόγνωση για τον πλανήτη χειροτερεύει όλο και περισσότερο καθώς περνούν τα χρόνια.

Σε τι οφείλεται αυτή η απαισιοδοξία; Εν μέρει το γεγονός ότι ορισμένες από τις προβλεπόμενες αλλαγές, όπως το λειώσιμο των αρκτικών πάγων, συντελούνται πολύ γρηγορότερα απ΄ ό,τι περιμέναμε. Επίσης υπάρχουν αποδείξεις ότι οι επιπτώσεις των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι μεγαλύτερες απ΄ ό,τι νομίζαμε. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, οι επιστήμονες που ειδικεύονται στις κλιματικές αλλαγές έχουν γίνει Κασσάνδρες – προικισμένοι με το χάρισμα να προφητεύουν μελλοντικές καταστροφές, αλλά καταραμένοι να μην τους πιστεύει κανένας.

Και δεν αναφέρομαι μόνο σε καταστροφές του μακρινού μέλλοντος. Η πραγματικά μεγάλη αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας μπορεί να μη συμβεί μέχρι το δεύτερο μισό του αιώνα μας, όμως οι σημαντικές επιπτώσεις θα είναι ορατές πολύ νωρίτερα. Για παράδειγμα, μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στην Επιθεώρηση «Science» αναφέρει ότι η μετατροπή του κλίματος στα νοτιοδυτικά της Βόρειας Αμερικής σε άνυδρο επίκειται, καθώς όλα τα κλιματικά μοντέλα δείχνουν μόνιμη ξηρασία. Σε έναν λογικό κόσμο, η επικείμενη κλιματική καταστροφή θα ήταν το κύριο πολιτικό θέμα. Όμως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι η προσοχή του κοινού δεν μπορεί να διατηρηθεί σε ένα θέμα. Όμως, ο βασικός λόγος είναι αυτός που αποδεικνύει ότι ο Αλ Γκορ είχε δίκιο: Η αλήθεια απλά είναι άβολη. Αντίθετα με όσα λέγονται, η απάντηση στις κλιματικές αλλαγές με την ένταση που αξίζει η απειλή αυτή δεν θα διέλυε την οικονομία. Θα ξαναμοίραζε όμως την οικονομική τράπουλα, θα ενοχλούσε ισχυρά συμφέροντα και θα δημιουργούσε νέες οικονομικές ευκαιρίες. Αυτή είναι σίγουρα η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα. Και είναι αδύνατον να μην την αντιμετωπίσουμε, αργά ή γρήγορα.