Ματιές Η κούραση

Στη γειτονιά, είχαμε δυο ποδοσφαιρικές ομάδες. Την «Αγανάκτηση» και την «Απελπισία». Παίζαμε στο «ξερό» του «Ρεκόρ», απέναντι από τον Άγιο Νικόλα, στην Αχαρνών και ύστερα από κάθε ματς ήμασταν όλοι γδαρμένοι, ματωμένοι, με τα πόδια μας γεμάτα καρούμπαλα από τις καλαμιές. Άλλοτε νικούσε η «Απελπισία», άλλοτε η «Αγανάκτηση». Έπεφτε η σχετική καζούρα, ιδίως στο καφενείο το βράδυ της Κυριακής και η ζωή συνεχιζόταν μονότονη χωρίς χαρές, χωρίς συγκινήσεις. Όλα μια ισιάδα… Μια συνεχής βροχή- ψιχάλισμαφθινοπωρινή.

Την άλλη Κυριακή έχουμε εκλογές. Για την ώρα «δεν κόβω κίνηση». Οι τηλεοράσεις μόνο πάνε να «σηκώσουν» κάπως το θέμα, που φυσικά είναι τεράστιο και μας αφορά όλους. Ο κόσμος, όμως, ο έξω από τη βιτρίνα κόσμος, οι υπάλληλοι, οι μαραγκοί, ο φαναρτζής, ο μπακάλης, μάλλον δεν δίνουν σημασία. Κοιτάζουν τη δουλειά τους, πετάνε ανόρεκτα κάνα «Παπανδρέου» όταν τους προκαλέσεις σε συζήτηση, λένε και κάνα «Καραμανλή» κι εκεί τελειώνει το παραμύθι. Έχει κουραστεί ο πολίτης. Κι έχει αηδιάσει σε πολλές περιπτώσεις. Δεν παίρνει μέρος στο «παιχνίδι», όπως τον παλιό καιρό. Πού οι εποχές της μεταπολίτευσης, με τις κομματικές νεολαίες, τα φεστιβάλ, τις μουσικές, τις ομιλίες! Κυκλοφορούσε ένα πάθος παντού, όσοι ελπίζαμε στο καινούργιο, ανασκουμπωνόμασταν, βρισκόμασταν σε διαρκή κίνηση. Θυμάμαι, μαζί με τον Θεοδωράκη- ο μεγαλύτερος ζων συνθέτης στον κόσμο, όπως τονίζεται- καθόμασταν σ΄ ένα υπερυψωμένο τραπέζι της ΚΝΕ, στο Περιστέρι και μιλούσαμε ατελείωτα με τους νεολαίους. Ή, πάλι με τον Θεοδωράκη και τον Ρίτσο, συμμετείχαμε σε μια επιτροπή, που θα διάλεγε το καλύτερο τραγούδι νέων διαγωνιζομένων, ενώ η Δαμανάκη- κούκλαπερνούσε από μπροστά μας κι άρχιζαν ολόγυρα οι αναστεναγμοί…

Έχει κουραστεί, σίγουρα, ο πολίτης και νομίζω πως είναι και απελπισμένος. Τα νούμερα, οι λογαριασμοί, έτσι και τους ρίξεις μια ματιά, απλώνουν τα χέρια και σε σπρώχνουν στον πιο βαθύ γκρεμό.

Έχω δίπλα στο κρεβάτι μου, έναν πάκο εφημερίδες («Η Καθημερινή»). Τραβάω μια στην τύχη (11/9/09). Πρώτη σελίδα: «Αυξάνεται αλματωδώς η ανεργία. Ανήλθε στο 8,6% τον Ιούνιο, έναντι 7,3% τον αντίστοιχο περυσινό μήνα». Και παρακάτω: «Πτώση του τζίρου 15,3% στο χοντρικό εμπόριο». Και στο πλάι: «Φούσκες στην κινέζικη αγορά από τα πακέτα στήριξης. Η αυξημένη ρευστότητα διογκώνει τις τιμές ακινήτων και μετοχών, προειδοποιούν οι τραπεζίτες».

Μια άλλη «Καθημερινή» τώρα (10/9): «Περιμένουν ακόμη την επιδότηση για τα κλιματιστικά οι 2.500 επιχειρήσεις». Πάντα στην πρώτη σελίδα: «Δυσμενές περιβάλλον για τις επιχειρήσεις, στη χώρα μας. Η γραφειοκρατία, η διαφθορά και οι δυσκαμψίες στην αγορά διαμορφώνουν ένα εξαιρετικά δυσμενές περιβάλλον για τις επιχειρήσεις. Σύμφωνα με την έκθεση Doing Βusiness της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Ελλάδα κατατάσσεται στην 109η θέση μεταξύ 183 χωρών».

Και ύστερα απ΄ όλα αυτά- και χιλιάδες άλλα – πώς να μη ρωτάς τον κάθε συμπολίτη σου «πώς πας ξυπόλυτος στ΄ αγκάθια βρε Καραμήτρο;». Αλλά ο Καραμήτρος, όπως κάνει χρόνια και χρόνια, και στ΄ αγκάθια περπατάει και «σκάει και κολυμπάει»…