ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Οι τελευταίες ημέρες της Πομπηίας τους…

Όμορφες φθινοπωρινές μέρες. Όλα γύρω δείχνουν ότι η φύση προετοιμάζεται για τον ερχομό του χειμώνα. Ήδη οι πρώτες βροχές νότισαν το χώμα και η μυρωδιά που αναδίδει σκεπάζει την ατμόσφαιρα. Οι παραλίες άδειασαν, οι ξαπλώστρες και οι ομπρέλες μαζεύτηκαν, μαζί και οι αναμνήσεις κλεισμένες στο μυαλό του καθενός, κι ίσως σε κάποιες φωτογραφίες στην ψηφιακή. Ο ήλιος χάνει τη λάμψη του, και τα πεσμένα φύλλα στους δρόμους και στα (λίγα) πάρκα της πόλης δημιουργούν ένα παχύ στρώμαδεν θέλω να χαλάσω την εικόνα, αλλά όποιος έχει δει συνεργείο του δήμου να μαζεύει πεσμένα φύλλα ή έστω να καθαρίζει να μου το πει κι εμένα, γιατί εγώ δεν έχω δει πουθενά, δήμαρχε…

Επανέρχομαι. Μικραίνει η μέρα, ο καιρός αρχίζει να κρυώνει, τα πρωτοβρόχια έπεσαν, τα φύλλα στα δένδρα παίρνουν το χρώμα του χαλκού πριν γίνουν ένα με το έδαφος. Το καλοκαίρι δεν είναι πια εδώ, και μένα που είμαι φύση ρομαντική ως γνωστόν, μου ΄ρχεται να ψιθυρίσω το «μελαγχολία το Σεπτέμβρη»!..

Α, να μην το ξεχάσω. Βρε, πώς μου διέφυγε εμένα αυτό; Την άλλη Κυριακή έχουμε εκλογές!

Χάθηκε το άρωμα των παλιών εκλογών
Το ξέρω, αυτό εμένα δεν έπρεπε να μου διαφύγει, αλλά είναι φανερό ότι με συνεπήρε η έλευση του φθινοπώρου- για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια έγινε ευδιάκριτο από το καλοκαίρι. Η έλευση του φθινοπώρου, και οι πιο… κουφές εκλογές που έχουν πραγματοποιηθεί τα τελευταία χρόνια. Εγώ παλιά τις εκλογές τις ζούσα έντονα. Μου άρεσε πολύ αυτό το απίθανο όργιο χρωμάτων και ήχων, και περισσότερο απ΄ όλα το απίστευτο πηγαινέλα χιλιάδων ανθρώπων που για μερικές μέρες, ούτε μήνα, κάθε τέσσερα χρόνια στρατεύονταν σε μια υπόθεση από την οποία μπορεί και επί της ουσίας να μην είχαν το παραμικρό όφελος. Και τους έβλεπες να τρέχουν στα εκλογικά κέντρα των κομμάτων, να μετέχουν, να συζητάνε, να βγαίνουν στους δρόμους, στα καφενεία, και τα βράδια- αχ, τα βράδιανα βουτάνε από έναν κουβά με κόλλα και αφίσες παραμάσχαλα και να βγαίνουν αφισοκόλληση ώς το ξημέρωμα. Και πού και πού να πλακώνονται με τους άλλους, τους απέναντι, για τις αφίσες που πέρασαν οι άλλοι από πάνω και τις κάλυψαν. Ωραία χρόνια. Που μύριζαν αγώνα και συμμετοχή. Για ποιο πράγμα θα έχουμε αγωνία;
Αλλά μετά την είδαμε Ευρωπαίοι. Φινλανδοί, Σουηδοί, Νορβηγοί- Σκανδιναβοί γενικώς. Όχι αφισορύπανση όχι ηχορρύπανση, όχι φέιγ βολάν, όχι το ένα, όχι το άλλο, ήρθε κι ο Γιώργος και ανακοίνωσε εκείνα τα περί πράσινης, οικολογικής, προεκλογικής εκστρατείας, και δέσαμε! Μηδέν ένταση, πάθος στο μείον, αδρεναλίνη κάτω από το όριο ασφαλείας. Συγγνώμη, έχει καταλάβει κανείς ότι σε λίγο με κάτι τέτοια θα έρχονται οι εκλογές, και θα πρέπει να μας ειδοποιούν στο σπίτι ότι την Κυριακή τάδε του μηνός, ευκαιρίας δοθείσης, να περάσουμε από το εκλογικό κέντρο να ψηφίσουμε; Δεν λέω πως είναι κατ΄ ανάγκην κακό αυτό, αλλά εμένα δεν μ΄ αρέσει. Εγώ θέλω εκλογές πραγματικές, κι όχι κουφές, όπως αυτές που διανύουμε τώρα. Διότι ρωτάω εγώ τώρα: με λυμένο το θέμα ποιος κερδίζει την άλλη Κυριακή, όπως και το θέμα της αυτοδυναμίας, τι είναι εκείνο που μπορεί να μας κρατήσει το ενδιαφέρον ψηλά για να στηθούμε μπροστά στις τηλεοράσεις το βράδυ των εκλογών;

Τα κόλπα των ευρωεκλογών
Ούτε καν τα κόλπα που έκανε ο Προκόπης στις ευρωεκλογές, τότε που έβαζε ό,τι εκλογικά κέντρα ήθελε μέσα στο σύστημα, προκειμένου να συμπιέσει τη διαφορά ΠΑΣΟΚ- Ν.Δ., ώστε να μπορέσει πάει στο Ζάππειο ο πρόεδρος Κώστας για να κάνει τη δήλωση ότι «το έλαβε το μήνυμα» (για να αποδειχτεί στη συνέχεια ότι το μήνυμα όχι δεν το διάβασε, αλλά το πέταξε όπου βρήκε πρόχειρα). Τώρα, σου λέει, από τις 9 το βράδυ, θα ξέρουμε όχι μόνο ότι νίκησε το ΠΑΣΟΚ, αλλά και ότι σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Άρα, γιατί να τη δω την τηλεόραση εγώ, ο απλός τηλεθεατής; Μόνο οι εξελίξεις στη Νέα Δημοκρατία, και αν! Δηλαδή, αν από τη διαφορά μεταξύ των δυο κομμάτων, θα τεθεί θέμα ηγεσίας, και ποιος/α είναι εκείνος/η που θα καβαλήσει ένα αυτοκίνητο να πάει νυχτιάτικα στο Ζάππειο, κατά τη γνωστή βενιζέλειο πρακτική, για να κάνει τη γνωστή δήλωση ότι «εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι υπάρχουν ευθύνες σε ανώτατο επίπεδο, οι οποίες πρέπει να αναληφθούν». Οι ευθύνες, όχι να… αναληφθεί εκείνος που (θα) τις έχειλέγε με πρόεδρο Κώστα!..

Είδαν τάχα μου θρίαμβο στα ντιμπέιτ
Επίσης ένα άλλο ζήτημα που θέλω να θέσω έχει να κάνει με το καλαμπούρι αυτό που ακούω τις τελευταίες ημέρες, ότι τάχα μου και δήθεν η Νέα Δημοκρατία πάει φοβερά μετά τη θριαμβευτική εμφάνιση Καραμανλή στα ντιμπέιτ. Ενημερώνω σχετικά τα «γραμμόφωνα» του Μαξίμου και της Ρηγίλλης ότι και μεις ξέρουμε τα νούμερα των δημοσκοπήσεων, και πως η «θριαμβευτική» εμφάνιση που περιγράφουν, δυστυχώς γι΄ αυτούς δεν αποτιμήθηκε ως τέτοια από τους ψηφοφόρους. Ειδικά δε στο δεύτερο ντιμπέιτ με τον Γιώργο, όχι μόνο δεν αποτιμήθηκε ως επιτυχής η εμφάνιση του προέδρου Κώστα αλλά οι πολίτες ανέδειξαν καθαρά νικητή τον Γιώργο, και μάλιστα ενισχύθηκε και η απήχηση του ΠΑΣΟΚ- τα γράφω έτσι κομψά γιατί μ΄ αυτή την απαγόρευση που επέβαλε ο Προκόπης επί δυο εβδομάδες πριν από τις εκλογές, μπορεί και να κατηγορηθώ ότι παραβιάζω την εκλογική νομοθεσία, και δεν θέλω.

Ζητάνε δουλειά από το ΠΑΣΟΚ
Θα μου πεις, ναι, εσένα περιμέναμε να μας το πεις τι γίνεται στο εκλογικό σώμα Και όντως, μου περιγράφουν σκηνές φοβερές από εκλογικά κέντρα και πολιτικά γραφεία στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Ουρές ατέλειωτες, και αιτήματα άπειρα. Σου λέει, δεν προλαβαίνουν να καταγράφουν οι άνθρωποι που τα στελεχώνουν. Κι όλοι ζητάνε μια δουλειά. Για τους ίδιους ή τα παιδιά τους. Εκεί την κατάντησε τη χώρα η πολιτική Καραμανλή για την απασχόληση και την ανεργία. Τέλος πάντων, μια και ο πρόεδρος Κώστας είναι σε φάση «οι τελευταίες ημέρες της Πομπηίας», δεν θέλω να υπεισέλθω περισσότερο, δεν έχει και νόημα άλλωστε. Πεντέμισι χρόνια, σας ενημέρωνα τακτικά για τις επιδόσεις του στην… κυβερνησιμότητα: dvd, playstation, ρακέτες στην παραλία, και παϊδάκια στις ταβέρνες. Τώρα που φεύγει, ας κρατήσουμε από αυτόν ότι ηγήθηκε της χειρότερης κυβέρνησης που πέρασε ποτέ από τον τόπο από τη μεταπολίτευση και μετά- και δεν πάω παραπίσω για να μην παρεξηγηθώ.

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Τρέχουν όλοι για την προσωπική τους επιβίωση

Είναι γνωστό ότι ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται, ο διψασμένος γάργαρα νερά, ο φτωχός βίλες και παλάτια, και ούτω καθεξής. Ο καθένας με τον πόνο του. Στη Ρηγίλλης, πάλι, ονειρεύονται…. «μη αυτοδυναμία». Εδώ και δυο τρεις μέρες έχουν βάλει μπροστά ένα μηχανάκι που λέει ότι, τάχα μου, οι ηρωικές εμφανίσεις του προέδρου Κώστα (ο ηρωισμός έγκειται ασφαλώς στο γεγονός ότι δεν μπορεί έχοντας κάνει τα μύρια όσα εις βάρος της χώρας να διατείνεσαι ότι αυτό είναι έργο, και να το υπερασπίζεσαι κι από πάνω…) έχουν δημιουργήσει, λέει, μεγάλο ενθουσιασμό στους πολίτες που ορκίζονται στον Θεό ότι θα ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία! Επίσης ότι χιλιάδες από αυτούς περιφέρονται ημίγυμνοι στις πλατείες με κάτι αλυσιδένια μαστίγια και αυτομαστιγώνονται σαν τους σιίτες, επειδή τους πέρασε από τον νου ότι σ΄ αυτή τη χώρα καλό είναι να γυρίσουμε σελίδα, γιατί αν συνεχίζαμε στον ίδιο δρόμο θα μας μετακόμιζαν στην Αφρική να κάνουμε παρέα στην Μποτσουάνα, στη Ζανζιβάρη και στο Πράσινο Ακρωτήρι! Θα μας τρελάνουν οι τύποι. Το μόνο που παίζεται και το ξέρουν τα παλικάρια είναι η προσωπική τους επιβίωση. Φεύγει ο Καραμανλής, φεύγουν κι αυτοί- σιγά να μην κρατήσει κανέναν τους η Ντόρα. Μένει ο Καραμανλής, μένουν και οι ίδιοι.

Τόσο απλά.