Γνώμη

Για τα εγχώρια καλοί είμαστε…
Του Δημήτρη Δοντά

Αν υπάρχει ένα ασφαλές συμπέρασμα από τη συντριβή της ΑΕΚ από την Έβερτον, αυτό είναι ένα. Πως η ΑΕΚ είναι μια ελληνική ομάδα που αγωνίζεται σε ένα μίζερο πρωτάθλημα, όπου στους… στραβούς κυριαρχεί ο μονόφθαλμος. Σε αντίθεση με την αντίπαλό της που βρίσκει στο διάβα της μερικές από τις καλύτερες ομάδες του κόσμου στο πιο ανταγωνιστικό- ίσωςπρωτάθλημα του κόσμου.

Γι΄ αυτό και δεν μπορεί παρά να είναι αστεία όλα εκείνα που ακούγονται τελευταία και συμπυκνώνονται στο ερώτημα «μα καλά, είναι δυνατόν να χάνεις με κάτω τα χέρια από μια ομάδα που είναι στις τελευταίες θέσεις του αγγλικού πρωταθλήματος;».

Κι όμως, είναι. Γιατί ο κάθε ψύχραιμος φίλος του ποδοσφαίρου μπορούσε να δει με τον πιο καθαρό τρόπο πως οι Άγγλοι ήταν ομάδα. Η ΑΕΚ ένα συνονθύλευμα παικτών. Οι Άγγλοι είχαν σωστούς αγωνιστικούς προσανατολισμούς.

Ήξεραν πώς να κινηθούν.

Βρίσκονταν με κλειστά μάτια. Κέρδισαν όλες τις προσωπικές μονομαχίες. Και τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά, αφού με αντιπάλους τη Λίβερπουλ, τη Γιουνάιτεντ, την Τσέλσι, την Άρσεναλ και τις υπόλοιπες ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ απαιτείται υψηλό επίπεδο για να μην πηγαίνεις από χαστούκι σε χαστούκι. Στην Ελλάδα;

Ποιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα και άλλα τέτοια αστεία πράγματα.

Σε κάποιον βαθμό, τα ίδια ισχύουν και για τον Παναθηναϊκό. Αλλά και για τον Ολυμπιακό, ο οποίος μπορεί να νίκησε την αδύναμη Άλκμααρ, όμως δεν έπεισε με την απόδοσή του.

Βλέποντας λοιπόν τα πράγματα μέσα από τέτοιο πρίσμα, αυτό που μπορεί να πει κάποιος είναι πως για τις εγχώριες διοργανώσεις καλοί είμαστε.

Για να γελάμε με τα παθήματα των άλλων- γιατί το χειλάκι μας δεν γελάει με την επιτυχία των δικών μας ομάδων-, για να προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τα λάθη των συλλόγων μας, για να μιλάμε για θριάμβους και ήρωες σε μια εκτός έδρας νίκη επί ενός αντιπάλου αμελητέας δυναμικότητας.

Μέχρι εκεί όμως.