«Πήγα στον πόλεμο για να σώσω ζωές»

Τους φώναζαν «πολεμιστές χωρίς όπλα». Βρίσκονταν συχνά στην πρώτη γραμμή χωρίς πιστόλι ή μαχαίρι, παρά μόνο με ένα λευκό περιβραχιόνιο που έφερε πάνω του έναν κόκκινο σταυρό. Ο Τζορτζ Μπίλλιας ήταν ένας από αυτούς: στρατιώτης που πήγε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όχι για να σκοτώσει, αλλά για να σώσει ζωές.

Έχουν περάσει πάνω από έξι δεκαετίες από τότε που ο Τζορτζ Μπίλλιας φλέρταρε με τον θάνατο. Τότε ήταν ένας ριψοκίνδυνος νέος που πήγαινε στον πόλεμο γυμνός, με μοναδική άμυνα το κράνος του. Σήμερα, στα 90 του χρόνια ο κ. Μπίλλιας φυλάει τις αναμνήσεις του σε ένα ξεθωριασμένο κουτί παπουτσιών. Τον συναντώ στο σπίτι του, σε μια γειτονιά πολιορκημένη από πράσινο στο Γούρστερ της Μασαχουσέτης, και μαζί ανοίγουμε το κουτί. Ασπρόμαυρες φωτογραφίες με φαγωμένες άκρες τού θυμίζουν τις μάχες, τους φίλους, τους νεκρούς. «Στον πόλεμο νιώθεις ότι όλοι είναι εναντίον σου. Νομίζεις ότι κάθε σφαίρα έχει στόχο εσένα και ότι όλοι προσπαθούν να σε σκοτώσουν», λέει και πιάνει μια από τις φωτογραφίες στο κουτί. Δείχνει μια τρύπα στην πόρτα του συνοδηγού ενός ασθενοφόρου. «Αυτή η σφαίρα παραλίγο να με σκότωνε», λέει.

Η μάχη του Ρεμάγκεν. Η φωτογραφία είναι από τη μάχη του Ρεμάγκεν, μιας αναμέτρησης που έκρινε σε μεγάλο βαθμό την έκβαση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Ελληνοαμερικανός Τζορτζ Μπίλλιας βρισκόταν εκεί τον Μάρτιο του 1945 με την 9η Τεθωρακισμένη Μεραρχία. Αποστολή του ήταν να διευθύνει το ιατρικό προσωπικό και να σώσει όσο το δυνατόν περισσότερους τραυματίες. Στο Ρεμάγκεν οι συμμαχικές δυνάμεις υπερασπίζονταν τη γέφυρα που θα τους οδηγούσε στην καρδιά της Γερμανίας. «Οι Γερμανοί προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να καταστρέψουν τη γέφυρα και να μη μας επιτρέψουν να διασχίσουμε τον Ρήνο», λέει ο κ. Μπίλλιας. «Έστειλαν βατραχανθρώπους για να την ανατινάξουν, τη βομβάρδισαν με αεροπλάνα, έστειλαν τανκς, όμως δεν τα κατάφεραν». Οι Σύμμαχοι κατόρθωσαν να περάσουν σημαντικές δυνάμεις πάνω από τη γέφυρα πριν αυτή καταρρεύσει στις 17 Μαρτίου. Στις δέκα μέρες που κράτησαν οι συγκρούσεις, ο κ. Μπίλλιας έσωσε εκατοντάδες τραυματίες μεταφέροντάς τους από το πεδίο της μάχης στα μετόπισθεν. Το ασθενοφόρο του έγινε πολλές φορές στόχος των Γερμανών πιλότων. Αν και σύμφωνα με τη Συνθήκη της Γενεύης τα οχήματα και οι στρατιώτες που έφεραν ιατρικά διακριτικά δεν έπρεπε να βάλλονται από τον εχθρό.

«Δεν ήθελα να σκοτώσω». «Επέμενα πάντα και έλεγα στους άνδρες μου ότι δεν πρέπει να οπλοφορούν», λέει ο κ. Μπίλλιας. «Υπήρχαν φορές που μας σταματούσαν οι Γερμανοί όταν μεταφέραμε τραυματίες. Έψαχναν το ασθενοφόρο και αν δεν έβρισκαν όπλα μας άφηναν να φύγουμε». Η απόφασή του να υπηρετήσει στο ιατρικό σώμα ήταν συνειδητή, αν και… ριψοκίνδυνη. «Όταν αντικρύζεις τον θάνατο και δεν μπορείς να αντιδράσεις τρομοκρατείσαι, νιώθεις τόσο ταπεινός», λέει ο κ. Μπίλλιας. Αφού υπηρέτησε στο γραφείο του στρατηγού Πάτον, ο κ. Μπίλλιας είχε την ευκαιρία να καταταγεί στο πεζικό ή ακόμα και στο τμήμα χημικού πολέμου και να περάσει το υπόλοιπο της θητείας του στην Ουάσιγκτον, μακριά από τις μάχες στην Ευρώπη. «Επέλεξα όμως το ιατρικό σώμα γιατί δεν ήθελα να σκοτώσω», λέει. «Ήθελα να πάω στον πόλεμο για να στηρίξω την πατρίδα μου, αλλά δεν μπορούσα να αφαιρέσω ανθρώπινη ζωή». Μέσα στη δίνη της μάχης ο κ. Μπίλλιας δεν ξεχώριζε φίλους και εχθρούς. Προσέφερε τη βοήθειά του όπου υπήρχε ανάγκη. Όπως συνέβη στη μάχη των Αρδεννών, όταν έσωσε έναν Γερμανό. «Ήταν ένα μικρό αγόρι που καιγόταν από λευκό φωσφόρο. Δεν είχα κανέναν στρατιώτη να με καλύπτει, αλλά έπρεπε να το βοηθήσω», θυμάται ο Ελληνοαμερικανός βετεράνος. «Έτρεξα στο πλευρό του αγοριού και κάλυψα με λάσπη τις πληγές του για να σταματήσω το έγκαυμα».

LΙΝΚ:

Δείτε το βίντεο από το ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» στην ιστοσελίδα www.tanea.gr

«Μετά τη δυστυχία του πολέμου, ήθελα να προσφέρω γνώση»

Μετά τη λήξη του Πολέμου ο κ. Μπίλλιας επέστρεψε στην οικογένειά του στην Αμερική. Ο πατέρας του, Έλληνας μετανάστης από τη Μικρά Ασία, δούλευε στη Μασαχουσέτη ως τσαγκάρης. Η Μεγάλη Ύφεση δεν είχε επιτρέψει στον κ. Μπίλλια να σπουδάσει πριν καταταγεί στον Στρατό. Με την επιστροφή του γράφτηκε στο Κολέγιο Μπέιτς και αργότερα πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. «Είχα δει την απανθρωπιά και τη δυστυχία του πολέμου και γι΄ αυτό αποφάσισα ότι ήθελα να προσφέρω κάτι καλύτερο στην κοινωνία. Ήθελα να προσφέρω γνώση» λέει. Εργάστηκε ως καθηγητής Αμερικανικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κλαρκ και έγραψε 15 βιβλία.

Μόνο έξι στη ζωή. Τελευταία φορά συναντήθηκε με φίλους του βετεράνους στρατιώτες το 2000. Από τους 200 που μαζεύονταν κάποτε στις συγκεντρώσεις σήμερα έχουν μείνει στη ζωή μόνο έξι. Ο κ. Μπίλλιας μένει σε μια μονοκατοικία στο Γούρστερ μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του, Μάργκαρετ. Έχει τρία παιδιά από τον πρώτο του γάμο και τρία εγγόνια. «Δεν έχει σημασία τι έκανα στη μάχη» λέει με μια γλυκιά βραχνάδα στη φωνή του. «Αυτά τα παιδιά είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμά μου».