Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Η μπάζα και τα μπάζα

Η πρόσφατη προκήρυξη των εκλογών με έβαλε στον πειρασμό να σας εκθέσω μερικές σκέψεις μου, προκειμένου να προλάβω μια αδικία.

Κατηγορούμε όλοι τη Ν.Δ. πως δεν κατάφερε να επανιδρύσει το κράτος, όπως προεκλογικά διατυμπάνιζε. Λάθος μέγα! Διότι για να χτίσεις κάτι νέο πάνω σε κάτι παλιό, θα πρέπει πρώτα να κατεδαφίσεις!

Πιστεύω πως, στον τομέα των κατεδαφίσεων, η κυβέρνηση πέτυχε πολλά μέσα στα πέντε χρόνια που πέρασαν. Ενδεικτικά αναφέρω μερικά:

Ασφαλιστικά Ταμεία, δημόσια περιουσία, Παιδεία, Υγεία, Δικαιοσύνη, Ασφάλεια, Εργασιακό, δασοπροστασία, Βατοπέδι κ.λπ.

Σε μερικές από αυτές τις κατεδαφίσεις κάποιοι έκαναν την μπάζα τους, αλλά άφησαν τα μπάζα, με συνέπεια η κυβέρνηση να μην προλάβει να τα απομακρύνει μέσα στα πέντε χρόνια που πέρασαν.

Μας ζητάει λοιπόν νέα πίστωση χρόνου, με φρέσκια λαϊκή εντολή (νωπή, όχι κατεψυγμένη), για να ολοκληρώσει το έργο της. Μέσα στον ορυμαγδό των κατεδαφίσεων, όμως, συνέβη και ένα σοβαρό ατύχημα με θύμα τη δύστυχη οικονομία, για την οποία ο κ. Ιπποπιλοποιός- ως ειδικός- είχε φροντίσει να της φτιάξει ένα φέσι μέχρι τ΄ αυτιά, που όμως της έκλεινε και τα μάτια, με αποτέλεσμα να σκοντάψει στα μπάζα και να πέσει να σκοτωθεί…

Για την κηδεία φρόντισε ένας Καρακατσάνος φύλαρχος, ο οποίος κάλεσε τον Παπαθανάση για να την ψάλει. Από τότε την κλαίμε «όλοι μας μαζί» στον ρυθμό του γνωστού Σακάφλειου θρήνου… Στάθης Βουρνάς, Ίλιον Αττικής Πώς το έλεγε εκείνο το βαρύ άσμα ο αοιδός Βασίλης Καρράς, αγαπητέ Στάθη; «Κατεδαφίζεται μου είπαν τ΄ όνειρό μου/ και η καρδιά μου στο ξεπούλημα κι αυτή,/ γιατί μου είπανε δεν ήτανε δικό μου…».


Μικρομέγαλα σε σταρ και κριθάρ΄

Τα ΄χει αυτά η εγχώρια σόουμπιζ (στο Ελλαδιστάν και γενικώς στις μπανανίες εις-στάν). Εγωισμούς, μικροπρέπειες, «για τα λεφτά τα κάνεις όλα, για τα λεφτά δεν μ΄ αγαπάς», στυλάκια σταρ και κριθάρ΄ και άλλα τινά.

Κυκλοφορεί ελεύθερη η «είδηση». Πως η πολύφερνη (για άλλους πολλά, μα πάρα πολλά υποσχόμενη αγγλόφωνη αοιδός της νεώτερης γενιάς της ποπ, για άλλους μια όχι πάντοτε on tone μιμήτρια ξένων ήχων, στίχων και υφών) Μόνικα είπε το «μεγάλο όχι»- σε συνδυασμό με το «φτου ξελευθερία» ή μη, δεν διευκρινίζεται…- στη «μεγάλη μας» (σαν την Πελοπόννησο, ας πούμε, μεγάλη;) Δήμητρα Γαλάνη, όταν εκείνη της ζήτησε να συνεργαστούν.

Κι εδώ μπαίνει το τραγουδάκι «μα θαρρώ πως θα τα μπλέξω, απ΄ την Κική και την Κοκό ποια να διαλέξω».

Η μια πλευρά λέει «με ποιο θράσος η μικρά (η Μόνικα, ντε)

είπε “όχι” στη μεγάλη- δεν ξέρει ποια είναι;». Και αυτό σε ένα ύφος «ντα θα το κάνω, ντα» το κακό μικρό, που σήκωσε ανάστημα και καβάλησε καλάμια και άλλα μεταφορικά μέσα που συνηθίζουν οι σταρ και κριθάρ΄ οι εντόπιοι (και εδώδιμοι αποικιακοί).

Η άλλη λέει πως η «μεγάλη» το έβγαλε αυτό στον αέρα για να εκθέσει τη μικρά και να σκέφτονται όλοι τα περί καλαμιών (και άλλων μεταφορικών μέσων)

επειδή βρήκε… πόρτα στη μικρά κεχαριτωμένη.

Και μια άλλη λέει «και γιατί να πει “ναι” η μικρή, που θέλει να κάνει τη δική της- μικρή έστωκαριέρα;» ή «και ποια είναι εν τέλει η μεγάλη, που θεωρεί πως σε όποιον κι αν προτείνει με τη μεγαλοσύνη της θα πέσει στα πόδια της σαν ταπεινή υπήκοος;». Όποια πλευρά και να διαλέξει κανείς, ένα είναι το δεδομένο:

αυτά συμβαίνουν στη σόουμπιζ του Ελλαδιστάν!

Φοίβη