Φαινόμενα
Τσάμπα τόσο φούσκωμα επί μία ολόκληρη τηλεοπτική σεζόν της Ευγενίας Μανωλίδου. Τι κι αν όλα τα οφείλει στην παρουσίαση του χειρότερου ριάλιτι όλων των εποχών
Ανενδοίαστοι και αφασικοί
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,
Το πάρκο με τις «φούσκες» που αποκτήσαμε, αντί τηλεόρασης οδήγησε ήδη σε ένα θεαματικό πολιτικοτηλεοπτικό τουρλουμπούκι
Κρίσιμη η καμπή για την οικονομία. Το ίδιο ακριβώς και για την τηλεόραση. Η προκήρυξη εκλογών ήρθε να μεταθέσει χρονικά την έκρηξη των προβλημάτων. Όχι ότι τα τηλεοπτικά δεν τα βλέπουμε ήδη στις εθελουσίες και στα ριάλιτι της συμφοράς, τα οποία συνωστίζονται σε ορισμένα από τα καναλικά προγράμματα υπογραμμίζοντας την αμηχανία και την απόγνωση των ιθυνόντων μπροστά σε συνθήκες που, τι περίεργο αλήθεια, ενώ ήταν βέβαιο ότι θα προέκυπταν, ουδείς είχε την προνοητικότητα να προβλέψει.
Με άλλα λόγια είτε ερχόταν η διεθνής κρίση είτε όχι, η ελληνική τηλεόραση ήταν μια φούσκα ολκής που δεν επρόκειτο να μακροημερεύσει ως είχε. Άντε να καθυστερούσαν «κανόνια» σε καριέρες και «μαγαζιά» ένα- δυο χρόνια. Πολλοί οι υπερεκτιμημένοι και ακόμη περισσότεροι οι μεγαλόμισθοι άνευ λόγου. Τα χρήματα που μοιράστηκαν σε «τηλεφίρμες» του αέρα κοπανιστού θα μπορούσαν να στηρίξουν προγράμματα και επιχειρήσεις αυτές τις δύσκολες ώρες χωρίς να κατρακυλήσει η αισθητική της ελληνικής τηλεόρασης στο ζαρζαβατικό (κατά κυριολεξία, αφού ο σωστός βρασμός του μπρόκολου αποτελεί πλέον υψίστης σημασίας τηλεοπτικό θέμα και θέαμα). Απέμεινε στην πολιτική να παράγει τηλεόραση. Και με την επεισοδιακή έναρξη της σεζόν αποδεικνύονται όχι πλέον οι υπόγειοι δίαυλοι, που ενώνουν τα δύο δημόσια πεδία, αλλά οι «εθνικές οδοί» που ασφαλτοστρώθηκαν τα προηγούμενα χρόνια από παντός είδους «νούμερα» ένθεν κακείθεν, ώστε να μετακινούνται σήμερα με άνεση πρόσωπα και ιδέες από τη μια πλευρά στην άλλη χωρίς προσχήματα και αιδώ.
Μια αιδώ, της οποίας το περιεχόμενο δεν είναι χριστιανικό, αλλά πολιτικό (Πλάτωνας, Θουκυδίδης) και αφορά τα όρια της προβολής του καθενός. Για να ξαναθυμηθούμε ότι αυτά παράγουν πολιτική και όχι οι κάμερες και το σόου, όπως επιμένει ο αρχηγός του πλέον τηλεοπτικού κόμματος, ο κ. Καρατζαφέρης του ΛΑΟΣ. Το επιχείρημά του για την περίπτωση «Ψινάκης στη Βουλή» ελέω ΛΑΟΣ ήταν, όπως είπε καλεσμένος στου Αυτιά, ότι, όπως ο Χριστόδουλος κάλεσε στην Εκκλησία τούς νεαρούς με τα σκουλαρίκια, έτσι και στην πολιτική πρέπει να εισέλθουν και οι κατηγορίες που της στρέφουν την πλάτη. Μόνο που η Εκκλησία καλεί για να μυήσει στον χαλύβδινο κανόνα της, στον οποίο οφείλουν να υπακούσουν όσοι προσέλθουν, ενώ η Βουλή παραμένει ένα πεδίο ανοιχτό όπου προσέρχεται ο καθείς με τον «κανόνα» της ιδεολογίας του, να αγωνιστεί γι΄ αυτήν. Με άλλα λόγια, η πρόταση είναι να εισέλθει επισήμως στη Βουλή ο «κανόνας» του τηλεοπτικού σόου και δη του χαβαλετζίδικου. Όπως το διευκρίνισε ο Γιώργος Τράγκας, φανταστείτε να μιλάει στο βήμα κάποιος για τη Siemens και τις μίζες, και ο Ψινάκης να αναφωνεί «είσαι θεά, θεά». Γέλιο; Πολύ. Είναι φανερό ότι ο τηλεοπτικός κυνισμός γίνεται κυρίαρχη ιδεολογία, ο μπερλουσκονισμός θριαμβεύει και ο λαός από συστατικό της δημοκρατίας γίνεται «ξαπλωτή πατάτα», όπως αποκαλούν οι Αμερικανοί τούς αφασικούς, εθισμένους τηλεθεατές. Δεν είναι έξοχη πολιτική πρόταση;
Η αμνησία παράγει πολιτική
Το τηλεοπτικό μας περιβάλλον είναι αυθεντικό δημιούργημα μιας πολιτικής σκηνής που το θεώρησε εξαρχής αποκλειστικό της οπλοστάσιο ευνοώντας τη δημιουργία όχι τηλεόρασης, αλλά πάρκου με «φούσκες». Εξ ου και ακούστηκε ότι η Ευγενία του Αδώνιδος, αφού δεν θα μετράει τις φουσκάλες του «Πρωινού καφέ» στον Αnt1, μπορεί και να μεταπηδήσει στη διεκδίκηση βουλευτικής έδρας, αν και ο Γιώργος Καρατζαφέρης δεν το επιβεβαίωσε, χωρίς όμως και να το αποκλείσει. Τσάμπα τόσο φούσκωμα επί μια ολόκληρη τηλεοπτική σεζόν του «αστεριού» της, ο ανοιχτός γάμος, η θέα στο ψυγείο της με το βούτυρο σε πρώτο πλάνο, ενώ εκείνη ντυνόταν νύφη και το αδυνάτισμα του Αδώνιδος, ο οποίος ετοιμαζόταν για τις κοινές τους φωτογραφίσεις (έξοχη μπηχτή της Βάσιας Λόη), όπου θα φιγουράριζε ως ο σύζυγος της πρωινατζούς; Τι κι αν όλα τα οφείλει στην παρουσίαση του χειρότερου ριάλιτι όλων των εποχών. «Θα ξεχαστεί» δεν είχε πει και η ίδια; Όχι, λοιπόν, η «αιδώς», αλλά η αμνησία παράγει πολιτική σε αυτό τον πολύ τηλεοπτικό τόπο.














