Κομμουνισμός μετά μουσικής στη χώρα του Μπερλουσκόνι

Πώς λέμε «δεν γίνεται κομμουνισμός χωρίς επανάσταση», έτσι και με την εναρκτήρια ταινία του Φεστιβάλ Βενετίας. Μόστρα χωρίς Μόνικα Μπελούτσι ίσον μακαρόνια χωρίς παρμεζάνα! Που θα ερχόταν ως πρωταγωνίστρια της ιταλικής μεγαλοπαραγωγής (δυόμισι βασανιστικές ώρες) «Βaaria» του Τζουζέπε Τορνατόρε.

Ήρθε όμως η ταινία. Και το συμπέρασμα εντελώς ΡCΙ (Ρartito Communista Ιtaliano). Όπως περίπου το διακήρυξε ο μακαρίτης Μπερλινγκουέρ του ευρωκομμουνισμού, του αντισταλινισμού, της συμφιλίωσης. Ο ήρωας με το χαϊδευτικό Πεπίνο (Φραντσέσκο Σάνα, ιταλική προσομοίωση του Ρίτσαρντ Γκιρ πριν από τριάντα χρόνια), ένα βοσκόπουλο του χωριού Μπαγκερία- κοντά στο Παλέρμο-, τη γενέτειρα του Τορνατόρε, οργανώνεται στο ΡCΙ, τα βάζει με τη Μαφία, παντρεύεται σχεδόν δι΄ απαγωγής την πεντάμορφη Μανίνα (τη Μάργκαρετ Μαντέ που λέγαμε), και αφού εξαντλήσει κάθε λεπτό της ζωής του στο κόμμα, στο τέλος μια συμβουλή θα δώσει στο παιδί του (δηλαδή τον Τορνατόρε). Περίπου του λέει «όχι επανάσταση αλλά μεταρρύθμιση». Κάπου εδώ μπαίνει ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Διότι τα 25 εκατομμύρια euros που επενδύθηκαν στις κόκκινες σημαίες και τον κομμουνιστή Πεπίνο προέρχονται από τη Μedusa (μία από τις δεκάδες εταιρείες του Σίλβιο). Έτσι η Μόστρα μ΄ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Με τον Καβαλιέρε και το κόκκινο χρώμα αλλά με κομμουνιστές που βρίσκονται ενταφιασμένοι στο χώμα. Τι διπλωματία!

Ο Πεπίνο εκπροσωπεί την ένοχη συνείδηση της Αριστεράς; (Πολιτική ταινία, πολιτική η πρώτη ερώτηση στον Τορνατόρε του «Σινεμά ο Παράδεισος»).

Ο ορισμός της μεταρρύθμισης (reform) είναι σαφής σαν κρύσταλλο. Τόσο κινηματογραφικά όσο και πολιτικά. Ο Πεπίνο το λέει στο παιδί. Να προσπαθήσει να κερδίσει τα πάντα. Για μια ειρηνική συνύπαρξη. Με ανθρώπους διαφορετικών ιδεολογιών. Όπως ξέρετε η δεκαετία του εξήντα υπήρξε διχαστική. Η Ιταλία είχε χωριστεί σε δύο αντίπαλους, εχθρικούς κόσμους. Αλληλοσκοτωθήκαμε. Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Συνυπάρχουμε.

Σαν να λέμε ο Πεπίνο είναι η Ιταλία της Αριστεράς.

Μιλάω για το κοινωνικό και πολιτικό πάθος. Μεγάλωσα σε μια περιοχή της Σικελίας όπου αφθονούσε. Σήμερα το χάσαμε. Πολλά έχουν βελτιωθεί και πολλά άλλα δεν έχουν προχωρήσει. Σήμερα στην πολιτική κυριαρχεί το χάος. Πρέπει να μεταφέρουμε στα παιδιά μας αυτό το κοινωνικό πάθος. Να αγωνιστούμε για ένα όνειρο παλιό. Ελευθερία για εμένα αλλά και ελευθερία για τον άλλο με τον οποίο διαφωνώ.

Η μουσική της ταινίας μοιάζει κι αυτή σαν επιτομή του έργου του Ένιο Μορικόνε.

Ένιο Μορικόνε (το soundtrack που υπογράφει αποτελεί από μόνο του ένα ολόκληρο συμφωνικό έργο, μια δεύτερη, ηχητική, ταινία): Ένα πράγμα έμαθα όλα αυτά τα χρόνια. Να μην ταυτίζομαι με την ταινία. Μόνο έτσι μπορώ να γράψω σωστή, για τον χαρακτήρα τής κάθε ταινίας, μουσική. Όμως με τον Τζουζέ πε που μας συνδέει μια μακρόχρονη συνεργασία και φιλία παραβίασα αυτή την αρχή.

Γιατί ο τίτλος είναι «Βaaria»; Τζουζέπε Τορνατόρε: Από το χωριό Μπαγκερία όπου γεννήθηκα. Όλα από εκεί. Τα όνειρα, οι ουτοπίες, τα αισθήματα, τα γέλια, οι τραγωδίες. Ό,τι μαθαίνεις μικρός σε καθορίζει μέχρι το τέλος της ζωής σου. Έφυγα από τη Σικελία στα είκοσι οκτώ. Πολύ αργά, σύμφωνα με τον πρίγκιπα Φαπρίτσιο Σαλίνα (Μπαρτ Λάνκαστερ). Ο οποίος έλεγε πως οι νέοι πρέπει να εγκαταλείπουν τη Σικελία στα δεκαεπτά τους χρόνια, ώστε να μην αφομοιώσουν στον χαρακτήρα τους τις τυπικές σιτσιλιάνικες επιρροές. Ποιες είναι αυτές; Το ψάχνω και θα το ψάχνω μέχρι να πεθάνω. Όλες οι ταινίες μου είναι σιτσιλιάνικες.

Το πάθος ίσως; Ένιο Μορικόνε: Το κοινωνικό πάθος. Έτσι και η συνεργασία μου με τον Τζουζέπε. Σκεφτόμαστε τα ίδια πράγματα, έχουμε κοινό κώδικα επικοινωνίας. Θέλουμε να ρισκάρουμε. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, κάθε φορά από την αρχή ξανά!


Μόνικα Μπελούτσι γιόκ

Γιατί δεν ήρθε η Μόνικα Μπελούτσι; Γιατί δεν ήρθε το κορίτσι; (Ποιο κορίτσι, εδώ μιλάμε για σαράντα και πέντε πατημένα). Για δύο λόγους.

Εμφανίζεται ελαχιστότατα, πάντα όμως κάποιο χέρι αρσενικό- εν προκειμένω προλεταριακό και οικοδομικόχαϊδεύει το στήθος το θεϊκό.

Και, δεύτερον, από διακριτικότητα. Ν΄ αφήσει το γήπεδο ελεύθερο στην πρωτοεμφανιζόμενη και αναδυόμενη Ιταλιάνα θεά με το όνομα Μάργκαρετ Μαντέ. Και μη ρωτάτε «ποια». Εντός των προσεχών μηνών θα απασχολήσει άπαντα τα αρσενικά. Προς το παρόν- αν και μετά δυσκολίας αρθρώνει λόγο μπροστά στον φακόαπολαμβάνει το βάπτισμα του πυρός.