[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Πόσοι θα «ακούσουν»;

Έκκληση έκανε η καθηγήτρια Παιδιατρικής κυρία Αναστασέα- Βλάχου από την τηλεόραση προς τις επιχειρήσεις που απασχολούν περισσότερους από πενήντα εργαζομένους, να φτιάξουν στον χώρο εργασίας τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, όπου θα μπορούν οι μητέρες να αφήνουν τα παιδιά τους. «Κι ας πληρώνουν και εκεί χρήματα οι μανάδες- αρκεί να είναι ήσυχες ότι έχουν κοντά τα μικρά τους» μου έλεγε η παιδίατρος χθες. «Θα αποδίδουν, άλλωστε, καλύτερα και στη δουλειά τους».

Μητέρα η ίδια όχι μόνο ενός γιου αλλά χιλιάδων παιδιών που «μεγάλωσε» με αγάπη και τη λατρεύουν ακόμα και ως ενήλικες πια, η γνωστή παιδίατρος γνωρίζει πόσο σημαντικό θα ήταν ένα τέτοιο μέτρο για παιδιά και γονιούς. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω; Πόσοι, άραγε, θα «ακούσουν»;

Τώρα που ανοίγουν πάλι τα σχολειά και οι σταθμοί – και μάλιστα εν μέσω επιδημίας- αρχίζουν και οι στεναγμοί στα ελληνικά σπίτια. Ποιος θα κρατήσει φέτος το παιδί στο σπίτι; Τι θα κάνει η γιαγιά ή η γυναίκα που το φυλάει εάν αρρωστήσει; Ποιος θα το πάρει το μεσημέρι από τον σταθμό; Αγώνας δρόμου, χρόνου, ψυχικής αντοχής… Προβλήματα λυμένα εδώ και δεκαετίες στις ανεπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες, ταλανίζουν ακόμα σε αυτή τη χώρα τις οικογένειες και τις εργαζόμενες μάνες, που δεν είναι όλες σίγουρες εάν κάνουν καλά που δεν τα έχουν «βροντήξει».

Ταμάμ και η συζήτηση προ ημερών, εν μέσω διακοπών σε νησί, για το χιλιοειπωμένο θέμα: είναι καλύτερα οι γυναίκες στην Ελλάδα σήμερα ή πριν από σαράντα χρόνια; Υποτονικές οι απαντήσεις των θηλυκών μελών της παρέας- δεν έμειναν πια πολλά επιχειρήματα και ενθουσιασμός-, άφησαν τον άνδρα που άρχισε την κουβέντα να προβάλει με άνεση τις απόψεις του, που κάποτε θα απορρίπταμε μετά βδελυγμίας ως συντηρητικές και φαλλοκρατικές.

Όπως λέει και το τελευταίο γλυκύτατο μυθιστόρημα της Αλκυόνης Παπαδάκη: Αν ήταν όλα… αλλιώς (για τις Ελληνίδες μαμάδες)…