[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τοξική πατρίδα

Μου έχουν απαριθμήσει κατά καιρούς πολλούς λόγους για τους οποίους οι νεοέλληνες προτιμούν- ή θα έπρεπε να προτιμούν- τη διαβίωση στην περιφέρεια. Πρόσφατα προστέθηκε στη λίστα ακόμη ένας λόγος, που για πρώτη φορά με έβαλε στη διαδικασία ανάλυσης- όπως όταν ένα ενδεχόμενο αποτελεί πιθανή επιλογή- των θετικών της αποκέντρωσης.

«Η Αθήνα μετά τις πυρκαγιές είναι πια η πιο τοξική πρωτεύουσα στον κόσμο», είπε και τα λόγια μετατράπηκαν σε εικόνες νεκροταφείων δασών, οι εικόνες έγιναν δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον έως ότου άρχισα να ασφυκτιώ.

Αυτή ήταν μόνον η αρχή. Τόνισε πως ο αέρας που αναπνέουμε είναι ελλειμματικός σε οξυγόνο, πως τα μικροσωματίδια θα πνίξουν τα πνευμόνια μας, πως οι ασθένειες θα μας κατατροπώσουν. Δεν ισχυρίστηκε πως τα ξέρει όλα. Απλά ένιωθε την ανάγκη να μοιραστεί τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς που δεν τον αφήνουν πια να αισθανθεί «σπίτι» του την Αθήνα.

Και για πρώτη φορά έπιασα τον εαυτό μου να συμφωνεί και να υπερθεματίζει. Πριν από 12 ημέρες, οι θέσεις μου και τα επιχειρήματά μου θα ήταν άκρως διαφορετικά. Τότε θα του έλεγα να μείνει. Ανέκαθεν μου άρεσε η Αθήνα. Με ταλαιπωρεί, μου προκαλεί συχνά την έντονη ανάγκη για άμεση απόδραση από αυτήν, όμως όλα αυτά ήταν εφήμερα. Ο λόγος είναι απλός: περνάω καλά. Αρκεί να ψάξω…

Όσο και να προσπάθησα δεν βρήκα αντεπιχείρημα στη δήλωση: «Θα είμαι τουρίστας του Σαββατοκύριακου. Θα διασκεδάζω, θα παρακολουθώ θεατρικές παραστάσεις, θα επισκέπτομαι εκείνες τις εκθέσεις που με ενδιαφέρουν, θα δοκιμάζω γκουρμέ γεύσεις και μετά θα επιστρέφω στο νέο μου σπίτι. Εκεί όπου θα μπορώ να αναπνέω».

Κατέληξα να είμαι «συνένοχος» στο όνειρό του, χωρίς να διαπράξω το έγκλημα της αμφιβολίαςήταν τότε που θυμήθηκα πως οι πυρκαγιές δεν καίνε μόνον την Αθήνα, αλλά καταστρέφουν όλη την Ελλάδα, έως εκεί που… φτάνουν τα συμφέροντα κάποιων.