«Ιάσονας» με… ορθοπεταλιές

«Σε 68 ημέρες διήνυσα 6.150 χιλιόμετρα, από 90 καθημερινά, αποκλειστικά και μόνο με το φορτωμένο, 140 κιλά σε βάρος, ποδήλατό μου. Μ΄ αυτό σκαρφάλωσα και σε βουνά ώς και 2.265 μ.! Γεννημένος κι εγώ ο ίδιος στον τόπο που γέννησε τον Ιάσονα, ακολούθησα το ταξίδι του στους δρόμους της Ανατολής, στα χνάρια του μύθου, της ιστορίας και του πολιτισμού…».

Το ΄πε και το ΄κανε πως θα ακολουθήσει, έστω κι από τη στεριά, παραθαλάσσια, τη διαδρομή του Ιάσονα. Από πρόπερσι που έβλεπε στα σκαριά την προσπάθεια της βολιώτικης «Αργούς», το ξύλινο πιστό αντίγραφο της θρυλικής πεντηκοντόρου, να ξεκινά το ταξίδι της προς την Κολχίδα, το σκεφτόταν: ο πόλεμος, όμως, τον περσινό Αύγουστο στη Γεωργία τού χάλασε προσωρινά τα σχέδια. Στα 49 του σήμερα, ο φανατικός ποδηλάτης, αγρότης στο επάγγελμα, κ. Γιάννης Γερόπουλος, φέτος τα κατάφερε: μόλις επέστρεψε από ένα οδοιπορικό που δεν έχει προηγούμενο. Στις 19 Ιουνίου, ακριβώς όπως και στον μύθο, ξεκίνησε από την αρχαία Ιωλκό- τη Μαγνησία, με αφετηρία τους σημερινούς Δήμους Βόλου, Νέας Ιωνίας, Αισωνίας, Ιωλκού και Αγριάς. Έπειτα από 27 ημέρες, ήταν συνεπής στο ραντεβού του, στη μακρινή Κολχίδα- το σημερινό Πότι της Γεωργίας. «Μικρό παιδί ονειρευόμουν το μεγάλο αυτό ταξίδι! Όταν, μάλιστα, κατασκευάστηκε η δική μας “Αργώ”, όλοι ελπίζαμε ότι θα φτάσει ώς εκεί. Στην πορεία, ωστόσο, μόλις έγινε φανερό ότι τελικά δεν θα τα κατάφερνε μόνο με τα κουπιά, αμέσως κατέστρωσα το σχέδιό μου, να πάω εγώ εκεί με το ποδήλατο! Για δύο χρόνια σχεδίαζα τη διαδρομή. Το μόνο που περίμενα ήταν η στιγμή κατά την οποία η “Αργώ” με οποιονδήποτε τρόπο θα έδενε στον μεγάλο προορισμό της. Όταν πια ανακοινώθηκε ότι θα έφτανε φορτωμένη πάνω σε άλλο πλοίο, τότε είπα ότι θα έπρεπε κι εγώ να βρίσκομαι εκείνη τη στιγμή εκεί, να κάνω πράξη και το παιδικό μου όνειρο!», λέει σήμερα στα «ΝΕΑ».

Πράγματι, για ένα πενθήμερο τον Ιούλιο έζησε μαζί με τους άλλους σύγχρονους Αργοναύτες δίπλα στην «Αργώ», στο Μπατούμ και στο Πότι της Γεωργίας. «Πέτυχα τον στόχο μου, τον συμβολισμό του ταξιδιού: την πραγματοποίηση, έπειτα από 3.500 χρόνια, της δικής μου, ιδιότυπης Αργοναυτικής Εκστρατείας σαν σύγχρονος “Αργοναύτης”. «Ήταν σαφέστατα κοπιαστικό όλο αυτό, έκανα έως και οκτώ ώρες πεντάλ ημερησίως, επέστρεψα τρία κιλά ελαφρύτερος! Οι αποστάσεις ήταν μεγάλες, σε δρόμους άθλιους, με χαλίκι πατημένο- μειονέκτημα για έναν ποδηλάτη- αλλά και οδηγούς επικίνδυνους κι απρόσεκτους, σε επαρχιακό οδικό δίκτυο. Γεωργιανοί και Τούρκοι είναι χειρότεροι στο τιμόνι από τους Έλληνες», λέει χαμογελώντας.

«Είμαι Έλληνας…»
Ο Βολιώτης ποδηλάτης έζησε και προσωπικές, ανεξίτηλες στιγμές: αναζήτησε και βρήκε μέχρι και τη γη των προγόνων του, έφτασε έξω από τη Σαφράμπολη της Τουρκίας ώς το χωριουδάκι Γιαζίκιοϊ, εκεί όπου γεννήθηκε κι έζησε η γιαγιά του, πριν έρθει το 1922 στην Ελλάδα. «Κατά τα λοιπά, μαγείρευα μόνος μου για να είμαι σίγουρος για το τι τρώω. Έπρεπε να φροντίζω να αποφεύγω και τις υπόλοιπες κακοτοπιές, περιοχές κακόφημες. Εκεί στη μοναξιά, στο άγνωστο που ποδηλατείς, φόβος δεν υπάρχει, αλλά έννοια. Γι΄ αυτό και το βράδυ κοιμόμουν πάντα κοντά σε άλλους ανθρώπους, σε αντίσκηνο, σε αυλές σπιτιών, και για λόγους ασφαλείας, και για να ζω και να συναναστρέφομαι με τους ντόπιους. Ξενοδοχεία δεν ήθελα. Με εντυπωσίασε ο πολιτισμένος τρόπος που σε αντιμετωπίζουν οι λαοί αυτοί, σε Τουρκία και Γεωργία: είναι τόσο ανοιχτόκαρδοι, φιλόξενοι κι ευγενικοί! Το πρώτο πράγμα που έκανα απ΄ όπου περνούσα, ήταν να τους λέω ότι είμαι Έλληνας…».

ΠΟΔΗΛΑΤΗΣΑ 6.150 ΧΛΜ.

Οι δρόμοι ήταν άθλιοι, με χαλίκι πατημένο, με οδηγούς επικίνδυνους και απρόσεκτους, σε επαρχιακό οδικό δίκτυο