[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η ιππο – δύναμη της επιθυμίας

Η ιδέα στριφογύριζε μαζί με τις πιο μύχιες σκέψεις του για πολύ καιρό.

Συγκεκριμένα από την πρώτη στιγμή που κάθησε στη θέση του οδηγού τού καινούργιου του τότε αυτοκινήτου. Παρά τα χρόνια του και την τύχη που είχε να ικανοποιήσει στο έπακρο τον φετιχισμό του με τους τέσσερις τροχούς, κάτι μέσα του τον έτρωγε. Οι οικείοι του τον είχαν «συγκρατήσει». Δεν του είχαν επιτρέψει με τον τρόπο τους να αγοράσει τη φαντασίωσή του ακριβώς όπως την ονειρευόταν. Είχε συμβιβαστεί με λιγότερα άλογα και κυβικά, με μαύρες δαγκάνες, μικρές διαφορές στη μάσκα και στα φανάρια, που κανείς δεν πρόσεχε.

Εκτός από τον πιο σημαίνοντα παρατηρητή: τον ίδιο.

Για έναν ολόκληρο χρόνο προσπαθούσε να κρύψει την απογοήτευσή του. Σκεφτόταν πως η φωνή της λογικής, με την οποία οι γύρω του είχαν ουρλιάξει, είχε δίκιο.

Κανείς δεν βλέπει τις μαύρες δαγκάνες και τις μικρές διαφορές, όλοι θαύμαζαν το απόκτημά του. Και το σημαντικότερο; Ο ίδιος δεν είχε ξαναπατήσει τα πεντάλ ενός τόσο γρήγορου αυτοκινήτου και δεν είχε ξανανιώσει τόσο έντονα αυτό το ευχάριστο σφίξιμο στο στομάχι ακούγοντας τη μηχανή να «μουγκρίζει» διαδηλώνοντας την επιτάχυνσή της. Κι όμως, όταν ήταν μόνος δεν του έφτανε. Η εικόνα του «άλλου», σχεδόν ίδιου και όμως τόσο διαφορετικού μοντέλου, τον τυραννούσε. Δεν ήξερε τι να κάνει. Η μάχη ανάμεσα στην επιθυμία του και στην αναγνώριση του παράλογου χαρακτήρα αυτής γινόταν μέσα του σχεδόν καθημερινά. Έτσι μια μέρα, χωρίς να το συζητήσει με κανέναν, ανακήρυξε την επιθυμία του νικήτρια.

Αν και ανήκα σε όσους είχαν αντιταχθεί σε αυτό που ήθελε, τώρα πια δεν μπορώ να μην του αναγνωρίσω ότι έπραξε άριστα. Δυνατοί χαρακτήρες είναιυποστηρίζει η λαϊκή ψυχολογία- μόνο αυτοί που υποβάλλουν τους εαυτούς τους στη βάσανο της αυτοκυριαρχίας και ελέγχουν τις επιθυμίες τους. Ψέμα. Δυνατοί χαρακτήρες είναι και αυτοί που αψηφούν τις επιταγές- συνειδητές ή ασυνείδητες, καλοπροαίρετες ή μη, ορθές ή λανθασμένες- των άλλων κι ακολουθούν την προσταγή των θέλω τους. Για τον απλό λόγο ότι έτσι παραμένουν ειλικρινείς απέναντι σε όλους τους εμπλεκομένους και πρωτίστως απέναντι στον μεγαλύτερο κριτή, τον εαυτό τους, με αποτέλεσμα να πλησιάσουν λίγο πιο κοντά στην ευτυχία. Το κατάλαβα μεμιάς όταν τον είδα να οδηγεί «τις κόκκινες δαγκάνες».