[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Επικίνδυνες αποστολές»

Τις λάτρευα ως πιτσιρίκα τις Επικίνδυνες Αποστολές.

Σάββατο μεσημέρι άνθρωπος δεν με κούναγε μπροστά από την οθόνη. Μόνο που δεν φρόντισα να αντιγράψω τα κόλπα. Και τώρα άντε να βγω για καφέ, χωρίς ειδική εκπαίδευση. Υπερβάλλω;

Ένα οδοιπορικό θα σας πείσει.

Φεύγω από το σπίτι. Στο πρώτο φανάρι καραδοκεί ένας- στην καλύτερη περίπτωση- ετοιμοπόλεμος και πρόθυμος κύριος να μου καθαρίσει το τζάμι. Όχι εγώ. Ναι αυτοί. Χαμόγελο εγώ. Χαμόγελο και σφουγγάρι αυτοί. Νεύρα και χειρονομίες εγώ. Άγριο βλέμμα και γρήγορες κινήσεις αυτοί. Και άντε έφτασα στο Μετρό. Και άντε και μπήκα στο σωστό βαγόνι που δεν με περιμένει η μάνα με τα πέντε παιδιά που δεν έχει να τα ταΐσει και ζητά τον οβολό μου. Και κατεβαίνω στο Σύνταγμα. Μόλις βγω, ορμάνε ευγενικά οι ακτιβιστές των οικολογικών οργανώσεων.

«Έχετε δύο λεπτά;». Τα δύο γίνονται δέκα, ενημερώνομαι πως η συντέλεια του κόσμου φτάνει και με βαριά καρδιά για το νερό που θα μας λείψει και τον ήλιο που θα μας κάψει φτάνω στο φανάρι. Περνάω απέναντι. Εκεί όπου στέκονται οι Δαναοί. Αυτοί καλέ με τα δώρα που πρέπει να τους φοβόμαστε. Κρατάνε κάτι καλαθάκια και προσφέρουν χρωματιστά κουτάκια. Αντάλλαγμα; Μια «ενημέρωση στον χώρο μας» για να εξαφανίσω πανάδες, κιλά, κυτταρίτιδα, το υπόλοιπο του τραπεζικού μου λογαριασμού… Με την αυτοπεποίθηση κουρέλι για όσα πρέπει να διορθώσω σύμφωνα με τους κυρίους, φτάνω στην Πλάκα. Και κάθομαι να πιω τον καφέ. Πώς να τον πιω δηλαδή; Με την καρδιά κόμπο από την άπορη μάνα, την απειλή της τρύπας του όζοντος και τις ενοχές στο ζενίθ για την κυτταρίτιδα στο μπούτι; Κι εκεί που λέω δεν βαριέσαι θα πω μια κουβέντα με την παρέα να ηρεμήσω, δεν προλαβαίνω να σταυρώσω λέξη. Ποιος εγώ.

Που τα Μπωφόρ στο Κάβο Ντόρο ωχριούν μπροστά στα δικά μου όταν μιλάω. Αλλά όταν έρχεται ο κυριούλης με τα CD, ύστερα ο λαχειοπώλης, μετά οι κατά φαντασίαν μουσικοί- άλλοτε με ακορντεόν, άλλοτε με κιθάρες- αναξιοπαθούντες που πουλάνε μπρελόκ, αρκουδάκια και αναπτήρες, και βεβαίως τα πιτσιρίκια με τα λουλούδια, πέρα από «όχι ευχαριστώ» (στην αρχή), και «όχι» (σκέτο μετά), δεν σταυρώνω κουβέντα. Οπότε οι λύσεις που έχω είναι τρεις: ή πίνω καφέ στη βεράντα. Ή παίρνω ηρεμιστικά πριν βγω. Ή θεσπίζεται ειδικό κέντρο εκπαίδευσης υπερπήδησης εμποδίων πόλεως και τα ξαναλέμε.