«Κοιμήθηκα στο αυτοκίνητο για να σωθώ»

«Είμαστε περικυκλωμένοι από παντού.
Τουλάχιστον να προστατεύσουμε τις ζωές μας. Πήραμε μόνο τα βασικά, ταυτότητες και κάποια χρήματα, εγκαταλείψαμε το σπίτι μας και καταφύγαμε με την κόρη μας στην πλατεία του Αγίου Στεφάνου».

O Γιώργος και η Σουζάνα Παπουτσόγλου με την κόρη τους Ανέτα κατοικούν στον οικισμό Αγίας Παρασκευής, στον Άγιο Στέφανο, μια από τις δεκάδες περιοχές της Βορειανατολικής Αττικής που βρέθηκαν στη δίνη του πύρινου κυκλώνα. Από χθες είναι ανάμεσα στους χιλιάδες «πρόσφυγες» που προκάλεσε η φωτιά, τους ανθρώπους που υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, προκειμένου να γλιτώσουν τις ζωές τους.

«Από τα μεσάνυχτα του Σαββάτου προς την Κυριακή κατεβήκαμε στην πλατεία του Αγίου Στεφάνου και διανυκτερεύσαμε στο αυτοκίνητο», λέει ο κ. Γιώργος Παπουτσόγλου. «Η φωτιά το βράδυ είχε πλησιάσει, αλλά δεν είχε μπει στον οικισμό. Νύχτα ήταν, δεν μπορούσαμε να ρισκάρουμε τη ζωή μας, δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε τις εξελίξεις και ήρθαμε να διανυκτερεύσουμε στην πλατεία. Το πρωί είδαμε τα αεροπλάνα. Αισθανθήκαμε κάποια ανακούφιση και ελπίζαμε ότι είχε απομακρυνθεί ο κίνδυνος. Επιστρέψαμε για λίγο στο σπίτι μας. Δεν μείναμε πολύ γιατί έγινε η μεγάλη αναζωπύρωση. Ήρθε ο καπνός και δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε. Μετά δόθηκε η εντολή να εκκενώσουμε τον οικισμό. Ακούμε ότι οι φλόγες βρίσκονται στους δρόμους του οικισμού. Φτάσαμε στο σημείο να γίνουμε πρόσφυγες στον τόπο μας. Να διανυκτερεύουμε στα αυτοκίνητα και να προσπαθούμε να πληροφορηθούμε τι γίνεται από το ραδιόφωνο. Και εμείς έχουμε τις αντοχές. Υπάρχουν όμως εδώ ηλικιωμένοι άνθρωποι, άρρωστοι. Τις κρίσιμες ώρες είχαν μείνει εδώ για την κατάσβεση μόνον οι τοπικές δυνάμεις της Πυροσβεστικής. Τι να πρωτοκάνουν και αυτοί σε τέτοιο χαμό. Η φωτιά υποτιμήθηκε στην έναρξή της και ξέφυγε. Δεν δικαιολογείται τέτοια καταστροφή. Η Πολιτεία έπρεπε να είχε την ετοιμότητα και να είχε λάβει τα μέτρα της. Η περιοχή βρίσκεται στην ομάδα του υψηλότερου κίνδυνου. Κατ΄ επανάληψη έχουν ξεσπάσει φωτιές. Πότε επιτέλους η Πολιτεία θα μπορέσει να αξιοποιήσει τις εμπειρίες; Η καταστροφή έγινε σε οργανωμένους οικισμούς και κινδύνευσαν άνθρωποι».

Η κ. Βάνα Πιαδίτου περιγράφει την κατάσταση χάους που επικρατούσε στην περιοχή του Αγίου Στεφάνου. «Το πρωί είδαμε τα αεροπλάνα και αρχίσαμε να ελπίζουμε. Όλα διαψεύστηκαν. Αναγκαστήκαμε να αφήσουμε τα σπίτια μας και να καταφύγουμε στην πλατεία. Αν είχαν μείνει τα αεροπλάνα λίγο παραπάνω, ίσως να μην είχε γίνει τέτοια αναζωπύρωση και να μην είχε εισβάλει η φωτιά σε οικισμούς.

Ο κόσμος είναι καταπονημένος. Έχω δει φοβερές σκηνές από το βράδυ. Όλοι έχουμε μείνει ξάγρυπνοι. Οι κάτοικοι πέρασαν τη νύχτα στα αυτοκίνητα. Είδα μια γυναίκα με το μωρό της που το τάιζε μέσα στο αυτοκίνητο. Οι επιπτώσεις είναι φοβερές. Πέρα απο τις περιούσιες των ανθρώπων που καταστράφηκαν, η ψυχολογική διαταραχή ύστερα από όσα έζησαν, το κυριότερο είναι η οικολογική καταστροφή. Σε τι περιβάλλον θα ζήσουμε πια. Εδώ ήταν το ντεπόζιτο οξυγόνου για όλη την Αθήνα. Πώς το προσέχαμε τόσον καιρό αυτό το δάσος. Πόσες νύχτες πυρασφάλειας έχουμε περάσει σε αυτήν την περιοχή. Πόσες φωτιές έχουμε σβήσει εμείς οι εθελοντές. Τώρα ήρθε η μεγάλη καταστροφή».

«Του χρωστάω τη ζωή μου»
Ο κ. Θόδωρος Δημάκης, κάτοικος του οικισμού Καπιτένια στον Άγιο Στέφανο, περιγράφει: «Σώθηκα με τη βοήθεια ενός φαντάρου. Του χρωστάω τη ζωή μου. Η φωτιά το πρωί πέρασε από το σπίτι μου. Σώθηκε την τελευταία στιγμή. Οι κάτοικοι είχαν εγκαταλείψει τον οικισμό στη μεγάλη αναζωπύρωση. Δεν ήταν νέα φωτιά, ήταν παρακλάδι από το Σέσι. Οι φλόγες μπήκαν στις αυλές των σπιτιών. Τελείως κατεστραμμένα σπίτια στον οικισμό δεν έχω δει. Τα δυο τελευταία εικοσιτετράωρα δεν έχω κοιμηθεί καθόλου. Και την περασμένη νύχτα έγινε εκκένωση και το πρωί. Μου έκανε εντύπωση ότι έρχονταν πυροσβέστες και ρωτούσαν εμάς τους κατοίκους πού βρίσκονται διάφορες περιοχές. Δεν είχαν έναν χάρτη μαζί τους, ένα GΡS, για να ξέρουν τουλάχιστον πού πηγαίνουν. Όλα γίνονταν στα τυφλά, χωρίς επαρκή μέσα, χωρίς συντονισμό. Δεν υπάρχει δικαιολογία για κανέναν και μιλάω για όλους».

ΞΑΓΡΥΠΝΟΙ

Κάποιοι αναγκάστηκαν να αφήσουν τα σπίτια τους δύο φορές, εξαιτίας των αναζωπυρώσεων

«Εκκενώσατε τη Βόρεια Αττική»

Χιλιάδες κάτοικοι στις φλεγόμενες περιοχές εγκατέλειψαν τα σπίτια τους. Από χθες το πρωί αστυνομικά μπλόκα είχαν στηθεί σε όλη τη Λεωφόρο Διονύσου, στις φλεγόμενες περιοχές της Δροσιάς, της Άνοιξης μέχρι τον Άγιο Στέφανο και τον Μαραθώνα. Μπλόκα είχαν στηθεί και στην Πεντέλη, στην Ανθούσα, φθάνοντας μέχρι την Παλλήνη.

Συνοικίες της Ροδόπολης και της Άνοιξης εκκενώθηκαν, ενώ σε κίνδυνο βρέθηκε και η Σταμάτα. Σπίτια που είχαν εγκαταλειφθεί καίγονταν στη Δροσιά, ενώ το απόγευμα εκκενώθηκαν οικισμοί στον Μαραθώνα.


ΜΑΡΤΥΡΙΑ Και ξαφνικά ο αέρας γύρισε…
Της Ρούλας Τσουλέα

ΤΟ ΡΟΛΟΪ στο κινητό έδειχνε 03.49 όταν οι πρώτες φλόγες εμφανίστηκαν στο απέναντι βουνό, κάνα χιλιόμετρο απόσταση από το σπίτι μας. Σχεδόν αυτόματα τα χέρια μου τράβηξαν μια φωτογραφία. Το θέαμα ήταν τρομακτικά απίστευτο. Ο σκοτεινός όγκος βάφτηκε ξαφνικά με μια κόκκινη γραμμή, που αλλού έπαιρνε ύψος καθώς ο λυσσασμένος αέρας φούντωνε τις φλόγες, κι αλλού έκαιγε χαμηλά. Άρχισε να κατεβαίνει προς τα κάτω, αφανίζοντας τα πάντα στο πέρασμά της.

Στο βουνό αυτό βρισκόμασταν καμιά ώρα νωρίτερα. Είχαμε ανέβει με το αυτοκίνητο για να δούμε την έκταση του ολέθρου και να υπολογίσουμε πόσο χρόνο είχαμε ακόμα μέχρι να φτάσει η φωτιά στην πόρτα μας…

Η φωτιά κατέβαινε. Το βουνό γέμιζε από κόκκινες κηλίδες που μεγάλωναν, εξαπλώνονταν προς όλες τις κατευθύνσεις και απότομα βουτούσαν προς τα κάτω. Ο Άγιος Σπυρίδωνας στο Πικέρμι, σ΄ ένα κομμάτι του που είναι μια ανάσα από τη Διώνη, ήταν σαν να ξύπνησε ξαφνικά. Περιπολικά και υδροφόρες της Κοινότητας εμφανίστηκαν στους χωματένιους δρόμους, ανέβαιναν τρέχοντας και κορνάροντας προς τη φωτιά. Μέχρι να χαθούν από τα μάτια μας, άρχισαν να κατεβαίνουν από το βουνό τα αυτοκίνητα των ανθρώπων που έμεναν πιο πάνω. Έτρεχαν να σωθούν από τις φλόγες που ήδη έγλειφαν τα σπίτια τους…

Σαν να ΄μασταν συμφωνημένοι, αρχίσαμε να κινούμαστε γρήγορα. Τις βασικές ετοιμασίες τις είχαμε κάνει από τα μεσάνυχτα και μετά: οτιδήποτε εύφλεκτο είχε απομακρυνθεί από τον περίβολο του σπιτιού, ακόμα και τις σίτες από τα παράθυρα είχαμε βγάλει και τις ξύλινες γλάστρες από τον κήπο και τις βεράντες. Οι κουβάδες με το νερό είχαν στηθεί στα νευραλγικά σημεία, η δεξαμενή του νερού ήταν γεμάτη, φακοί και μπαταρίες έτοιμοι σε πρώτη ζήτηση, τα αναντικατάστατα ενθύμια της ζωής μας καλά προφυλαγμένα μέσα στα αυτοκίνητα… Η μάχη θα δινόταν στον κήπο- κι ήμασταν αποφασισμένοι, αν βλέπαμε ότι τη χάνουμε, να φύγουμε γιατί τελικά μόνο οι άνθρωποι δεν ξαναγίνονται. «Τι ώρα λες να φύγουμε;», ρώτησα τον πατέρα μου. «Δεν ξέρω, έχω πολλές δουλειές ακόμα», απάντησε καθώς ξετύλιγε έναν σωλήνα στον κήπο… Βρέχαμε καλά τα πάντα, άλλος από το υπόγειο, άλλος από το ισόγειο, εγώ από τον πρώτο. Και μετά κάτω στον κήπο. Και στο απέναντι οικόπεδο. Και στο δίπλα… Ο αέρας έσπρωχνε προς το μέρος μας τον καπνό και τη στάχτη. Η ορατότητα χάθηκε, τα βουνά και τα γύρω σπίτια καλύφθηκαν σε μια πυκνή ομίχλη, η ανάσα έγινε δύσκολη, τη ξαναβρήκαμε χάρη στις βρεγμένες πετσέτες που δέσαμε στον λαιμό μας, το κάψιμο στα μάτια ήταν λίγο ζόρικο αλλά ανεκτό.

Λίγα λεπτά πριν από τις 7, η φωτιά άρχισε να καίει το πιο κοντινό λοφάκι και να πλησιάζει απειλητικά τρία σπίτια. 200 μέτρα μας χώριζαν. Και ξαφνικά, ο αέρας γύρισε. Απλώς γύρισε- και ο εφιάλτης όρμησε μακριά, αφήνοντάς μας ακίνητους να τον κοιτάμε… Θα περνούσαν ώρες για να διαλυθεί ο καπνός και να φανεί το μαύρο σε όλη του την έκταση…

Η μάχη θα δινόταν στον κήπο- κι ήμασταν αποφασισμένοι, αν βλέπαμε ότι τη χάνουμε, να φύγουμε γιατί τελικά μόνο οι άνθρωποι δεν ξαναγίνονται

ΜΑΡΤΥΡΙΑ Χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό, μείναμε πίσω για να σώσουμε το σπίτι
Του Νίκου Μάστορα

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ άρχισε το απόγευμα του Σαββάτου γύρω στις πέντε. Είδα τη φωτιά που έκαιγε τη Σταμάτα και τον Διόνυσο να πλησιάζει στο Νεκροταφείο της Ροδόπολης. Στον Αϊ-Γιάννη τον Βαδιστή, σε ένα λόφο που βρίσκεται τρία χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μας, μία μονοκατοικία στα σύνορα της Δροσιάς με τη Ροδόπολη, την οποία μοιραζόμαστε με την οικογένεια της αδελφής της γυναίκας μου. Δεν σκεφτήκαμε όμως το σπίτι μας όταν είδαμε τη φωτιά. Πρώτο μας μέλημα ήταν η ασφάλεια των παιδιών μας. Έπρεπε να φύγουν, χωρίς να κινδυνεύσουν.

Η κόρη μου και ο γιος μου, 3,5 και 2 ετών αντίστοιχα, και η ανιψιά μου τριών χρόνων. Τα παιδιά έφυγαν, λοιπόν, σχεδόν αμέσως με τις μαμάδες τους, σε συγγενικό σπίτι στα Μελίσσια. Οι δύο μπαμπάδες μείναμε για να φυλάξουμε το σπίτι από τις φλόγες που το έζωναν απειλητικά, πλέον, από τη Σταμάτα και από τη Δροσιά. Γύρω στις έξι το απόγευμα του Σαββάτου ήταν στα 500 μέτρα από το σπίτι το μέτωπο της φωτιάς. Είχε, μάλιστα, ήδη, κάψει το γήπεδο της Ροδόπολης, σπίτια του οικισμού Γαλήνη και μία τεράστια καταπράσινη έκταση στον απέναντι λόφο του ΑϊΓιάννη.

Μάταια ο πρόεδρος της Κοινότητας κ. Κλεφτάκης προσπαθούσε με εκσκαφείς να φτιάξει αναχώματα στα σύνορα με τη Δροσιά. Λίγο πριν φύγουμε για να σωθούμε αφήνοντας στο έλεος της φωτιάς τα σπίτια μας, γύρισε η φορά του ανέμου και μάς έσωσε. Ήταν γύρω στις 9 το βράδυ του Σαββάτου, όταν χάρη στον αέρα έστριψε η φωτιά προς την πλευρά του Διονύσου. Νομίσαμε ότι γλιτώσαμε, αλλά όλη νύχτα δεν κλείσαμε μάτι. Κοιμήθηκα εξαντλημένος όταν ξημέρωσε και στις 9.30 το πρωί της Κυριακής με ξύπνησε το φιλί της κόρης μου. Αιφνιδιάστηκα. Είχαν επιστρέψει όλοι. Η γυναίκα μου και η αδελφή της έχουν μεγαλώσει σε αυτήν την περιοχή και δεν ήθελαν να την εγκαταλείψουν, αφού πίστευαν πως ο κίνδυνος είχε περάσει. Δεν ήταν έτσι. Καιροφυλακτούσε και στις 10.30, μόλις μία ώρα μετά, είδαμε τη φωτιά στην οδό Αθανασίου Διάκου, που βρίσκεται στα 200 μέτρα από το σπίτι μας. Δεν είχαμε αμφιβολίες. Αντίθετα, όλες οι πληροφορίες που είχαμε μιλούσαν για εμπρησμό.

Η φωτιά που έπιασε στην Αθανασίου Διάκου απείχε 500 μέτρα από τις εστίες του Σαββάτου και ήταν πολύ ψηλότερα. Ήταν ανεξήγητη και εξελίχθηκε σε ανεξέλεγκτη. Νέος πανικός στη Ροδόπολη. Νέα φυγάδευση των γυναικών και των παιδιών σε περιοχές που θεωρούσαμε ασφαλείς. Ο μπατζανάκης μου κι εγώ μαζί με άλλους γείτονες και εθελοντές παραμείναμε στα σπίτια. Το ρεύμα κοβόταν και ξαναρχόταν, ενώ το νερό ίσα που έτρεχε. Στις 2 το μεσημέρι δεν είχαμε άλλη επιλογή από την εγκατάλειψη. Βλέπαμε τις φλόγες από το Λύκειο της Δροσιάς και τον πευκόφυτο χώρο μπροστά από το σπίτι υπουργού. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και πήγαμε κι εμείς στα Μελίσσια. Οι γυναίκες μας έβαλαν τα κλάματα, όταν έμαθαν πως η φωτιά έκαιγε στα 100 μέτρα απόσταση από το σπίτι μας. Στις 4 το απόγευμα αποφασίζουμε και πάλι να γυρίσουμε πίσω μόνοι για να βοηθήσουμε να σωθεί ό,τι μπορούσαμε. Φθάνουμε και βλέπουμε το διπλανό μας σπίτι να καίγεται και δεκάδες ανθρώπους να προσπαθούν να σβήσουν τη φωτιά με κλαδιά και λάστιχα. Λίγα λεπτά αργότερα είδαμε μία υδροφόρα του Ερυθρού Σταυρού. τη σταματήσαμε και μάς βοήθησαν να σβήσουμε τη φωτιά στο διπλανό σπίτι και να περιορίσουμε τη φωτιά σε ένα άλλο, στο οποίο είχε πιάσει φωτιά η αποθήκη. Το δικό μας σπίτι σώθηκε, επειδή πέντε λεπτά μετά έφθασε μία υδροφόρα του Δήμου της Εκάλης, την οποία επίσης σταματήσαμε για να μας βοηθήσει στην κατάσβεση. Κάηκε, μόνο η πίσω αυλή και δυστυχώς το 90% της βλάστησης, που είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε γύρω μας. Σαν να επέλεγε στόχους, η φωτιά άφησε ελάχιστες μικρές νησίδες πρασίνου σε ένα μαύρο τοπίο με αποκαΐδια. Τα πέντε χιλιόμετρα πρασίνου που θυμάμαι από τις διαδρομές μου κάθε μέρα δεν υπάρχουν. Γύρω μου καπνίζουν ακόμη τα καμένα. Παντού βλέπουμε αποκαΐδια, άρα κίνδυνο. Τώρα κυριαρχεί ο τρόμος. Ο εφιάλτης έγινε πραγματικότητα, όμως η καταστροφή συνεχίζεται. Έχουμε τις μάνικες στα χέρια και τον τρόμο στα μάτια. Από αυτά που βλέπουμε γύρω μας και τα χειρότερα που μπορούν να έλθουν.

Γύρω μου καπνίζουν ακόμη τα καμένα. Παντού βλέπουμε αποκαΐδια, άρα κίνδυνο. Τώρα κυριαρχεί ο τρόμος. Ο εφιάλτης έγινε πραγματικότητα.
Έχουμε τις μάνικες στα χέρια και τον τρόμο στα μάτια