Μάθε παιδί μου μακριά γαϊδούρα

«Η ιδέα ήταν του παπα-Γιάννη Καραμουσαδάκη, ο οποίος μια μέρα στο καφενείο που σμίξαμε μου λέει: να αναβιώσουμε τα παιχνίδια που παίζαμε μικροί. Να τα παρουσιάσουμε σε παράσταση. Είπα ναι, αλλά δεν μου φάνηκε ότι θα περπατούσε».

Ξεκινώντας και κάνοντας την πρώτη παράσταση όμως είδαμε ότι ο κόσμος το αγκάλιασε, όπου πάμε ξεκαρδίζεται στο γέλιο, συγκινείται και του γεννιέται η όρεξη να σηκωθεί από τον καναπέ και να δοκιμάσει και αυτός να επιστρέψει στο παρελθόν.

Ο κ. Γεράσιμος Ρενιέρης είναι μέλος μιας παρέας από τις Βουκολιές Χανίων η οποία επιχειρεί να θυμίσει στους παλαιότερους και να μάθει στα σημερινά παιδιά τα παιχνίδια με τα οποία μεγάλωσαν οι προηγούμενες γενιές. Μάλιστα, είναι ο μεγαλύτερος σε ηλικία, πατάει τα 50, αλλά και από τους πιο ζωηρούς, αφού όλα τα παιχνίδια που αναβιώνει η παρέα τα έχει παίξει άπειρες φορές ως παιδί στις αλάνες του χωριού του.

Αμάδες, πατητήρες, βαρελοδρομίες, Λάζαρος, είναι μερικά μόνο από τα παιχνίδια που χάνονται σήμερα την εποχή των ηλεκτρονικών υπολογιστών, του Ρlaystation και του Διαδικτύου, αλλά ήταν πολύ δημοφιλή στα παιδιά πριν από είκοσι και τριάντα χρόνια. Στην παρέα από τις Βουκολιές ο μικρότερος είναι 19 χρονών και εδώ και μερικές ημέρες έχουν ξεκινήσει παραστάσεις σε χωριά των Χανίωνμεθαύριο Κυριακή θα παίξουν στην Ανατολική Τάφρο. Η ανταπόκριση είναι κάτι παραπάνω από ενθουσιώδης: από παιδιά που διαπιστώνουν πόσο διασκεδαστικό μπορεί να είναι ένα παιχνίδι όπως οι αμάδες, όπου χρησιμοποιούνται αποκλειστικά πέτρες και κουτιά τσιγάρων, ή οι πατητήρες για τους οποίους αξιοποιούνται απλά μερικά ξύλα διαμορφωμένα κατάλληλα. Αλλά και από τους γονείς που επιστρέφουν στο παρελθόν όπου τα παιχνίδια ήταν προϊόν της φαντασίας των παιδιών και όχι δημιουργία των εγκεφάλων της βιομηχανίας παιχνιδιών.

Η παρέα παρουσιάζει παιχνίδια που παίζονται και σε άλλες περιοχές της χώρας και όχι μόνο στην περιοχή των Βουκολιών, όπως μακριά γαϊδούρα, αυγοδρομίες, μπιζ αλλά και άλλα όπως ο θρήνος του Λαζάρου, το οποίο αποτελεί δημιουργία των παιδιών της περιοχής. Κάθε μέλος της ομάδας έχει το δικό του ψευδώνυμο, όπως γίνονταν στο παρελθόν, βασισμένο είτε στην εξωτερική του εμφάνιση είτε στην ταξική του θέση- όπως «Τιραμόλα» για τον ευλύγιστο Γιώργο Καλογεράκη, «Ξανθομπούμπουρας» για τον Γεράσιμο Ρενιέρη με τα ξανθά του μαλλιά, «Κόντε» για τον Παναγιώτη Παπαδάκη το «πλουσιόπαιδο» και «Άρκαλος» για τον Γιώργο Γιακουμάκη λόγω του τρόπου με τον οποίο περπατά.

Γέλια
Η παράσταση αρχίζει με ένα σκετσάκι στο οποίο παρουσιάζεται η καθημερινή ζωή στο χωριό. Οι αυτοσχεδιασμοί των παιδιών για να παίξουν, oι σκανδαλιές, οι τσακωμοί με τους γείτονες, το κυνήγι των τζιτζικιών, εικόνες από μια διαφορετική καθημερινότητα πριν από σαράντα και πλέον χρόνια με όλη την αθωότητά τους. Η κρητική ντοπιολαλιά σε όλη της την αποθέωση παράλληλα με τον απόλυτα φυσικό τρόπο παιξίματος των μελών της παρέας προκαλεί το αυθόρμητο γέλιο του κοινού. Και όταν έλθει η ώρα για την παρουσίαση των παιχνιδιών είναι τέτοια η όρεξη και το πάθος τους που εντυπωσιάζει. «Περνάμε καλά ως παρεούλα, ανταμώνουμε με τους χωριανούς και τους ανθρώπους της πόλης και της υπαίθρου και παράλληλα θυμίζουμε στους παλιούς. Η ομάδα αποτελείται από άτομα που είναι από βοσκοί και αγρότες μέχρι δάσκαλοι», τονίζει ο Γεράσιμος Ρενιέρης.

Δωρεάν
«Όλες οι παραστάσεις δίνονται δωρεάν, μόνο ο κάθε Δήμος δίνει ένα συμβολικό ποσό 400 ευρώ στην ομάδα, για τα έξοδά της, καθώς η προσπάθεια μόνο κερδοσκοπικό χαρακτήρα δεν έχει. Σημαντική είναι μέχρι σήμερα η στήριξη του Δήμου Βουκολιών από όπου προέρχονται και τα περισσότερα μέλη της ομάδας.

Στόχος μας είναι γνωρίσουμε στη νέα γενιά τα παιχνίδια αυτά ώστε να ξεφύγουν έστω και για λίγο από τους υπολογιστές. Μπορούμε να το καταφέρουμε αν βοηθήσουν και οι γονείς σε αυτό», εξηγεί η Αργυρώ Καραμουσαδάκη που αν και 19 ετών, έμαθε και αυτή για τα παιχνίδια και συμμετέχει στην ομάδα αναβίωσής τους.

«Η εμπειρία είναι ξεχωριστή και πολύ επιτυχημένη. Το βλέπουμε στο πρόσωπο των γονιών αλλά και των παιδιών τους», λέει ο Γιώργος Καλογεράκης.

«Η μεγαλύτερη επιβράβευση για μας είναι να δούμε τις επόμενες ημέρες, εβδομάδες, μήνες στις πλατείες των χωριών κάποια παιδιά να προσπαθούν να επαναλάβουν ό,τι βλέπουν στις παραστάσεις της ομάδας. Μόνο αυτό», καταλήγει η «ψυχή» της ομάδας, ο παπα-Γιάννης.

ΣΤΑ ΚΡΗΤΙΚΑ

Με παραστάσεις στην κρητική ντοπιολαλιά τα «μαθήματα» των παιχνιδιών. Ενθουσιώδης υποδοχή από το κοινό