[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η (ανέμελη) κοχυλοκλέφτρα

Ανέμελη, εκεί στις διακοπές, ήμουνα ξυπόλητη και μάζευα… κοχύλια. Κι όχι, σας τ΄ ομολογώ! Ούτε σούρταφέρτα ζήτησα, ούτε ιπποκόμους και αεροπόρους (τώρα τα κατοστάρια μπορεί και να τα μνημόνευσα κάποια στιγμή…).

Πάρα ταύτα κλήθηκα αιφνιδίως να παίξω τον ρόλο μίας ταπεινής παξιμαδοκλέφτρας.

Στη ζούλα να καπνίσω- ας όψονται τα περίφημα αντικαπνιστικά μέτρα. Τον βήχα και αυτόν μου τον κόψανε. Εδώ σου λέει ένα απλό και ταπεινό φτερνισματάκι αρκεί για να σε βάλουν στην απομόνωσηας όψεται η καταραμένη γρίπη.

Όσο για τον «παρά» αυτός ήτανε που ήτανε κομμένος. Τώρα ούτε καν ως παξιμαδοκλέφτρα μπορείς να ελπίζεις- τύφλα να ΄χει η λιτότητα που οσονούπω πέφτει στο κεφάλι μας, αν δεν έχει ήδη πέσει.

Εδώ κι ένα σαραβαλάκι που έχω (το γνωστό στους οικείους και ως «γλάστρα») μ΄ έβαλε σε σκέψεις τύπου Άμλετ: να το αποσύρω ή να μην το αποσύρω;

Ιδού η απορία!

Δεν έχουν περάσει λοιπόν παρά μερικές μόνον εβδομάδες που «ήμουνα, τι ήμουνα μία (ανέμελη)

κοχυλοκλέφτρα». Και η μοναδική μου αγωνία ήταν πόσα κιλά βαρύτερη θα κατέληγε η βαλίτσα μουέχοντας φυσικά ξεσηκώσει όλο τον ζωικό και φυτικό πλούτο της παραλίας.

Να, όμως, που τώρα βρίσκομαι εγκλωβισμένη μεταξύ σοβαρών απαγορεύσεων και υπαρξιακών διλημμάτων. Στιγματισμένη σε κάθε περίπτωση δεδομένου ότι και φανατική καπνίστρια εξακολουθώ να είμαι και χειρουργική μάσκα δεν έχω μέχρι στιγμής φορέσει. Τα οικονομικά μου εξάλλου θα αποτελούν πάντα μία άλυτη εξίσωση ακόμη και για μένα-οικονομικής κρίσης μεσούσης ή ανεξαρτήτως αυτής.

Και τελικά αντιλαμβάνομαι πως η παξιμαδοκλέφτρα- εν αντιθέσει με την κοχυλοκλέφτρα- είχε μάλλον περισσότερες επιλογές. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο πως το ομώνυμο τραγούδι κατέληγε:

«Πενήντα χρόνια φυλακή τιμώρησα το χάρο, να ΄σαι πάντα ελεύθερη μαζί σου να γουστάρω»…