[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Το 2009 δεν είναι 2007

Η ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ του Μαξίμου στην καρδιά του καλοκαιριού, η αγωνιώδης προσπάθεια του Πρωθυπουργού και του κυβερνητικού επιτελείου να δείξουν ότι ιδροκοπούν μέσα στον καύσωνα για τα προβλήματα του τόπου και αδιαφορούν για τις παραλίες, θυμίζει έντονα το εκλογικό καλοκαίρι του 2007. Είναι ακόμη ζητούμενο εάν ο Κων. Καραμανλής στήσει ακόμη μια φορά κάλπες τον Σεπτέμβριο- για τις οριστικές αποφάσεις, λένε τακτικοί συνομιλητές του, θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι τα εγκαίνια της ΔΕΘ. Η διαφορά με το 2007 είναι ότι ο Πρωθυπουργός δεν ήταν τότε αναποφάσιστος. Προ διετίας, οι εκλογές είχαν «κλειδώσει» από τις αρχές Ιουνίου και ο σχεδιασμός δεν θα άλλαζε ακόμη κι αν καιγόταν ο κόσμος ολόκληρος – που κάηκε. Ο Καραμανλής ένιωθε τότε «κυρίαρχος του παιχνιδιού». Με την ίδια αλαζονεία παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2008 και στη ΔΕΘ. Μετά ο κόσμος γύρισε ανάποδα, όπως ανάποδα άρχισε να μετρά και ο πολιτικός χρόνος που είχε στη διάθεσή του. Είναι κοινό μυστικό σε όσους κινούνται στον άξονα Μαξίμου- Ρηγίλλης ότι από τον ανασχηματισμό του περασμένου Ιανουαρίου ο Καραμανλής αναζητεί τον κατάλληλο μήνα για κάλπες. Ήταν έτοιμος για τον Απρίλιο (με την προοπτική, αν χρειασθεί, να ξαναστηθούν κάλπες με τις ευρωεκλογές), αλλά τον πρόλαβαν οι κινητοποιήσεις των αγροτών, τον Φεβρουάριο, που έριξαν κι άλλο τα γαλάζια ποσοστά. Κατόπιν αποφάσισε να πάει σε διπλές εκλογές τον Ιούνιο, αλλά τον πρόλαβε ο ανακριτής που έστειλε τον φάκελο Παυλίδη στη Βουλή- για να ξαναφουντώσει ένα ακόμη γαλάζιο σκάνδαλο.

Και τις δύο φορές που στο Μαξίμου «ξεσκόνιζαν» τις κάλπες, οι κυβερνητικοί άφηναν να «τρέχει» στην πολιτική αγορά και το σχέδιο του αποκεφαλισμού των Βατοπεδινών.

Το ότι το ίδιο σχέδιο για καρατομήσεις βουλευτών ανακυκλώνεται τις τελευταίες ημέρες, για πολλούς είναι ακόμη μια απόδειξη ότι ο Καραμανλής αναζητεί την ευκαιρία για κάλπες το φθινόπωρο. Το πρόβλημα είναι ότι τώρα, ακόμη κι αν οι κάλπες δεν πάρουν τρίτη αναβολή, τον έχει προλάβει το 4,4 % των ευρωεκλογών. Ο Πρωθυπουργός δεν έχει πια κανένα σχέδιο στα χέρια του. Ο πολιτικός χρόνος τελειώνει και δεν ελέγχεται από αυτόν. Και στην πραγματικότητα, το ζητούμενο για τον ίδιο και τη Ν.Δ. δεν είναι ο χρόνος των εκλογών, αλλά μια πτώση με τα λιγότερα κατάγματα.