Φαινόμενα

Κρεβαταμπιλιτέ
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Υπερωριμούτσικοι, ασχημούτσικοι, κοντοπίθαροι πλην ερωτύλοι- και αυτό το τελευταίο το προβάλλουν ως πολιτικό προσόν.
Πιο σαχλοί δεν γίνεται
Oι κεφαλές δύο εκ των μεγαλυτέρων κρατών της Ευρώπης, των οποίων τη μακρά και πλούσια ιστορία της πολιτικής σφράγισαν μερικοί από τους σημαντικότερους πολιτικούς άνδρες της σύγχρονης Ιστορίας, αποδεικνύονται δύο τηλεοπτικά καρτούν: Σαρκοζί και Μπερλουσκόνι.

Ο εις στη χώρα του Ντε Γκωλ και του Μιτεράν, ο έτερος στη χώρα του Αντριότι και του Μπερλινγκουέρ, έχουν καταφέρει αμφότεροι να μετατρέψουν την πολιτική, και για την ακρίβεια τη δημόσια σφαίρα των χωρών τους, σε cartoonland τόσο σαχλή και ρηχή, που θα την ζήλευε και αυτός ο πρωτομάστορας της ελαφράδας, παππούς Ντίσνεϊ.

Ο ένας, ο Μπερλουσκόνι, μετέτρεψε την κρεβατοκάμαρά του σε εκλογικό καμπινέ, απ΄ όσο μπορούμε να αντιληφθούμε, αφού όσο περισσότερα αποκαλύπτονται για τις πληρωμένες ερωτικές υπηρεσίες κυριών, τόσο παίρνει τ΄ απάνω του. Για μεγάλος ηγέτης δεν τα κατάφερε, αλλά αντ΄ αυτού μοστράρεται για μεγάλος εραστής προσφέροντας με τον τρόπο του κοινωνική υπηρεσία, ήτοι την ελπίδα σε κάθε μεσήλικο Ιταλό ότι «μπορεί». Μια α λα ιταλικά, θα λέγαμε, εκδοχή του ομπαμικού «Υes, we can».

Και συμβαίνει το ιστορικό παράδοξο: η Ευρώπη, ο τόπος που γεννήθηκε η πολιτική, ο τόπος παραγωγής πολιτικής ανά τους αιώνες, να υπολείπεται των ΗΠΑ στην κρισιμότερη στιγμή της ιστορίας της, παράγοντας πλέον όχι πολιτικούς αλλά σούπερ-Γκαστόνε (τον θυμάστε τον αυτάρεσκο και σκανδαλωδώς τυχερό εξάδελφο του Ντόναλντ Ντακ;). Γιατί με ποιον άλλον να παραλληλίσει κανείς Σαρκοζί και Μπερλουσκόνι που περιβάλλουν την αδύναμη πολιτική τους με μια προσωπική ζωή δυνατή μόνο για τηλεόραση;

Ο πρώτος (ο Σαρκοζί)

προχθές, σταθερά πατώντας στα διακριτικά πλην εμφανή τακούνια του, στάθηκε στο μικρόφωνο αμέσως μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο στο οποίο νοσηλεύθηκε με ελαφρύ καρδιακό επεισόδιο σύμφωνα με πληροφορίες (που αποσύρθηκαν βιαστικά), για να δηλώσει «ξέρετε, με την Κάρλα διάγουμε βίο ήσυχο και συνετό, δεν βγαίνουμε ποτέ τα βράδια, δεν πηγαίνουμε σε δείπνα και επίσης, όπως γνωρίζετε, δεν πίνω και δεν καπνίζω, παρά το ότι καμιά φορά απολαμβάνω κανένα πούρο, άρα δεν χρειάζεται να αλλάξω τίποτε στη ζωή μου».

Απευθυνόταν βέβαια στους ψηφοφόρους και τις κακές γλώσσες, που θέλουν να τον βγάλουν εκτός πολιτικού παιχνιδιού λόγω ασθενείας. Παρ΄ όλα αυτά, όμως, δεν παύει να είναι μια σαχλή δήλωση ενός τηλεοπτικού πολιτικού, που θεωρεί την πολιτική μάλλον σαπουνόπερα και τον εαυτό του πρωταγωνιστή της. Όχι ότι πολλοί εκ των μεγάλων πολιτικών ηγετών της Ιστορίας δεν είχαν συχνά «πιπεράτη» προσωπική ζωή, αλλά αυτή έμενε μετ΄ επιμονής μακριά από την πολιτική, όχι μόνο για να μη θιγεί η μικροαστική ηθική των ψηφοφόρων, αλλά γιατί ήταν εξαιρετικά δραστήριοι πολιτικώς οπότε είχαν μικρότερη σημασία τα μυστικά της κρεβατοκάμαρας. Ο αμερικανικός πουριτανισμός ήταν η αιτία που οι ζωές των πολιτικών έγιναν διάφανες και κατόπιν η τηλεόραση, η γοητεία του gossip που πάθιαζε τα στρώματα χαμηλού οικονομικού και μορφωτικού επιπέδου, για τα οποία η πολιτική γινόταν όλο και πιο δυσνόητη. Στο μεταξύ, η ικανότητα να ΄χουν οι ηγέτες νέες και ωραίες κυρίες- πληρωμένες ή στεφανωμένες- ξανάβαζε τα πράγματα στη θέση τους, σε μια εποχή που οι γυναίκες έπαιρναν τα ηνία στους επαγγελματικούς χώρους και γίνονταν απαιτητικές στην προσωπική ζωή. Μια παμπάλαια «εκδίκηση» του συστήματος της πατριαρχίας ξαναρχόταν.

Οι Σαρκοζί και Μπερλουσκόνι περιβάλλουν την αδύναμη πολιτική τους με μια προσωπική ζωή δυνατή μόνο για τηλεόραση

Η «εκδίκηση» της πατριαρχίας

Το σύστημα της πατριαρχίας ήταν που απογείωσαν ως επίσημη «κοινωνική» πολιτική τους οι Σαρκοζί και Μπερλουσκόνι. Ο πρώτος με το να παντρευτεί- έπειτα από το διαζύγιό του από την ωραία πρώτη του σύζυγο, που φαίνεται δεν του χάριζε κάστανα- ένα σύμβολο του σεξ, που τον φιλά δημοσίως σαν ερωτευμένη γατούλα. Όσο για τον Μπερλουσκόνι, δεν διστάζει να δηλώσει στο υπουργικό του συμβούλιο ανενδοίαστα ότι η ερωτική του ζωή αποδεικνύει πόσο ικανός εραστής είναι, σαν να ταυτίζεται αυτό με την πολιτική του ικανότητα. Κι όμως, μια τέτοια δήλωση μήπως ερέθισε έναν κρυπτοαμερικανισμό κάποιων μεσήλικων Ευρωπαίων, που θα σύγκριναν την ξεφτίλα του Κλίντον με την «αντρίλα» του Μπερλουσκόνι, που βγάζει τη φιλελεύθερη, δημοκρατική Ευρώπη ασπροπρόσωπη;

Στο μεταξύ, και όσο Ευρωπαίοι ηγέτες κάνουν λίφτινγκ και φορούν τακούνια για να ψηλώσουν, ο ωραίος, νέος και πανύψηλος Ομπάμα παίρνει αποφάσεις, συγκρούεται με το αμερικανικό κατεστημένο και, αν περάσει το νομοσχέδιό του για το σύστημα υγείας, θα καταφέρει τον πρώτο κολοσσιαίο άθλο υπέρ του λαού, από πολιτικό του 21ου αιώνα.