[ Η γνώμη του αναγνώστη ] Με την όπισθεν

Η πολιτική αντιπαράθεση για την οικονομική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση γίνεται συνήθως με όρους μακροοικονομίας. Πόσο είναι το ΑΕΠ, ποιο το ποσοστό του πληθωρισμού, πού κυμαίνεται το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα, τι συμβαίνει με το ισοζύγιο συναλλαγών κ.λπ.

Η συζήτηση αυτή όμως αφήνει τους πολίτες παγερά αδιάφορους. Οι πολίτες- ο οικογενειάρχης, η νοικοκυρά, ο μισθωτός, ο συνταξιούχος, ο νέος- ενδιαφέρονται για άλλα πράγματα. Ακρίβεια- το εισόδημά μου μού επιτρέπει να καλύπτω τις ανάγκες μου; Φορολογία- μου αφήνει περισσότερα ή λιγότερα το κράτος; Δημόσια αγαθά- τι πληρώνω από την τσέπη μου για σχολεία και φροντιστήρια, γιατρούς και για τη φροντίδα του παππού;

Ανεργία- τι προοπτικές έχει το παιδί μου να βρει δουλειά και τι μισθό θα παίρνει;

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα η εικόνα ύστερα από πέντε χρόνια «νέας διακυβέρνησης» είναι απογοητευτική. Κάθε οικογένεια γνωρίζει το σύνδρομο της τρίτης εβδομάδας: η ζωή έχει ακριβύνει και το μέσο εισόδημα δεν έχει ακολουθήσει. Από το 2004 το καλάθι των φτωχών νοικοκυριών έχει επιβαρυνθεί κατά ένα τρίτο περισσότερο από το καλάθι των νοικοκυριών με υψηλά εισοδήματα.

Στη φορολογία έδειξε απευθείας τις επιλογές της. Αύξησε τον ΦΠΑ, τους φόρους κατανάλωσης, έθεσε φόρο ακόμα και στα καρτοκινητά- όλες αυξήσεις που βρίσκει η μέση οικογένεια στην καθημερινότητά της. Και μείωσε τη φορολογία στα υψηλά εισοδήματα και στα μερίσματα.

Και τα δημόσια αγαθά; Οι δαπάνες για εκπαίδευση ξεπερνούν το 20% των ετήσιων εισοδημάτων για πολλές οικογένειες. Για φύλαξη στην προσχολική ηλικία, ξένες γλώσσες, ιδιαίτερα μαθήματα και φροντιστήρια. Το ίδιο για την υγεία και την πρόνοια. Η διαμονή σε μια μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων για παράδειγμα κοστίζει μέχρι και 1.000 ευρώ τον μήνα.

Και απέναντι σε όλα αυτά, η κυβέρνηση μειώνει τις δαπάνες για τα δημόσια αγαθά ως ποσοστό του ΑΕΠ σε τέσσερις διαδοχικούς προϋπολογισμούς.

Μένει το θέμα της εργασίας. Ένας στους τέσσερις νέος είναι άνεργος. Μία στις επτά γυναίκες είναι άνεργη. Ένας στους δύο ανέργους είναι μακροχρόνια άνεργος. Και δίπλα στα νοικοκυριά χωρίς απασχόληση βρίσκεται «η γενιά των 700 ευρώ». Η σιωπηλή πλειοψηφία των νέων Ελλήνων, μεταξύ 25 και 35. Δουλεύουν πολύ, πληρώνονται λίγο, είναι υπερχρεωμένοι και ζουν με ανασφάλεια για το μέλλον τους.

Και τίθεται εύλογα το ερώτημα: «Πήγε κάτι ένα βήμα εμπρός αυτή η κυβέρνηση;». Η απάντηση είναι όχι. Δυστυχώς βαδίζουμε πέντε χρόνια με την όπισθεν. Αλέξανδρος Μπρεγιάννης Μαρούσι