[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ραντεβού στο επέκεινα

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ το ανεπιθύμητο σε τέτοια μονιμότητα! Κουραστήκαμε να βλέπουμε τα ίδια φθαρμένα πρόσωπα στην πολιτική, στον χώρο του θεάματος, στα μίντια, γαντζωμένα στις καρέκλες τους, αγωνιώντας για ένα μέλλον που είναι ήδη παρελθόν. Αποτυχημένοι, κουρασμένοι, υπερήλικοι πολιτικοί υποβοηθούμενοι από τη βακτηρία του τίτλου τους, περιπλανώνται ασταμάτητα στη ζωή μας τρομάζοντας σαν θλιβερά φαντάσματα.

Πράξεις και λόγια που στιγμάτισαν το παρελθόν μιας χώρας μεταλλάχθηκαν σε ηρωικά ανδραγαθήματα από τον χρόνο που έχει πλέον εγκαταστήσει το έρεβος στο άλλοτε «φωτεινό» μυαλό. Και δεν εννοεί τη λέξη παραίτηση. Την τιμητική παραίτηση. Περιμένει τον θάνατο να αξιολογήσει στις καθημερινές κρίσεις του μια ψεύτικη ζωή και να την ταξινομήσει στο επέκεινα. Και η Πολιτεία πανέτοιμη να πράξει το χρέος της: ένας προχειροφτιαγμένος ανδριάντας σε κάποια λερή πλατεία, συντροφιά με τη λήθη και τα περιττώματα των περιστεριών.

Ανάλογες εικόνες αξιολύπητων πρωταγωνιστών του θεάματος και της τηλεοπτικής οπερέτας εναλλάσσονται καθημερινά μπροστά στα μάτια μας, προσδίδοντας την υπέρτατη αξία στο «γνώθι σαυτόν». Τελειωμένοι από καιρό, επιμένουν να περιφέρονται και να περιφέρουν το ξεπερασμένο ταλέντο τους ωσάν να ήταν χθες που ξεκινούσαν. Και η πενία παιδείας, ιδεών, θάρρους και τόλμης, που κατατρώγει τα σπλάχνα της κοινωνίας, οδηγεί στο να γίνονται αποδεκτοί και να απολαμβάνουν παχυλές αμοιβές, δόξα και εξουσία έως ότου πέσει η βιολογική αυλαία τους.

Στη Βρετανία, εκείνος στα 85, εκείνη λίγο νεώτερη, έπειτα από 54 χρόνια ευτυχισμένου βίου αποφάσισαν να «φύγουν» μαζί παρά να συνεχίσουν τη μάταιη μάχη με τα προβλήματα υγείας, να συνεχίσουν να κουράζουν αυτούς που αγαπούν, να επιμένουν να παρατείνουν την αγωνία των ίδιων αλλά και των οικείων τους. Απόφαση ανδρεία! Δεν ισοδυναμεί με παραίτηση. Αποδοχή της πραγματικότητας, θα ήταν η σωστότερη φράση που θα ταίριαζε στην πράξη τους.

Επέλεξαν το τέλος τους και πέρασαν στην αθανασία απαλά, όταν άλλοι εξαγοράζουν την «αθανασία» τους με λερωμένα χρόνια και κάλπικη ζωή. Έφυγαν καλπάζοντας για νέα πεδία μάχης, όταν άλλοι σπαράζουν στον ύπνο τους παλεύοντας να κρατηθούν απ΄ το λερό σεντόνι των αναμνήσεών τους, αγωνιώντας να «φύγουν» νικητές. Και έτσι φεύγουν, γιατί μονάχα στον βαθύ ύπνο τους έβλεπαν πάντα ότι νικούσαν!