Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

«Τα βαρεθήκαμε τα ψώνια»

«Οι νέοι καλλιτέχνες είναι η ελπίδα της μουσικής. Πρέπει να ασχοληθούμε σοβαρά με τη μουσική και να δώσουμε έναυσμα ώστε να ανέβει το επίπεδο. Βαρεθήκαμε το εμπορικό τραγούδι και τα ψώνια» (Los mujeros, μαθητικό συγκρότημα από την Κοζάνη και την Πτολεμαΐδα στο φεστιβάλ Schoolwave).

«Δεν αντέχουμε πλέον τους δήθεν, την “εύκολη” μουσική και τις απομιμήσεις» (συγκρότημα στο ίδιο φεστιβάλ). «Δεν αντέχουμε τους καλλιτέχνες του εμπορικού τραγουδιού. Νομίζουν ότι είναι φτασμένοι, ενώ είναι απλώς “ψωνισμένοι”» (το κοριτσίστικο συγκρότημα Βlue Jazz Fiction από τον Βόλο στο Schoolwave)

«Δεν ανεχόμαστε τους καλλιτέχνες που κάνουν τα πάντα για τη διαφήμιση. Χάνεται το νόημα της μουσικής, που είναι να λειτουργεί ως μέσο έκφρασης» (το γκρουπ Ρarafernelia από τη Θεσσαλονίκη στο Θέατρο Βράχων). Χελόοοοοοου! Ακούει κανείς; Ακούει κάποιος καλλιτεχναράς από τους μεγάλους; Από τους «ψωνισμένους», όπως τους αποκαλούν οι μαθητές, που λατρεύουν τη μουσική και στήνουν απ΄ άκρου εις άκρον στην Ελλάδα ροκ (και όχι μόνο) συγκροτήματα; Ακούει καμιά παρατρεχάμενη ιματζμεϊκερού των καλλιτεχνάδων ολκής, που διαθέτει η Ελλαδάρα; Καμιά παρατρεχάμενη κομμώτρια των καλλιτεχναράδων, κανένα δεύτερο πιστολάκι, κανένας μανατζαραίος, πιαρατζής που τους κουβαλάνε όπου σταθούν κι όπου βρεθούν για να κάνουν τους καμπόσους και να παίρνουν τα φράγκα; Ξέρουν τι πιστεύει για κείνους- που γερνάνε κάνοντας τη Μαντόνα ή τον Μάικλ Τζάκσον σε κοινό 20.000 τα σκυλάδικα και γερνάνε «ψωνισμένοι», κυνηγώντας πάντα και μόνο τα ευρουδάκια- οι νεώτεροι ακροατές τους, η νεώτερη γενιά;

Καλό θα είναι να μάθουν; Θα τους βοηθήσει. Εκτός κι αν το «ψώνιο» ή οι παρατρεχάμενες κομμώτριες τους εμποδίζουν να δουν την αλήθεια (και ίσως- λέμε ίσως- κάποτε να διορθωθούν)…

Φοίβη
Το τσάμπα κρίμα

Αγαπητή Φοίβη, Απ΄ ό,τι φαίνεται η υπόθεση «ΜΙΖΕΝΣ» θα εξακολουθήσει να φιγουράρει στην επικαιρότητα για πολύ καιρό ακόμη. Εκτός κι αν εκδοθεί σύντομα- αν και μάλλον χλωμό το βλέπω- στην Ελλάδα ο κ. Χριστοφοράκος.

Τώρα, αν το θρυλούμενο «μενταγιόν» του με τα στοιχεία-φωτιά για κόμματα και υπουργούς αποδειχτεί «θησαυρός» για τις δικαστικές αρχές ή «άνθρακες» όπως το αλήστου μνήμης…

«τηγάνι» του Κοσκωτά, δεν γνωρίζω.

Εκείνο που γνωρίζω καλά είναι ότι μεταπολεμικά η SΙΕΜΕΝS μονοπωλούσε ανέκαθεν όλες τις προμήθειες του ΟΤΕ χωρίς ποτέ ν΄ ανοίξει ρουθούνι.

Μόνο τα δικά μας ρουθούνια άνοιγαν κι εξακολουθούν να ματώνουν για να τρέφονται τα εκάστοτε «βαμπίρ» που διαφεντεύουν τις τύχες μας.

Αλλά επειδή είναι η εποχή για τα «μπάνια του λαού» και έχουμε ανάγκη να ξεφύγουμε λίγο από τη συνήθη ζοφερή πραγματικότητα, επίτρεψέ μου να σου στείλω σε παραλλαγή την….

καλοκαιρινή «Φραγκοσυριανή», έτσι για να φαιδρύνουμε λίγο το κλίμα.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, Βαρβάρα Ταβλαρίδου-Μπακάλη.

«Η Φραγκοσυριανή ή μάλλον…

Η Φραγκομιζιανή» Μια φούντωση, μια φλόγα έχουμε μέσα στην καρδιά μπας κι η ΜΑΥΟ μαρτυρήσει σε ποιον πήγαν τα λεφτά (δις)

Κι εμείς όλοι τα κορόιδα στην «απόξω» μια ζωή κι απ΄ το άρμεγμα που πέφτει θα μας έρθει συγκοπή.

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον ταλαίπωρο ελληνικό λαό, τον «πάντα ευκολόπιστο και πάντα προδομένο», όπως λέει κι ο ποιητής.

Τραγουδούν οι Αctive Μember, αγαπητή Βαρβάρα: «Αυτές οι μέρες οι παράξενες που τρομάζουν και σατανάδες και αγγέλους/ είναι μια ωραία ψευδαίσθηση του τέλους./ Είναι το άγχος μας και τ΄ όνειρό μας,/ είναι γιορτή, είναι ε ξουσία κι η προσδοκία για μεγάλη τιμωρία/ είναι το χρήμα, το τσάμπα κρίμα, είν΄ το ρουσφέτι στους θεούς γι΄ αθανασία».


Αυτό θα πει δικαίωση

Κυρία Φοίβη, Έχω ένα μεγάλο παράπονο με τα κανάλια και τις εφημερίδες. Κανένας ποτέ δεν ασχολήθηκε με ό,τι γίνεται στον στρατό.

Είμαι μάνα ενός στρατιώτη που τώρα το καλοκαίρι αποσπάστηκε σε θέρετρο αξιωματικών. Δηλαδή, πήγε να υπηρετήσει τους αξιωματικούς, τους απόστρατους, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, τα σόγια τους, τις υπηρέτριές τους. Εγώ αυτό το παιδί το έφτασα είκοσι ετών, το έστειλα στον στρατό για να γίνει υπηρέτης όλων αυτών;

Ας προσλάβουν πολιτικό προσωπικό και να το πληρώνουν. Ούτως ή άλλως εμείς πληρώνουμε όλους αυτούς. Γιατί μόνο τα παιδιά του λαού να υποφέρουν και να ταπεινώνονται;

Ελπίζω να διαβάσει κάποιος δημοσιογράφος, να ψάξει το θέμα και να συζητηθεί στα κανάλια. Να ξέρουν ότι θα κάνουν τηλεθέαση γιατί είμαστε πολλοί γονείς. Γιατί μόνο τότε τα παιδιά του λαουτζίκου, που έλεγε κάποια μεγαλοκυρία, θα μπορέσουν, αν δεν δικαιωθούν, να ανασάνουν.

Μαρία (για ευνόητους λόγους δεν βάζω επίθετο)

Με εντυπωσιάζετε, αγαπητή Μαρία, με τούτη σας την παραίνεση.

Πίστευα πως οι θέσεις οπλιτών (και άλλων) σε παραθαλάσσια θέρετρα αξιωματικών ήταν θέση για τους έχοντες «δόντι», άλλως ονομαζόμενους στον στρατό «τσάτσους», αν δεν κάνω λάθος. Διότι όση ταλαιπωρία και να υφίστανται οι εν λόγω οπλίτες, βλέπουν και λίγη θαλασσίτσα και όσο να ΄ναι κάποτε ρίχνουν και κανένα μπανάκι στο θερατράκι. Κάνω τόοοοοσο μεγάλο λάθος; Τι να πουν κι οι παραμεθόριοι…