Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Ελλαδάρα…

Κυρία Φοίβη, Αν πας με λεωφορείο στην Πάτρα, τη δυτική πύλη της Ελλάδας, στην αφετηρία των λεωφορείων για την Αθήνα αντικρύζεις αυτήν την ωραία αφίσα του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων με αυτό το δείγμα σχολίου (;) επιπέδου μάλλον νηπιαγωγείου. Τι να πεις; Μόνον με τα εγκαίνια μας έπρηξαν. Δεν πάνε να δουν τα χάλια στον σταθμό λεωφορείων;

yannakis2007@…

Βλέπετε, είναι μακριά από το Νέο Μουσείο των 1,9 εκατ. ευρώ (μόνο για τα εγκαίνιά του)…


Σαν τον μετανάστη

Αγαπητή Φοίβη, Εσύ έχεις τα νεύρα σου παιδιόθεν, αλλά εγώ τα πήρα στο κρανίο όταν άκουσα τους Ευρωπαίους ηγέτες να δηλώνουν με θράσος ότι «το πρόβλημα της μετανάστευσης είναι δικό σας θέμα»! Πλην των ηγετών των μεσογειακών χωρών, που αντιμετωπίζουν οξύ πρόβλημαόπως εμείς- όλοι οι άλλοι συμφώνησαν.

Μεταναστευτική πολιτική με «σκούπα και φαράσι» δεν γίνεται. Οι «κύριοι» της πολιτισμένης Ευρώπης πρέπει να γνωρίζουν ότι είναι γνωστό πως τα δυτικά προηγμένα κράτη χρειάζονται φτηνά εργατικά χέρια.

Το μεταναστευτικό κύμα όμως δεν θα είχε φουντώσει αν οι δυτικοί στρατοί δεν πολεμούσαν σήμερα στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν και οι δυτικές κυβερνήσεις βοηθούσαν, αντί να εκμεταλλεύονται αυτές τις διαλυμένες χώρες, με ειρήνη και έργα υποδομής, που θα τους εξασφάλιζαν μια ήρεμη ζωή, που δεν θα τους ανάγκαζε να ξενιτευτούν.

Διαμαρτύρεται και ο κ. Αμερικανός πρέσβης την ώρα που συνεχείς αμερικανικές επιθέσεις και σφαγές αμάχων αφανίζουν το Αφγανιστάν!

Είναι γνωστός ο παγκόσμιος ρόλος της Αμερικής και ορισμένων δυτικών χωρών τα 10-15 τελευταία έτη.

Έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι έχουν προορισμό να σώσουν (με ιεραποστολική αντίληψη) τους «κακούς» απ΄ το «κακό».

Να σώζουν τους άλλους απ΄ την τυραννία (στήνοντας κρεμάλες) και τα «κακά όπλα» (το χημικό οπλοστάσιο του Ιράκ, που αποδείχτηκε «στημένο»). Έτσι είναι «ταγμένοι» να διορθώνουν τα «λάθη» των άλλων…

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να αντιληφθούν ότι μπορεί να τους κάνουν οι άλλοι κακό (όπως συνέβη με τους Δίδυμους Πύργους). Και η λύση είναι να επαναπροωθηθούν οι Ασιάτες και Αφρικανοί στις χώρες τους, εκεί όπου οι δυτικές κυβερνήσεις έχουν φροντίσει να δημιουργήσουν εμπόλεμες ζώνες!

Θα πάνε στο «στόμα του λύκου», από εκεί που έφυγαν για να σωθούν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους.

Και θα διαψευστεί το όνειρό τους για μια υποφερτή, αλλά ασφαλή ζωή.

Κανείς δεν θέλει να εγκαταλείψει την πατρίδα και την οικογένειά του αλλά αναγκάζεται, ας πει κάποιος στους Ευρωπαίους και Αμερικανούς ηγέτες. Μήπως εκείνοι που τους «ανάγκασαν» να εγκαταλείψουν τις χώρες τους οφείλουν και να τους «φιλοξενήσουν»;

Φιλικά, Μάρα Σ., Κηφισιά «Σαν τον μετανάστη στη δική σου γη/ μέρα νύχτα λύνεις δένεις την πληγή/ κι όλα γύρω ξένα κι όλα πετρωμένα/ και δεν ξημερώνει να ΄ρθει χαραυγή» έγραφε, αγαπητή Μάρα, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος για το τραγούδι του γείτονα Ζουλφού Λιβανελί. Θα θέλατε να το εξηγήσετε στους Ευρωπαίους ηγέτες και τους Αμερικανούς;


Μ΄ οδηγό τη συμφορά

Αγαπητή μου κυρία Φοίβη Αθηναίου, γεια σου Μεγάλη εντύπωση μου έκανε ο τίτλος της έγκριτης εφημερίδας σας «Κίνδυνος- θάνατος η Αθήνα για τους πεζούς» και η φωτογραφία με τον πεζό να τρέχει στη διάβαση σαν τον λατρευτό μας Βέγγο. Έχασαν τη ζωή τους 54 άνθρωποι στο πρώτο εξάμηνο του 2008. Έλεος…

Φοίβη μου, πού οφείλεται αυτή η βιασύνη; Και η αδιαφορία για τον πεζό;

Δεν υπάρχει όριο ταχύτητας μέσα στην πόλη, όπως εδώ (30- 40 χλμ.).

Το 1978 είχα έρθει ως τουρίστας στη Φινλανδία (Ηelsinki- kuopio) όπου γνώρισα και τη σύζυγό μου. Πραγματικά τα είχα χαμένα για τον σεβασμό των οδηγών που σταματούσαν στη διάβαση. Μου έκαναν νόημα με το χέρι τους να περάσω, ενώ εγώ έτρεχα μαθημένος από την Αθήνα.

Οι πεζοί περνούν από τις διαβάσεις, ακόμα και όταν ο δρόμος είναι άδειος κάθονται στο πεζοδρόμιο και περνούν μόνο όταν ο σηματοδότης ανάψει πράσινο. Εντελώς τυχαία γνώρισα τρεις Αθηναίους δικηγόρους στο κεντρικό ταχυδρομείο του Ελσίνκι πριν από δώδεκα χρόνια και τους ξενάγησα για τρεις ημέρες. Το μόνο δύσκολο ήταν να περιμένουν να ανάψει το πράσινο, όλο μου φεύγανε. Δεν ξέρω για ποιον λόγο αυτή η βιασύνη…

Δυστυχώς στη χώρα μας λείπει η οδική αγωγή. Εδώ βλέπεις, Φοίβη μου, παιδιά του δημοτικού και πηγαίνουν μόνα τους στο σχολείο.

Φιλικά, Γιώργος Θεοδωρόπουλος, Ελσίνκι ΥΓ: 1) Την προηγούμενη χρονιά έχασαν τη ζωή τους στο Ελσίνκι μόνο τρεις άνθρωποι επειδή πέρασαν με κόκκινο.

2) Πριν από λίγο καιρό έπιασαν τη βουλευτίνα Ρauliina Viitamies του Σοσιαλιστικού Κόμματος SDΡ να τρέχει με 149 χλμ. Της πήραν για έξι μήνες το δίπλωμα, της έκοψαν πρόστιμο 1.118

ευρώ και περνάει από δικαστήριο.

«Κάθε κόκκος μας θυμίζει τη φορά/ που διαβήκαμε τον δρόμο μ΄ οδηγό τη συμφορά/ κόντρα στη σιγουριά και στη βιασύνη/ αυτές σου δείχνουν καλοσύνη, μη γυρνάς…» τραγουδούν, αγαπητέ Γιώργο, οι Αctive Μember. Ίσως είναι μια απάντηση.