Δίκτυο

Η τελευταία φορά
Γ.Δ.Κ.Σ.

1983 ήταν; 1984; Όταν την είδα για πρώτη φορά. Στην οθόνη: η τυφλή Πριγκίπισσα Λεριμία- δεν ξέρω αν το όνομα αυτό κάτι περισσότερο σήμαινε…

– στο μεγάλο, «χάρτινο», τραγουδιστό, υπέροχα «ψεύτικο» «Ε la Νave Va» του Φεντερίκο Φελίνι. Μια λιγνή, ασκητική φιγούρα, με δυο γλυκά, στοχαστικά, μελαγχολικά μάτια που δεν τα ξεχνούσες ποτέ. Μέχρι τότε μόνο το όνομά της, συνδεδεμένο με τον σύγχρονο χορό που μετονομαζόταν σε χοροθέατρο, ήξερα. Το ΄87 ήρθε για πρώτη φορά στο Ηρώδειο, στο Φεστιβάλ Αθηνών, με το δικό της Χοροθέατρο του Βούπερταλ και δύο σημαδιακές χορογραφίες της: «Καφέ Μίλερ» και «Η ιεροτελεστία της άνοιξης». Ήταν αποκάλυψη. Οι φίλοι του χορού τη λάτρεψαν. Ξανάρθε στο Φεστιβάλ- την επόμενη χρονιά με το «Κοντάκτχοφ», το ΄92 με τα «Γαρύφαλλα», όταν γέμισε τη σκηνή του Ηρώδειου με κόκκινα γαρύφαλλα, το 2001 με το «1980». Και το 2006, όταν πια τις τύχες του Φεστιβάλ είχε αναλάβει ο φίλος της, ο Γιώργος Λούκος.

«Πειραιώς 260» αυτή τη φορά. Με το εμβληματικό «Καφέ Μίλερ». Στο οποίο ακόμα χόρευε η ίδια.

Πέρσι ο Λούκος μας έφερε τη δική της εκδοχή«χοροόπερα»- στο «Ορφέας και Ευρυδίκη» του Γκλουκ για το Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού.

Στην Επίδαυρο. Που της άξιζε. Και πολύ ταίριαζε στο έργο. Ήταν μια στιγμή συνταρακτική. «Γεωμετρία έρωτα και θανάτου, ένα διαμάντι κατεργασμένο από μία ιδιοφυή δημιουργό στα πρώτα της, τότε, βήματα, το ΄΄Ορφέας και Ευρυδίκη΄΄ σημάδεψε όσους είχαμε την τύχη να το δούμε» έγραφα. Σας τα ΄λεγα την Παρασκευή. Το χειροκρότημα στο τέλος ήταν ενθουσιώδες. Όταν όμως εμφανίστηκε στη σκηνή Εκείνη, ε, τότε ξέσπασε ομοβροντία ιαχών και ήταν πολλοί που τινάχτηκαν όρθιοι. Είδα ανθρώπους να κλαίνε εκείνο το Σάββατο στην Επίδαυρο. Πού να ξέραμε… Η μοίρα τα ΄φερε έτσι ώστε να είναι η τελευταία φορά που είδαμε την Πίνα Μπάους στην Ελλάδα.


Λαϊκό είδωλο
Μ.Μ.

Λαϊκό είδωλο ο Τιέστο. Και έτσι ακριβώς σαν είδωλο ανταποκρίθηκε στους περίπου 10.000 θαυμαστές του που κατέβηκαν το Σάββατο στο Ελληνικό. Τον υποδέχτηκαν με φανατισμό και εκείνος στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Έπαιξε τη χειμαρρώδη ηλεκτρονική μουσική του με πολλά ριμίξ επιτυχιών της εποχής. Πίσω του, σε μια τεράστια οθόνη, εναλλάσσονταν εικόνες και σχέδια και… η αγάπη του για την Αθήνα (ήταν άλλωστε και ο ολυμπιακός μας ντι τζέι). Πώς να μη σκεφθείς ότι αυτό που δεν καταφέρνουν συγκροτήματα και φεστιβάλ (να μαζέψουν δηλαδή τόσο κόσμο) το πετυχαίνει ένας ντι τζέι με τα πικάπ του.


Διπλή έκκληση
Μ.Α.

Έκκληση απευθύνουν δύο μεγάλα μουσεία για βοήθεια. Όχι σε χρήμα, αλλά σε έργα. Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης ζητά από τους κατόχους έργων του Χρόνη Μπότσογλου να επικοινωνήσουν με το Μουσείο, ώστε να πραγματοποιηθεί μια όσο το δυνατόν πληρέστερη καταγραφή και μελέτη των έργων του καλλιτέχνη, εν όψει αναδρομικής του έκθεσης (τηλ. 210-9242.111). Ανάλογη έκκληση απευθύνει και το Μουσείο Μπενάκη (τηλ. 210-

3671.011) μόνο που ζητά έργα του Νίκου Νικολάου, καθώς ετοιμάζει εντός του 2010 έναν επιστημονικό κατάλογο αφιερωμένο στην εικαστική δημιουργία και τη ζωή του Νικολάου, τη σύνταξη του οποίου έχει αναλάβει ο αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης Ευγένιος Δ. Ματθιόπουλος. Όσοι κατέχοντες…