Ματιές Ιερόδουλες

Υπάρχει ένα θεατρικό έργο του Ζαν Πολ Σαρτρ, γραμμένο το 1946, με τίτλο «Η αξιοσέβαστη πόρνη». Αυτός ο τίτλος ταιριάζει γάντι, νομίζω, στη Μάριεν της Βαρκελώνης. Μια εκδιδόμενη γυναίκα, που εδώ και έντεκα χρόνια πλαγιάζει με ανάπηρους. Για το θέμα έγραψε στα «ΝΕΑ» («Πρόσωπα») τελευταία ο Γιώργος Αγγελόπουλος. Στο ίδιο θέμα έχω αφιερώσει κι εγώ πάνω από δέκα χρονογραφήματα, με διάφορες αφορμές.

Όλα αυτά τα χρονογραφήματα ξεκινούσαν από την πεποίθησή μου ότι μια πόρνη, κάθε πόρνη, όσο και αν το επάγγελμά της το καταφρονούμε, προσφέρει πολλά στην κοινωνία. Υπάρχουν χιλιάδες μοναχικοί άνθρωποι, τραυματίες, άνθρωποι γεμάτοι αναπηρίες, έφηβοι που δεν γύρισε ποτέ να τους κοιτάξει ένα κορίτσι, δειλοί και απελπισμένοι.

Δώδεκα απόστολοι, δηλαδή, ο καθένας με τον πόνο του.

Αυτός ο «ανήμπορος πληθυσμός» δεν έχει το δικαίωμα να νιώσει τη χαρά του σεξ; Δεν έχει το δικαίωμα να πατήσει πιο δυνατά στη ζωή, να χωθεί σε μιαν αγκαλιά, να πιστέψει στον εαυτό του; Η ίδια η κοινωνία θα έπρεπε να ευγνωμονεί, νομίζω, τις ιερόδουλες. Γιατί με τις υπηρεσίες τους την προστατεύουν από τους «στερημένους», πολλοί από τους οποίους διαπράττουν του κόσμου τα εγκλήματα.

Είχα και εγώ αρκετές γνωστές που ασκούν το αρχαιότερο επάγγελμα. Ορισμένες ήταν κυνικές, με την προστυχιά στην ψυχή τους.

Άλλες, όμως, ήταν σαν «μανάδες». Τρυφερές, πονετικές, έτοιμες ν΄ ακούσουν με σεβασμό τον καημό του πελάτη, να του κρατήσουν ειλικρινή συντροφιά, να του συμπαρασταθούν αν αυτό χρειαζόταν. Τρεις φίλοι μου, μάλιστα, που ήταν «ναυάγια», από κάθε άποψη, παντρεύτηκαν τέτοιες κοπέλες και σώθηκαν. Είναι ευτυχισμένοι.

Η Μάριεν είναι 48 ετών. Από μια συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα «Ελ Μούντο», καταλαβαίνει κανείς ότι έχει σε μεγάλη «υπόληψη» τη δουλειά της. Κι αυτό φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο την αντιμετωπίζουν οι «εραστές» της. Ένας 31χρονος τετραπληγικός, ας πούμε, της γράφει: «Είμαστε ανθρώπινα πλάσματα, έχουμε δικαίωμα στο σεξ, στην αγάπη, στην ηδονή. Διάβασα την ιστορία σου και ζήτησα από τη μητέρα μου να πάρει ένα τροχόσπιτο και να με φέρει σε σένα, στη Βαρκελώνη. Η μητέρα μου άρχισε να γελάει. Το είπε στον πατέρα μου. “Γιατί όχι; Θα μπορούσε να είναι μια καλή ιδέα”, απάντησε εκείνος».

Ποια είναι η ιστορία της Μάριεν; (και της κάθε Μάριεν, θα έλεγα): παντρεύτηκε σε ηλικία 17 ετών. Απέκτησε ένα παιδί. Χώρισε. Είχε κι έναν γέρο πατέρα. Χρειαζόταν λεφτά. Μολονότι είχε σπουδάσει πολιτικές επιστήμες, δεν έψαξε να εργασθεί σε κάποιο γραφείο. Προτίμησε τον δρόμο της πορνείας. Που φαίνεται, αλλά δεν είναι εύκολος. Σε ένα νάιτ κλαμπ που δούλευε, έβλεπε τις συναδέλφους της να περιφρονούν τους ανάπηρους θαμώνες.

Απευθύνθηκε σ΄ αυτούς με αγγελίες. Σήμερα έχει πολλούς πελάτες. Λέει: «Θέλω να σπάσω το ταμπού της σεξουαλικότητας των αναπήρων. Είναι ένα πρόβλημα που δεν θέλει να το δει κανείς. Πρόκειται για την άρνηση ενός δικαιώματος…».