[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η προσμονή

Επιστρέφοντας στο γραφείο ύστερα από μια εβδομάδα στην Αμοργό προσπαθώ να αναλύσω τι μου φταίει. Κακώς. Γιατί αυτό δεν επιδέχεται ανάλυση. Αυτό το «έχω μια ψυχολογία» (που λένε) ξεκινάει εκ των έσω- καθαρά. Μοιάζει με ενοχλητικό βόμβο εντόμου που δεν το βλέπεις μεν, αλλά είναι εκεί, επίμονο, θρασύτατο και καθώς περιμένεις να το δεις εναγωνίως κάπου στον τοίχο (και να πετάξεις τη σαγιονάρα να το λειώσεις) εκείνο βουίζει δίπλα στο αυτί σου, πιο δυνατά από ποτέ.

Μου φταίνε όλα. Γιατί έτσι. Το ποτήρι είναι μισοάδειο διαρκώς. Άλλες φορές, για τους ίδιους ακριβώς λόγους, θα μπορούσε να είναι μισογεμάτο.

Το παλεύω όμως. Διαβάζω πολύ και υπογραμμίζω διαρκώς. Μου αρέσει το… ιαματικό διάβασμα (και η υπογράμμιση) το καλοκαίρι, ίσως γιατί με βοηθάει να ξεκαθαρίσω από τι είδους ιό έχω χτυπηθεί- τον ιό του καλοκαιριού ίσως;

Καλοκαίρι. Όσο ξεκάθαρη ήταν η λέξη κάποτε, τόσο διφορούμενη (διπρόσωπη, υπόγεια, ασταθής κ.λπ.)

γίνεται ενίοτε- ευτυχώς όχι πάντα. Να την κολακεύεις, να της γλυκομιλάς, να τη σέρνεις στις ωραιότερες θάλασσες κι εκείνη εκεί, ξινή και αλύγιστη, να αρνείται κάθε διάθεση επικοινωνίας με το πρώτο της συνθετικό (καλο-). Διακοπές. Να πατήσεις το κουμπί της χαράς και να πάρεις το πλοίο. Να πακετάρεις και να την κάνεις. Να γνωρίσεις κόσμο, να μεθύσεις, να περιπλανηθείς σε γεμάτα καταστρώματα, να δεις τα αστέρια το βράδυ.

Μην κοροϊδεύεις διαρκώς, μου λένε. Και μη μουρμουράς- κυρίως. Δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω σου;

Πάρ΄ το αλλιώς. Δες το αλλιώς. Άσε την υπογράμμιση και πάμε για κανένα ποτάκι.

Με τι γεμίζει το ποτήρι άραγε; Σιγά μη γεμίζει με αστέρια (τότε θα είχαμε όλοι τηλεσκόπια). Με τι; Με τίποτα τελικά. Γιατί είναι η ώρα του να είναι άδειο.

Δεν το κάνω επίτηδες, αλλά σε κάτι τέτοιες στιγμές έρχεται o Πάολο απρόσκλητος και μου ψιθυρίζει στο αυτί εκείνη την ανεκδιήγητη φράση του για το Σύμπαν και με κάνει έξαλλη με το μπανάλ του πράγματος. Πάντως το ορκίζομαι. Παλαμά δεν είχα ξεφυλλίσει ποτέ στην ζωή μου- ίσως στο δημοτικό;- παρά την ημέρα που έπεσε κατά λάθος από το ράφι βιβλιοπωλείου μπροστά στα πόδια μου. Καθώς μαζεύω το βιβλίο από κάτω ανοιχτό, διαβάζω:

«Όλο ρωτώ: τα μάτια μου, τα χείλη μου, τα χέρια/ το νου, το μεροκάματο, τους ίσκιους, τα νυχτέρια/ τι έχουν και τρέμουν άλαλα κι ανάφτουν και χλωμαίνουν/ και τι τα ζή και τι τα σβεί; Και μου είπανε: Προσμένουν».