ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι εργάτες

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Δ. Φράγκος, Κηφισίας 104, Αθήνα, γράφει:

«Προ ημερών σε κάποιο κανάλι ο ηλεκτρολόγος στο Ντάντσιχ της Πολωνίας, ο πρωτεργάτης της πτώσης του υπαρκτού σοσιαλισμού Λεχ Βαλέσα, εξέφρασε την απογοήτευσή του για τη νέα κατάσταση. Δεν είχε, όπως είπε, υπολογίσει τις αδυναμίες του καπιταλισμού. Ο Βαλέσα συμφωνεί με πάρα πολύ κόσμο που βλέπει αυτές τις αδυναμίες. Μέχρι την πτώση των λεγόμενων λαϊκών δημοκρατιών, ο κίνδυνος του πολέμου ξόδευε ένα πολύ μεγάλο μέρος των οικονομιών του κόσμου. Κατευθυνόμενοι πύραυλοι, πανάκριβα αεροπλάνα, τηλεκατευθυνόμενα βλήματα, άρματα μάχης και τα αντί αυτών.

Όταν το αντίπαλο δέος έπαψε πια να υπάρχει, ο κόσμος πίστεψε ότι οι πόροι- και δεν ήταν και λίγοι- που ξοδεύονταν για την προπαρασκευή της τελικής καταστροφής του κόσμου, θα ξοδεύονταν για μια καλύτερη ζωή. Οι έχοντες όμως επενδύσει στον πόλεμο, δεν παρέδωσαν τα όπλα. Στη θέση του πολέμου τοποθέτησαν την τρομοκρατία. Ο πόλεμος δεν έπαψε να υπάρχει και η πείνα μονιμοποιήθηκε. Πάνω σε αυτά έρχεται η οικονομική κρίση. Τι είναι όμως η κρίση; Φυσικό φαινόμενο; Ασφαλώς όχι. Είναι αποτέλεσμα της αντίληψης ότι η απόλυτη οικονομική ελευθερία χωρίς επέμβαση της κοινωνίας θα λύσει τα κοινωνικά προβλήματα. Αλλά ο ιδιώτης προσπαθεί να λύσει τα δικά του προβλήματα.

Και μάλιστα μέσα στον κόσμο “του υγιούς ανταγωνισμού” ακόμη περισσότερο. Ο κάθε ανταγωνισμός έχει θύματα. Και όταν μαλώνουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια.

Ιστορικά τους θεσμούς του αστικού πολιτεύματος, αυτούς που η Ιερά Συμμαχία- το σημερινό ΝΑΤΟ- τους έβλεπε σαν κόκκινο πανί, τους πήραμε από τη Γαλλική Επανάσταση. Την επανάσταση των αστών που με την ήττα του Μεγάλου Ναπολέοντα ηττήθη στρατιωτικά. Και όμως μετά την ήττα της Αστικής Επανάστασης οι θεσμοί της επικράτησαν σε όλο τον κόσμο. Ο Ναπολεόντειος κώδικας έγινε η βάση των αστικών κωδίκων όλων των αστικών κρατών. Και τέτοια είναι σχεδόν όλα τα κράτη. Οι φεουδαρχικοί θεσμοί των νικητών δεν μπορούσαν να σταθούν και έπεσαν. Μήπως μετά την αποτυχία των αστικών θεσμών είναι σκόπιμο να μελετήσουμε τους θεσμούς της επανάστασης των εργατών; Το ιστορικό προηγούμενο συνηγορεί σε μία τέτοια κατεύθυνση».

Ο Γ. Κατσάνος, Ναύπακτος, γράφει:

«Ανέκαθεν στη χώρα μας η οικογένεια είχε τους πιο ισχυρούς δεσμούς. Παππούς και γιαγιά, πατέρας και μητέρα, παιδιά και εγγόνια αποτελούσαν ένα αγαπημένο και ιδανικό σύνολο. Σιγά σιγά οι ανάγκες της ζωής έσπασαν αυτόν τον δεσμό και κάθε ομάδα αποτελεί τη δική της οικογένεια. Τα παιδιά με την ενηλικίωσή τους και την εξεύρεση εργασίας αποκτούν το δικό τους σπιτικό. Ο παππούς και η γιαγιά μένουν συνήθως ξεχασμένοι στο χωριό τους ή το πολύ σε κάποια γκαρσονιέρα παρέα με κάποια οικιακή βοηθό. Το ίδιο θα συμβεί και με τον πατέρα και τη μητέρα. Έτσι η ζωή θα τραβά την ανηφόρα…

Οι σημερινοί νέοι δεν αποκτούν όλοι τη δική τους στέγη. Δεν φεύγουν από το πατρικό σπίτι. Δεν μπορούν να φύγουν. Η ανεργία και οι χαμηλοί μισθοί τους αναγκάζουν να μένουν στο πατρικό τους (οι 7 στους 10 είναι έως 30 ετών). Συνεχίζουν να ζουν στο παιδικό τους δωμάτιο. Η “προστατευτική” οικογένεια αναβιώνει, αλλά λόγω ανέχειας και φτώχειας.

Πώς οι νέοι να δημιουργήσουν αυτόνομη ζωή με 700 ευρώ; Ώς πότε θα συνεχίζεται το δόγμα “Τιμές Βρυξελλών (αν κι αυτές τις ξεπεράσαμε) και μισθοί Αθηνών”;».