[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Φορολογικά προνόμια για τους έχοντες

Τον Φεβρουάριο που μας πέρασε οι κάτοικοι της Ζυρίχης κλήθηκαν να λάβουν μέρος σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον δημοψήφισμα. Το θέμα ήταν η κατάργηση των φορολογικών προνομίων για τους ξένους εκατομμυριούχους που διαμένουν στο καντόνι τους. Το 52,9% τους «μαύρισε» στην κάλπη και οι αρχές δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να τροποποιήσουν τη φορολογική νομοθεσία. Δεν γνωρίζω αν τα κίνητρα των ψηφισάντων ήταν εθνικιστικά ή αν επηρεάστηκαν από μια αναλαμπή κοινωνικής δικαιοσύνης, το αποτέλεσμα πάντως είναι σίγουρα άξιο αναφοράς. Στην Ελλάδα πάλι, ένα από τα πολλά παράλογα της οικονομικής πολιτικής- που είναι σίγουρα άξιο αναφοράς- είναι τα λεγόμενα φορολογικά προνόμια και οι κατηγορίες που τα απολαμβάνουν. Μέσα σε αυτές μπασκετμπολίστες, ποδοσφαιριστές και γενικά αμειβόμενοι αθλητές… Ποιο το ειδικό δίκαιο που τους επιφυλάσσεται; Οι αμοιβές τους φορολογούνται με συντελεστές από 10 ώς 20% και δεν προστίθενται στην κλίμακα φορολογίας εισοδήματος.

Με αφορμή το νέο δόγμα της Πλατείας Συντάγματος «ό,τι κινείται φορολογείται», δεν μπόρεσα παρά να θυμηθώ την έκπληξη που μου είχαν προκαλέσει οι δύο παραπάνω πληροφορίες όταν τις είχα ακούσει.

Δεν απέφυγα δε να επαναφέρω στη μνήμη μου και τα σχόλια της παρέας όπου βρισκόμουν. Η απορία όλων ήταν εύλογη. Βλέπετε, έφαγαν πολλά χρόνια στα θρανία, πήραν όχι ένα αλλά δύο- κάποιοι και τρία- πτυχία από πανεπιστήμια με παγκόσμια εμβέλεια, απέκτησαν πολλά περισσότερα προσόντα από τους γονείς τους αλλά η ελληνική αγορά τους αμείβει με 700 βία 1.000 ευρώ και τους δημιουργεί την πεποίθηση πως πρέπει να νιώθουν τυχεροί απλά και μόνο επειδή έχουν μια δουλειά.

Ποια ήταν η απορία; Γιατί ένας ποδοσφαιριστής, ο οποίος έχει ετήσια έσοδα συνήθως αριθμούς που ακολουθούνται από 6 μηδενικά, στο συμβόλαιο ανταλλαγής που έχει υπογράψει με το κράτος- τους φόρους -, καλείται να πληρώσει πενιχρά, σε σύγκριση πάντα με τα περιουσιακά του στοιχεία, ποσά; Κι αυτό την ώρα που ένας χαμηλόμισθος είθισται να είναι ο πιο βαριά φορολογούμενος πολίτης; Για ποιο λόγο είναι τόσο δύσκολο για τους πολιτικούς να εφαρμόσουν μια κοινωνικά δίκαιη φορολογική πολιτική; Υποθέτω πως τα νέα μέτρα του νέου τσάρου επέτειναν απλά την απορία και την οργή, όχι μόνο της παρέας μου αλλά και πολλών άλλων κοινωνικών ομάδων.