Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Μη με πας… ταξιτζή

Αγαπητή Φοίβη.

Σε παρακαλώ αναδημοσίευσε το παρακάτω γράμμα: Γράμμα σ΄ έναν ταξιτζή:

Αγαπητέ ταξιτζή χαίρε. Συγγνώμη που σου διακόπτω τη δωδεκάωρη βάρδιά σου ή τα κρύα αστειάκια που ανταλλάσσεις με τους συναδέλφους σου στις πιάτσες της πόλης, αλλά όφειλα από καιρό να σου πω κάποια πράγματα.

1. Την επόμενη φορά που θα με μεταφέρεις από το Κολωνάκι στον Νέο Κόσμο, όχι, δεν χρειάζεται να μου κάνεις πολύωρη παράκαμψη-tour στον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης.

Έχω επισκεφθεί την περιοχή και τα μνημεία της πάνω από 100 φορές και δεν προσθέτεις τίποτε στην καλλιέργειά μου, εκτός από το να ανεβάζεις την ταρίφα.

2. Θα σε παρακαλούσα να με πηγαίνεις στον προορισμό μου ΜΟΝΟ ΜΟΥ, εκτός κι αν ταυτίζονται οι κούρσες με κάποιον άλλο επιβάτη. Όχι τίποτε άλλο, απλά την τελευταία φορά ο Ιάπωνας τουρίστας κόντευε να πάθει ασφυξία στο πορτ-μπαγκάζ σου και εγώ βρέθηκα να κάθομαι στα πόδια μιας υπέρβαρης νοικοκυράς που ψήφιζε ΛΑΟΣ και μου ανέλυσε όλα τα προβλήματα στύσης του συνταξιούχου άνδρα της.

3. Το ξέρω πως ζούμε στη μοναδική πόλη του κόσμου στην οποία πηγαίνουμε όπου πάει ο ταξιτζής και όχι όπου θέλουμε εμείς. Όταν είσαι ελεύθερος, πάντως, μη ρωτάς πού πηγαίνω. Απλά να σταματάς για να επιβιβαστώ. Μην παίρνεις θάρρος απ΄ το άσμα «Πήγαινέ με όπου θέλεις ταξιτζή» του Διονυσίου, γιατί μπορώ κι εγώ να κάνω πράξη το άσμα «Το θολωμένο μου μυαλό» του Καζαντζίδη και, πίστεψέ με, δεν θα είναι ωραίο.

4. Αν καπνίζεις μανιωδώς, ρώτα με (έστω και από τυπικότητα) αν καπνίζω και εγώ. Γιατί την τελευταία φορά το αυτοκίνητό σου θύμιζε τεκέ στην Προύσα και απ΄ τον καπνό δεν θυμάμαι το πρόσωπό σου.

5. Όχι, δεν θέλω να μου πεις τη γνώμη σου για το πολιτικό σύστημα, για «τα λαμόγια πολιτικούς» και για την ανωτερότητα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Θέλω απλά να πάω στον προορισμό μου ήσυχος. Και, αν θες, απλά μην τους ξαναψηφίσεις ή γίνε αρχαιολόγος.

Μετά τιμής, Βλάσης Κασαβέτης «Ψαρικά, ανθοπωλεία, εξατμίσεις, φασαρία, ταξιτζήδες, ραλιτζήδες, μπίζνες και αεριτζήδες, γκουβερνάντες, στιλβωτήρες, στήσιμο και σνομπαρία, πλούσιοι και αφραγκία και μπλου τζιν και ευωδία» που λέει, αγαπητέ Βλάση, και ο Κώστας Χατζής…


«Τση δόξας η πείνα»

Κυρία Φοίβη.

Μια διόρθωση, χωρίς παρεξήγηση. Την Παρασκευή 10 Ιουνίου 2009, στο σχόλιό σας σε επιστολογράφο σας γράψατε ωραίους στίχους από τον «Ερωτόκριτο» και αναφέρετε ότι είναι ποίημα του Χορτάτζη. Όμως ο «Ερωτόκριτος» είναι ποίημα που έγραψε ο Βιτσέντζος Κορνάρος.

Με την ευκαιρία, υπενθυμίζω ότι ο Χορτάτσ(ζ)ης έγραψε, εκτός των άλλων, την «Ερωφίλη» και την «Πανώρια». Σε ένα από αυτά διαβάζουμε τους στίχους: «Του πλούτου η αχορταγιά, τση δόξας η πείνα. Του χρυσαφιού ακριβειά καταραμένη… Στον Άδη να βουλιάξει το όνομά σας…». Επίκαιροι! Και ασφαλώς γνωρίζουμε σε ποιους αναφέρεται, στις ημέρες μας, ο Κρητικός ποιητής.

Στέλιος Μ. Το δίκιο σας βουνό, αγαπητέ Στέλιο, για το (συχνό λάθος). Άλλωστε, όπως έγραφε ο Κορνάρος, «Του Κύκλου τα γυρίσματα, που ανεβοκατεβαίνουν,/ και του Τροχού, που ώρες ψηλά κι ώρες στα βάθη πηαίνουν/ με του Καιρού τα αλλάματα, που αναπαημό δεν έχουν,/ μα στο Καλό κ΄ εις το Κακό περιπατούν και τρέχουν».
Ανθεί και φέρει κλάδους η μικροπρέπεια
Φοίβη

Δεν γνωρίζω η ποταπή και πράος με ποια ακριβώς ιδιότητα προσκλήθηκαν ορισμένοι αστέρες και παράγοντες της ελληνικής κοινωνίας, όπως η κυρία Τζένη Μπαλατσινού, στα επίσημα εγκαίνια του Νέου Μουσείου Ακρόπολης. Ούτε ξέρω αν η μεταμοντέρνα αρχιτεκτονική ερμηνεία του κλασικού με την οποία έχει γεμίσει την Αθήνα ο Ηλίας (μετά της Μπουμπούς) Μπαρμπαλιάς ήταν επαρκής λόγος για να κληθεί.

Η Νάνα Μούσχουρη, όμως, αναγνωρισμένη διεθνώς, δεν εκλήθη με τους επισήμους αλλά με τους καλλιτέχνες. Κι όμως εκείνη ήταν, μετά τον θάνατο της Μελίνας, που ως ευρωβουλευτής της Ν.Δ. έστησε την πρώτη φωτογραφική έκθεση που τεκμηρίωνε τον διαμελισμό των Γλυπτών του Παρθενώνα μεταξύ Αθήνας και Λονδίνου και μάζεψε υπογραφές από όλα τα κόμματα του Ευρωκοινοβουλίου, πετυχαίνοντας την έκδοση ψηφίσματος που παρότρυνε ελληνική και βρετανική πλευρά να καθήσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Πώς την ξέχασαν; Όπως «ξέχασαν» στα εγκαίνια και τον Σπύρο Μερκούρη, αδελφό και ενεργό συμπαραστάτη της Μελίνας στα χρόνια του αγώνα της για την επιστροφή των Γλυπτών και, εν πάση περιπτώσει, μόνο εκπρόσωπο του ονόματός της.

Από το «καστ» των προσκεκλημένων τής επίσημης βραδιάς έλειπαν γενικώς οι διεθνώς γνωστοί Έλληνες και φιλέλληνες- δεν είναι και τόσοι πολλοί δα!

Αλλά, θα πει κάποιος, εδώ άφησαν απ΄ έξω την πρωτεργάτιδα Μελίνα (με το ζόρι ανέφεραν το όνομά της) και τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Η μικροπρέπεια είναι φυτό. Και ευδοκιμεί στην Ελλαδίτσα των μικροκομματικών συμφερόντων και της μικροπολιτικής του ανούσιου ταρατατζούμ…