Πέντε σημεία για την Τελετή Εγκαινίων

Ήταν λοιπόν όντως ένα «κάποιο χαμόγελο» η Τελετή. Σ΄ αυτή την πόλη και σ΄ αυτή τη χώρα που «πεθαίνει σα χώρα».

Ήταν μια Εντολή. Η μνήμη να «καίει μέσα μας σαν άκαυτη βάτος». Ήταν ένα πρόσταγμα. «Να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα».

1 Τα λαμπρά εγκαίνια του Νέου Μουσείου Ακρόπολης θα μπορούσαν να είναι μια αφετηρία για τη χώρα και για τον λαό μας. Ένα σημείο. Ένα σημείο Ομόνοιας. Ένα σημείο που μόνο στην τελετή και αφού είχαν προηγηθεί τα χείριστα έγινε σημείο ομόνοιας. Λίγες ώρες πριν βλέπαμε και ακούγαμε τα γνώριμα: αλαζονεία, ναρκισσισμό και καιροσκοπισμό. Δεν αξίζει καν να πω από πού, γιατί δεν μιλώ πολιτικά.

2 Όμως στην τελετή υπήρξαν και πράγματα πέραν του μέτρου. Ούτε ικέτες, ούτε παραπονεμένοι, ούτε οργισμένοι για τα Μάρμαρα που εκλάπησαν από τον Παρθενώνα έπρεπε να εμφανίζονται οι άρχοντές μας. Αρκούσαν τα δυο λόγια του Προέδρου της Δημοκρατίας. Λιτά και δωρικά. Τα υπόλοιπα τα έλεγαν, τα λένε και θα τα λένε οι εκκωφαντικές οιμωγές των σιωπηλών αγαλμάτων.

3 Να μην ξεχνάμε και τα άλλα εγκαίνια… Στα «γκέτο» της Ομόνοιας εγκαινιάσαμε το Μουσείο της Απελπισίας… Υπάρχουν πάντα οι δύο Ελλάδες. Η «ονειροτόκος» του Παρθενώνα και η «ερεβοκτόνος» στο λεγόμενο Ιστορικό Κέντρο.

4 Αξίζει να κρατήσουμε τη χτεσινή Τελετή γιατί όλοι το ξέρουμε πως έρχονται καταιγίδες για τη χώρα. Ένα μουσείο, 2.500 χρόνια μετά τον Χρυσούν Αιώνα, με 410 μεγάλες αρχαιότητες και 4.200 νέα αντικείμενα. Απίστευτο! Η ξενάγηση του προέδρου του Μουσείου, κ. Δημήτρη Παντερμαλή, για τους υψηλούς προσκεκλημένους είχε τον χαρακτήρα της καλής πίστης, δηλαδή σαν να ακούς ένα παραμύθι ή μια προσευχή, παρά τις όποιες υπερβολές. Από την ξενάγηση αυτή λοιπόν άντλησα ένα νέο όπλο. Ακαταμάχητο. Ότι ο Αλέξανδρος έστειλε πίσω από την Περσέπολη κομμάτια που είχαν αρπάξει οι Πέρσες κατακτητές από τον Παρθενώνα!! Τόσο απλά ειπώθηκε για να κεραυνοβολήσει τα επικαιρικά, τα παράλογα που ζούμε με τους γείτονες…

5 Ο λαός μας αναζητά «Σηματωρούς και Κήρυκες» ενώ τους έχει. Αν σηκωθεί στις μύτες των ποδιών του θα τους δει. Αυτό κρατώ από τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου Ακροπόλης. Το πρόσταγμα να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα.

Αυτό μου φέρνει στον νου τους στίχους του Γιώργου Σεφέρη: «Λίγο ακόμα/ θα ιδούμε τις αμυγδαλιές να ανθίζουν/ Τα Μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο/ Τη θάλασσα να κυματίζει/ Λίγο ακόμα/ Να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα».

ΥΓ1. Δεν υπήρχε ή δεν είδα ούτε έναν εκπρόσωπο του πνευματικού μας κόσμου. Γιατί;

ΥΓ2. Και για το μέλλον, βρε αθεόφοβοι, μια φωτογραφία, μια επιγραφή, μια αίθουσα για τη Μελίνα. Έστω. Έστω και τότε που τα Μάρμαρα θα γυρίσουν στον Παρθενώνα. Στο σπίτι τους. Στο σπίτι μας.

Ο Γιώργος Λιάνης είναι βουλευτής Φλώρινας.