Γνώμη

Λάμψη στο περιτύλιγμα
Του Γιάννη Λαμπίρη

Η Εβίνα Μάλτση, η Στέλλα Καλτσίδου, η Τούλα Καλέτζου και όλα τα κορίτσια του Κώστα Μίσσα κλέβουν την παράσταση αυτές τις ημέρες στη Λετονία, όπου διεξάγεται το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα γυναικών. Στις λεπτομέρειες έχασαν την είσοδό τους στην τετράδα, όπου θα διεκδικούσαν μετάλλιο αλλά έστω και έτσι ακούστηκε στην Ευρώπη το ελληνικό γυναικείο μπάσκετ. Την ίδια ώρα, εντός συνόρων το ελληνικό πρωτάθλημα της Α1, σχεδόν δεν υπάρχει. Η ελληνική ομοσπονδία προχώρησε αναγκαστικά (και πολύ σωστά) σε μείωση των ομάδων από 14 σε 12 (απόφαση που θα ισχύσει του χρόνου), αφού κάθε χρόνο παρουσιάζονται γιγαντιαία προβλήματα.

Πέρυσι αποχώρησε νωρίς νωρίς η Καστοριά (ομάδα μοντέλο τα προηγούμενα χρόνια), ενώ ο Άρης Χολαργού ύστερα από έναν εκπληκτικό πρώτο γύρο με πορεία στην πρώτη εξάδα, λόγω οικονομικών προβλημάτων συνέχισε το πρωτάθλημα με κορασίδες (οι οποίες φυσιολογικά γνώριζαν τη συντριβή με 60-70 πόντους σε κάθε παιχνίδι) και δεν απέφυγε τον υποβιβασμό, γλιτώνοντας πάντως τους μηδενισμούς.

Υπάρχουν φυσικά και ομάδες πρότυπα όπως ο Αθηναϊκός, οι Εσπερίδες κ.λπ., αλλά τείνουν να αποτελούν την εξαίρεση στον κανόνα, σε μια κατηγορία (τις γυναίκες)

που φυτοζωεί. Άλλωστε κορυφαίες παίκτριες της Εθνικής (Μάλτση, Κωστάκη κ.λπ.) αναζήτησαν την τύχη τους στο εξωτερικό και δικαιώθηκαν στην επιλογή τους.

Αλλά εδώ αν ρίξει κανείς μια ματιά και στην Α1 των ανδρών, θα δει μετά τους δύο «αιώνιους» το χάος, σε μια κατηγορία σαφώς πολύ πιο επαγγελματική, πιο προβεβλημένη και με πολύ καλύτερα οικονομικά μεγέθη. Δυστυχώς το περιτύλιγμα, σε άντρες και γυναίκες, είναι λαμπερό σαν ακριβό δώρο.

Αλλά μόλις το ξετυλίξεις και φτάσεις στο περιεχόμενο, η απογοήτευση και ο προβληματισμός διαδέχονται τον αρχικό ενθουσιασμό.