[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Δανεικά και αγύριστα

Αν και φοιτήτρια στην Αγγλία, άργησα να εντάξω στο πρόγραμμα των εξορμήσεων μου μια αναγνωριστική βόλτα στο Βρετανικό Μουσείο. Τι κέρδισα; Τη χαρά της άγνοιας! Όταν τελικά το επισκέφτηκα, δεν εντόπισα τίποτα το βρετανικό, παρά μόνον ένα παγκόσμιο ανθολόγιο ιστορικών μνημείων.

Ούτε καν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα που ανυπομονούσα να αντικρύσω δεν με συγκίνησαν- μόνο θλίψη μου προκάλεσε το θέαμα. Δεν ανήκαν εκεί, μια ματιά αρκούσε για να το διαπιστώσει κανείς. Ο ψυχρός χώρος αφαιρούσε την ομορφιά τους, την ιστορική συνέχειά τους μέσα στον χρόνο.

Έφυγα ενοχλημένη και δεν επέστρεψα ποτέ.

Δεν ήταν μόνο η θιγμένη εθνική μου ταυτότητα που με οδήγησε στην έξοδο. Το Τμήμα των Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων μου άφησε ακριβώς το ίδιο «κενό» σε ό,τι αφορά το ενδιαφέρον μου, που λίγα λεπτά πριν ήταν οξυμμένο. Η απόδειξη; Όταν μερικά χρόνια αργότερα επισκέφτηκα για μία ημέρα το Κάιρο και το Μουσείο της Αιγύπτου, οι μούμιες φάνταζαν διαφορετικές. Το κτίριο ίσως να μην ήταν τόσο επιβλητικό και καθαρό, η ιστορία του τόπου όμως ξεδιπλωνόταν αιώνα τον αιώνα, στην έδρα της…

Ούτε καν το «τσιμπημένο» εισιτήριο δεν με πείραξε και ο «αδιάβαστος» ξεναγός, αφού όλα κυλούσαν όπως έπρεπε.

Το αποτέλεσμα; Λίγο ακόμη μελάνι σπαταλάται για να τυπωθούν αυτές οι γραμμές, αφού το περιεχόμενό τους οι ιθύνοντες του Βρετανικού Μουσείου το αγνοούν.

Ειπώθηκε πως «τα Μάρμαρα ανήκουν σε όλους». Δεν διαφωνώ με το σκεπτικό- που λίγο-πολύ είναι σαν να σου χρυσώνουν το χάπι- πως ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός έσπειρε όλο τον δυτικό πολιτισμό. Μήπως όμως τα Μάρμαρα ανήκουν- έστω λίγο περισσότερο- στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης που βρίσκεται στη σκιά του Παρθενώνα;