«Δεν νιώθω μίσος για τους δολοφόνους»

«Είναι μεγάλη ανακούφιση για μένα και κυρίως για τα παιδιά μου, το ότι εντοπίσθηκαν οι δράστες της δολοφονίας του συζύγου μου.
Εκτέλεσαν εν ψυχρώ έναν υπάλληλο περιπτέρου για λίγα χρήματα του ταμείου. Το μεγάλο όμως ευχαριστώ, το χρωστώ στους απλούς ανθρώπους που με στήριξαν και μου προσέφεραν βοήθεια, στη σκληρή δοκιμασία της οικογένειάς μου».

Έχει περάσει σχεδόν ενάμισης χρόνος από τη δολοφονία του 45χρονου Βορειοηπειρώτη Λευτέρη Τράλου στο περίπτερο όπου εργαζόταν νυχτερινή βάρδια στη λεωφόρο Ποσειδώνος στο Παλαιό Φάληρο. Ξημερώματα της 28ης Φεβρουαρίου του 2008, τρεις δράστες τού επιτέθηκαν- ο ένας τον πυροβόλησε και τον σκότωσε- για να αρπάξουν γύρω στα 200 ευρώ που υπήρχαν στο ταμείο. Η υπόθεση έπειτα από επίμονες αστυνομικές έρευνες εξιχνιάσθηκε την περασμένη εβδομάδα. Ο άτυχος υπάλληλος, όπως προέκυψε, βρέθηκε αντιμέτωπος με τα μέλη μιας από τις πλέον επικίνδυνες αλβανικές συμμορίες. Αρχηγός της ήταν ένας 20χρονος Αλβανός ο οποίος δολοφονήθηκε σε συμπλοκές μεταξύ αντίπαλων συμμοριών στον Άγιο Παντελεήμονα Αχαρνών. Στην συμμορία μετείχαν ένας 18χρονος ο οποίος εκτίει ποινή φυλάκισης για άλλη υπόθεση και ένας 19χρονος ο οποίος αναζητείται.

Ο 45χρονος βιοπαλαιστής άφησε πίσω τρία ανήλικα αγόρια, τον Στέφανο, 11 χρόνων, τον Αλέξανδρο 9 χρόνων και τον μικρότερο της οικογένειας, τον 5χρονο Αλέκο. Το βάρος της επιβίωσης έπεσε στους ώμους της συζύγου του, της 38χρονης Τζουλιάνας.

Στο μικρό διαμέρισμα της οικογένειας στον Βοτανικό η ατμόσφαιρα είναι βαριά. Η Τζουλιάνα Τράλου μετά τη δολοφονία του άνδρα της βρίσκεται αντιμέτωπη με τη γραφειοκρατία: περιμένει ακόμη τη σύνταξη που δικαιούται από τον άνδρα της, αλλά και την ελληνική ιθαγένεια. Από την Κλεισούρα. Η οικογένεια του Λευτέρη Τράλου κατάγεται απο την Κλεισούρα. «Ο Λευτέρης ήρθε στην Αθήνα το 1991, αφού προηγουμένως είχαν έρθει και εγκατασταθεί τα τρία αδέλφια του. Είχε σπουδάσει στο Τεχνικό Λύκειο ηλεκτρολόγος και στο Δυρράχιο όπου έμενε εργαζόταν στις τηλεπικοινωνίες».

Τον πρώτο καιρό που ήρθε στην Αθήνα εργαζόταν σε οικοδομές και όπου αλλού έβρισκε. «Ήταν πολύ δραστήριος. Δεν έμεινε ούτε μία ημέρα χωρίς δουλειά. Τότε βέβαια υπήρχαν μεροκάματα. Κατάφερε και έπιασε δουλειά στο Μετρό. Ήταν από τους πρώτους που εργάστηκαν εκεί. Δέκα χρόνια δούλεψε στις εγκαταστάσεις, κάτω στα τούνελ. Ζητούσε μια μόνιμη δουλειά με τα ένσημά του για τη σύνταξη. Δυστυχώς το 2004 ολοκληρώθηκαν οι εργασίες και τον σταμάτησαν».

Στο μεταξύ ο Λευτέρης Τράλος είχε παντρευτεί την Τζουλιάνα έκαναν την οικογένεια. «Τα χρόνια που εργαζόταν στο Μετρό ήταν τα καλύτερα. Είχε αρχίσει να στρώνει η ζωή μας. Εγώ εργαζόμουν φασόν σε εργαστήρια. Σταματούσα μόνο κατά το χρονικό διάστημα της εγκυμοσύνης. Για να εξασφαλίσω καλύτερες συνθήκες εργασίας γράφτηκα σε ΙΕΚ και σπούδασα οδοντοτεχνίτης. Έχοντας δύο μικρά παιδιά, εργαζόμουν το πρωί και σπούδαζα το βράδυ. Σταμάτησα για λίγο τη δουλειά όταν ήρθε το τρίτο παιδί μου. Τα κατάφερα όμως και πήρα το δίπλωμά μου και την πιστοποίηση του επαγγέλματος». Σε δύο δουλειές. Οι ανάγκες της οικογένειας ήταν μεγάλες. Ο Λευτέρης Τράλος αναγκάσθηκε να εργάζεται με εξοντωτικούς ρυθμούς. Μετά το Μετρό εργάστηκε σε εταιρεία που τοποθετούσε κλιματιστικά σε μεγάλα κτίρια και σούπερ μάρκετ. Για να συμπληρώνει τον μισθό του έπιασε δεύτερη δουλειά- νυχτερινή βάρδια στο περίπτερο. «Εργαζόταν 16 ώρες το 24ωρο. Οκτώ στην πρωινή του δουλειά και άλλες οκτώ, μέχρι τις πέντε τα ξημερώματα στη δεύτερη. Δεν φοβηθήκαμε ποτέ τη δουλειά. Έψαχνα και εγώ δουλειά ως οδοντοτεχνίτης για να κάνουμε τη ζωή μας πιο ανθρώπινη. Να μοιραστούμε τα βάρη, να συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον, ώστε να μην αναγκάζεται να εργάζεται εκείνος τόσες ώρες».

Η γυναίκα ακόμα περιμένει τη σύνταξη που δικαιούται από τον άνδρα της αλλά και την ελληνική ιθαγένεια

«Ο μικρός περιμένει ακόμα τον πατέρα του»

Η κ. Τζουλιάνα Τράλου δακρύζει όταν μιλάει για τις στιγμές που έζησε όταν χτύπησε το τηλέφωνο, ξημερώματα της 28ης Φεβρουαρίου, πέρυσι. «Ήταν ένας γνωστός. Δεν μου είπε τι είχε συμβεί. Μου είπε απλά ότι ο άνδρας μου λιποθύμησε και τον πήγαν στο νοσοκομείο. Πήρα τηλέφωνο στο περίπτερο, δεν απαντούσε κανείς και επικοινώνησα με τον ιδιοκτήτη. Μου είπε ότι ο Λευτέρης ήταν τραυματισμένος». Με συγγενείς της, η κ. Τζουλιάνα έτρεξε στο νοσοκομείο. Ακόμα και σήμερα δεν γνωρίζει όλες τις λεπτομέρειες της δολοφονίας. «Δεν έχω το κουράγιο. Ειπώθηκε ότι τον πυροβόλησαν επειδή τους φάνηκαν λίγα τα χρήματα που υπήρχαν στο ταμείο».

Τα δύο μεγαλύτερα παιδιά γνωρίζουν την αλήθεια. «Ο μικρός περιμένει ακόμα τον πατέρα του. Το προηγούμενο βράδυ τού είχε υποσχεθεί ότι θα τον πήγαινε βόλτα. Τα δύο μεγαλύτερα παιδιά τον αναφέρουν συνεχώς. «Αυτό κάναμε με τον μπαμπά μας. Εκεί πήγαμε με τον μπαμπά μας. Τους λείπει πολύ. Φοβάμαι τι θα γίνει αργότερα, όταν θα μεγαλώσουν. Όταν θα συνθέσουν το σκληρό σκηνικό της δολοφονίας. Όταν τους είπα ότι βρέθηκαν οι δράστες, αντέδρασαν και έβαλαν τα κλάματα».

Εφιάλτες. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα η κ. Τζουλιάνα έμεινε στο σπίτι και αφοσιώθηκε στα παιδιά της. «Δεν πήγα στη δουλειά, δεν μπορούσα να λείψω τέτοιες στιγμές που με χρειάζονταν. Μπροστά τους προσπαθώ να είμαι ψύχραιμη και δεν εξωτερικεύω τα συναισθήματά μου. Τον πόνο που νιώθω. Το βράδυ όμως που μένω μόνη, έρχονται οι εφιάλτες».

Η κ. Τζουλιάνα δεν βρίσκει λόγια για να ευχαριστήσει τον κόσμο που της συμπαραστάθηκε. Η δολοφονία του οικογενειάρχη είχε προκαλέσει σοκ και ο κόσμος, όπως μπορούσε, έδειξε έμπρακτα τη συμπαράστασή του στην οικογένεια.

«Άνθρωποι που δεν τους γνώριζα, πληροφορήθηκαν από τις ειδήσεις αυτό που συνέβη και μου συμπαραστάθηκαν. Μια ανταπόκριση που δεν την περίμενα. Και για μένα ήταν θέμα επιβίωσης επειδή είχα την ευθύνη τριών παιδιών. Είχα μεγάλη συμπαράσταση από το σχολείο, την Εκκλησία. Όλοι τους έκαναν ό,τι μπορούσαν». Για τους δράστες, η κ. Τζουλιάνα δεν αισθάνεται μίσος. «Το φοβερό είναι ότι ένας από αυτούς, όταν έγινε το έγκλημα, ήταν μόλις 17 χρόνων. Δεν υπάρχει λογική σε αυτό που έγινε. Αυτοί που έκαναν το έγκλημα είναι επικίνδυνοι για την κοινωνία. Όχι μόνο για μένα που μου κατέστρεψαν τη ζωή. Η Αστυνομία έπρεπε να τους αποκαλύψει πριν βρεθούν και άλλες οικογένειες στη θέση μας».


Παγιδευμένη στη γραφειοκρατία

Η κ. Τζουλιάνα Τράλου βρίσκεται ακόμα παγιδευμένη στη γραφειοκρατία προκειμένου να μπορέσει να πάρει αυτά που δικαιούται. Χρονοβόρες διαδικασίες, πάρα πολλά πιστοποιητικά και μια συλλογή αριθμών πρωτοκόλλου, χωρίς αποτέλεσμα. Ακόμα δεν έχει πάρει τη σύνταξη, τα επιδόματα και την ελληνική ταυτότητα.

«Δεν πρόλαβα να πενθήσω τον άνδρα μου και έτρεχα στις υπηρεσίες για να ετοιμάσω τα χαρτιά και τα πιστοποιητικά που μου ζητούσαν. Από την πλευρά μου το μόνο που ζήτησα από την Πολιτεία, ήταν η χορήγηση της ταυτότητας. Δεν την έχω πάρει ακόμα. Ένα χαρτί ζητάω για να μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου και από εκεί και πέρα όλα είναι δική μου ευθύνη».