[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Τι ψηφίζει αυτός που δεν ψηφίζει

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ παλιό της Ρόζας, στη μόδα είναι κι ένα άλλο εκλογικό δίλημμα: Κάλπη ή ξαπλώστρα;

Η διάζευξη δεν κάνει κανένα σκόντο: Καταδικάζει όποιον αποφασίζει να μείνει μακριά από την κάλπη ως νωχελικό και αδιάφορο ιδιώτη, ως βαρυστόμαχο φραπαιδαρά που δεν στέργει ν΄ ασχοληθεί με τις συλλογικές αγωνίες.

Στο δικό μαςτρόπος του λέγειν«αξιακό» σύστημα, η ιδιότητα του πολίτη ταυτίζεται με εκείνη του ψηφοφόρου. Κανείς δεν φαντάζεται ότι ο απέχων οδηγείται στον πολιτικό του αυτοχειριασμό από υπερβολική ευαισθησία.

Κανείς δεν αναγνωρίζει ότι μπορεί η αποχή να είναι απόφαση πολιτική. Κι όμως. Πριν εξοστρακίσει τον εαυτό του, ο απέχων πίστευε στην κοινότητα. Μπορεί μάλιστα να ήταν και φανατικός των ιδεών, τόσο που εσωτερίκευσε τις αποτυχίες του συστήματος ως δικές του αποτυχίες. Μπορεί και να φαντασιώνεται ότι η αποχή του ίσως τελεσφορήσει αν αθροιστεί με μια αποχή μαζική, ικανή να κλονίσει την κομματική αγορά.

Αυτός, ο αναχωρητής, δεν ήταν πάντα κυνικός. Κυνικό τον έκαναν οι διαδοχικές διαψεύσεις. Ίσως και η ανία. Η βεβαιότητα ότι η παράσταση εκτυλίσσεται κυκλικά, χωρίς τίποτε «φρέσκο» να συμβαίνει.

Αυτός, ο κυνικός, νιώθει ήδη τον ίλιγγο της εκλογικής νύχτας. Ακούει κιόλας τους κυβερνητικούς να (παρ)ερμηνεύουν την αποδοκιμασία ως ψήφο ανοχής- μ΄ ένα υπόκωφο «ουφ!» που δεν θα αναγκαστούν να αποχωριστούν την πελατειακή τους μηχανή. Βλέπει ήδη την αξιωματική αντιπολίτευση να πανηγυρίζειχωρίς συνείδηση ότι δεν είναι εκείνη η εκλεκτή, αλλά αφόρητη πια η κυβέρνηση. Ακούει ο απαθής μηδενιστής τον Περισσό να επαίρεται ότι το Κόμμα άντεξε στις «προβοκατόρικες» επιθέσεις (πράγμα διόλου παράδοξο, αφού το Κόμμα αντέχει ακόμη και σε πείσμα της ιστορίας). Βλέπει στην Κουμουνδούρου νέους και παλιούς να φωνασκούν, ενώ κάτω από τα πόδια τους χάσκει το κενό που άφησε ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης.

Στην οθόνη της πολιτικής του μνήμης ο αμέτοχος των εκλογών έχει ξαναδεί το έργο. Και ίσως του φαινόταν επιεικής ακόμη κι ο Καστοριάδης, ο οποίος έλεγε ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελείωσε το 404 π.Χ. Ακόμη κι αυτός ο χονδροειδής αφορισμόςσε συνθήκες πάνδημης ψιττάκωσης – ίσως του φαινόταν κολακεία.