Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Αντιευρωπαϊκά

ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟ, αλλά τα μόνα επιχειρήματα γύρω από τα ευρωπαϊκά θέματα που ακούγονται εν όψει ευρωεκλογών είναι εναντίον βασικών ευρωπαϊκών θεσμών. Κυριότερος στόχος είναι βεβαίως το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, ο στενός αυτός κορσές, όπως χαρακτηρίζεται, που υποχρεώνει τα μέλη της ευρωζώνης να διατηρούν χαμηλά δημοσιονομικά ελλείμματα.

Μπορεί να υπάρχει μια βάση στα επιχειρήματα εναντίον του Συμφώνου Σταθερότητας και άλλων θεσμών. Μπορεί να χρειάζεται πράγματι μια μεγαλύτερη ευελιξία, η εξαίρεση π.χ. των επενδυτικών δαπανών από τον υπολογισμό του ελλείμματος, όπως είχε προταθεί και παλαιότερα, αλλά απορρίφθηκε, λόγω διαφωνιών της Γερμανίας.

Αυτό είναι ένα ζήτημα που μπορεί ίσως να συζητηθεί.

Όμως, χωρίς ένα κάποιο Σύμφωνο Σταθερότητας, ένα πλαίσιο κανόνων που να εγγυώνται τη δημοσιονομική σταθερότητα, δεν θα μπορούσε να υπάρξει η ευρωζώνη. Τα υπερβολικά ελλείμματα θα τροφοδοτούσαν μη ανεκτά επίπεδα πληθωρισμού και μια μη ανταγωνιστική ευρωπαϊκή οικονομία.

Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που δεν νοιάζονται ούτε για το ευρώ, που νοσταλγούν ακόμη τη δραχμή. Αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Το βέβαιο είναι ότι η υπόθεση της ευρωπαϊκής ενοποίησης δοκιμάζεται για άλλη μια φορά λόγω κρίσης και όχι μόνο στην Ελλάδα. Αν εδώ μας απασχολεί το θέμα του Συμφώνου Σταθερότητας, στην Κεντρική Ευρώπη μιλούν για την κρίση της ενιαίας αγοράς, εξαιτίας των παρεμβάσεων των εθνικών κυβερνήσεων υπέρ των εθνικών τους επιχειρήσεων. Να δούμε τι θα αφήσει πίσω της αυτή η κρίση, όταν τελειώσει…