[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ακριβή σιωπή…

ΚΑΙ ΕΖΗΣΑΝ αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα… Μέχρι τώρα ξέραμε πως έτσι τελειώνουν τα παραμύθια. Να που μαθαίνουμε πως με τον ίδιο τρόπο κλείνουν και τα σκάνδαλα. Αρκεί να βρεθεί η σωστή μεθόδευση.

Ώστε- αναίμακτα- να μην ανοίξουν ποτέ στόματα που έχουν να πουν πολλά. Κάπως έτσι ερμηνεύει ο μέσος πολίτης την αριστοτεχνική φυγή (ή φυγάδευση) των δύο άλλοτε μεγαλοστελεχών της Siemens, για την οποία συζητάμε μέρες τώρα αναζητώντας ανούσιες λεπτομέρειες. Πότε έφτασε το σήμα στο υπουργείο Εξωτερικών, πότε ενημερώθηκε η κ. Μπακογιάννη, πότε το έμαθε ο υπουργός Δικαιοσύνης και πότε έδωσε το σήμα κινδύνου στον κ. Σανιδά και πάει λέγοντας.

Προ των πυλών της φυλακής και οι δύο… φυγάδες (αφού η επικαιρότητα επιτάσσει την ιδιότυπη αυτή επιβολή ποινής ως προκαταβολή), ασφαλώς και δεν επρόκειτο να μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια. Τι πιο φυσικό από το να σύρουν μαζί τους και τους παραλήπτες των μαύρων χρημάτων ρίχνοντας τα ονόματα στο τραπέζι του ανακριτή; Με το νομοθέτημα του 1950 «περί καταχραστών του Δημοσίου χρήματος» να τους απειλεί ακόμη και με ισόβια κάθειρξη, ασφαλώς και θα υποχρεώνονταν να σπάσουν τη μακρά σιωπή τους. Εν όψει ευρωεκλογών, έπρεπε να βρεθεί άμεσα λύση. Προ του κινδύνου να καταρρεύσει η κεντρική πολιτική σκηνή ή να υποστεί μια ήττα η Δικαιοσύνη, και ο πιο αφελής θα επέλεγε το δεύτερο. Ως μη χείρον.

Καθώς ούτως ή άλλως στην υπόθεση αυτή (όπως και σε μια σειρά άλλων δυστυχώς) η Δικαιοσύνη διαδραματίζει ρόλο διεκπεραιωτικό. Μας λέει ποιοι τα έδωσαν, αλλά σχεδόν αδιαφορεί για όσους τα πήραν. Και επειδή προφυλακίζει τους φερόμενους ως δράστες της δωροδοκίας, πιστεύει πως το κοινωνικό σύνολο θα ξεχάσει τους πραγματικούς ενόχους της διαφθοράς. Ίσως εκμαυλίστηκαν άθελά τους, δεν λέμε. Μπορεί να τους έβαλαν και το μαχαίρι στον λαιμό. Ή τα… αρπάζεις ή σε σκοτώνω… Ένα σθεναρό όχι στην πρόκληση ήταν αρκετό για να μην τελεστεί το αδίκημα. Αλλά η… Εύα τους ηπάτησε. Φταίνε;