Ματιές Ανησυχούν…

Ανησυχούν και διαμαρτύρονται τα κόμματα, επειδή διαπιστώνουν από τις δημοσκοπήσεις ότι θα είναι πολλοί οι Έλληνες που δεν θα πάνε να ψηφίσουν για τις ευρωεκλογές, την άλλη Κυριακή. Να ανησυχούν τα κόμματα, να διαμαρτύρονται και να ολοφύρονται ακόμη, που ο λαός τούς έχει γυρίσει την πλάτη. Τώρα όμως ανακαλύψανε ότι υπάρχει λαός; Τώρα, που τον έχουν ανάγκη, για να βγούνε μπροστά «με σημαίες και με ταμπούρλα» και να πέσουν στελέχη τους με τα μούτρα στο καζάνι;

Ξύπνησε ο κόσμος, κύριοι! Του αλλάξατε τα φώτα και οι μεν και οι δε, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο. Αλλά βλάπτετε και οι δύο την… Ελλάδα, το ίδιο! (Καβάφη μου). Στο σημερινό χάλι δεν φτάσαμε εξαιτίας του εργάτη πατέρα μου και του μπογιατζή γείτονά μου. Φτάσαμε από τις ενέργειές σας. Τις αποφάσεις σας. Μπήκατε απένταροι στην πολιτική, οι περισσότεροι, και σε 2-3 τετραετίες γίνατε βαθύπλουτοι. Σαν να σας έπεσε από τον ουρανό το ΛΟΤΤΟ…

Φυσικά, δεν είμαι υπέρ της αποχής. Αλίμονο. Έχουμε ένα όπλο, την ψήφο, για να επιβραβεύουμε και να τιμωρούμε. Δεν θα πρέπει από απογοήτευση και οργή αυτό το όπλο να το αχρηστέψουμε. Οφείλουμε να το αξιοποιήσουμε. Και τώρα, και στις εθνικές εκλογές.

Γιατί με τις βουτιές στις παραλίες των «τριημέρων», το τέλμα θα μείνει τέλμα.

Φοβάμαι, όμως ότι ο λαός, εγώ, εσύ, ο τρίτος, έχουμε χωθεί ώς τον λαιμό στην απάθεια. Για τη βολή μας, μόνο, ενδιαφερόμαστε και φούρνος να μην καπνίσει. Αλλά υπάρχουν άνεργοι, υπάρχουν νέοι, υπάρχουν παιδιά, ολόγυρά μας και παντού. Δεν έχουμε χρέος να αγωνισθούμε γι΄ αυτό τον υπέροχο κόσμο, που δεν φταίει σε τίποτα, που ζητάει απεγνωσμένα λίγο οξυγόνο για να αναπνεύσει;

Είμαι από παλιά γενιά. Δεν θυμάμαι, οι φίλοι μου, οι συμμαθητές μου, οι συνομήλικοί μου, να ήταν ρατσιστές. Το αντίθετο, θα έλεγα. Και όμως, σήμερα, ο ρατσισμός έχει εισχωρήσει στο πετσί χιλιάδων Ελλήνων. Μισούμε τους μετανάστες, που ήρθαν εδώ- όπως τρέχαμε εμείς άλλοτε στην Αμερική, τη Γερμανία, την Αυστραλία- για να βγάλουν ένα κομμάτι ψωμί με τη δουλειά τους. Και σ΄ αυτούς τους ανθρώπους δεν έχουμε δώσει έναν χώρο, έναν ναό, για να λατρεύουν τους θεούς τους!

Τέτοιοι είμαστε!

Και επειδή μίλησα για παλιές γενιές: διάβασα ένα κείμενο του ευαίσθητου ποιητή Γιώργου Μαρκόπουλου για τη γειτονιά μου. Αντιγράφω: «…Εκεί ήσαν όλα και όλοι: το Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη. Η ξεχασμένη “αυλίτσα” του Μόλλα στην Πατησίων. Το καλοκαιρινό του Κουν στην Ιουλιανού. Το ατελιέ του Τόμπρου. Το θέατρο “Πορεία” του Δαμιανού και αργότερα του Λ. Τριβιζά. Η σχολή Σταυράκου και το θεατρικό εργαστήρι του Δημ. Κωνσταντινίδη. Το “Ροντέο” του Σαββόπουλου. Ο Γ. Καραβασίλης και ο Γ. Πανουτσόπουλος. Ο Γιάννης Γαΐτης. Ο Μ. Κουμανταρέας και ο Γιάννης Βαρβέρης. Ο Ν. Ξανθόπουλος και ο Αν. Βλάχος. Ο Βασ. Ζιώγας και η Π. Παμπούδη. Ο Τ. Λειβαδίτης και η Αθηνά Σχινά. Και τέλος, το σχολείο μας, το “2ο Αρρένων”, όπου πριν από μας έπαιξαν, γέλασαν στην ίδια αυλή και αποφοίτησαν εκείνα τα τρομερά παιδιά, ο Λευτ. Παπαδόπουλος, ο Αλέκος Φασιανός και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Τώρα πολλοί, λένε, πως χάθηκαν όλα. Εμείς όμως επιμένουμε, ψάχνουμε, κατοικούμε. Διότι είμαστε από εκείνους που πιστεύουμε σ΄ αυτόν τον κόσμο…».