ΑΝΑΛΥΣΗ Ο ανεκπλήρωτος έρωτας του ευρώ

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους οι Ευρωπαίοι δεν αναμένεται να προσέλθουν με ενθουσιασμό στις κάλπες το ερχόμενο Σαββατοκύριακο. Η ευρωπαϊκή πολιτική τούς έχει απογοητεύσει. Η Ευρώπη δεν αντέδρασε με τον τρόπο που θα όφειλε για να αποτρέψει μια κρίση που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, αλλά επεκτάθηκε πολύ γρήγορα στη Γηραιά Ήπειρο. Η τελευταία δείχνει να περιμένει τώρα και πάλι από τις ΗΠΑ τη σανίδα σωτηρίας.

Η υποχώρηση όμως του ενδιαφέροντος των πολιτών για τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη είναι παλιά. Η συμμετοχή στις ευρωεκλογές ξεκίνησε από 63% το 1979 για να υποχωρήσει στο 45,7% το 2004. Ιδίως από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, δηλαδή στις δύο τελευταίες αναμετρήσεις, η υποχώρηση υπήρξε ραγδαία. Κι όμως η πρόοδος που σημειώθηκε αυτήν την περίοδο, σε ό,τι αφορά τη λεγόμενη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και συγκεκριμένα η ενιαία αγορά και το ενιαίο νόμισμα, ήταν αξιοσημείωτη.

Η αλήθεια είναι ότι ο Ευρωπαίος πολίτης, ο κάθε πολίτης, δεν μπορεί, όπως θα έλεγε και ο σημαντικότερος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ζακ Ντελόρ, να ερωτευθεί ένα νόμισμα ή μια αγορά. Χρειάζεται κάτι περισσότερο. Μια ευρωπαϊκή κυβέρνηση, υποστηρίζουν οι ευρωπαϊστές, θα αποτελούσε την κινητήρια δύναμη η οποία θα έδινε στην Ευρώπη την αποφασιστικότητα που τώρα της λείπει. Οι ευρωσκεπτικιστές, όμως, απορρίπτουν την ιδέα, δεν θέλουν περισσότερη Ευρώπη που γι΄ αυτούς μεταφράζεται σε σπάταλη γραφειοκρατία.

Σε κάθε περίπτωση, μια τέτοια κυβέρνηση δεν υπάρχει τώρα, ούτε καν μια οικονομική κυβέρνηση, ικανή να αποφασίζει για φόρους και δαπάνες και άρα για ανάπτυξη και κοινωνική πολιτική, που τόσο την έχει ανάγκη αυτήν τη στιγμή η Ευρώπη. Αντί γι΄ αυτό, τις όποιες αποφάσεις οικονομικής πολιτικής παίρνει ο κ. Ζαν Κλοντ Τρισέ και οι υπουργοί Οικονομίας, κινούμενοι στα στενά περιθώρια του Συμφώνου Σταθερότητας.

Η αλήθεια είναι επίσης ότι οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι μεταφέρουν βασικά στην ευρωκάλπη τις πολιτικές τους επιθυμίες και απογοητεύσεις για τα εσωτερικά τους ζητήματα. Καθώς αυτή είναι μια περίοδος κρίσης, με άνοδο της ανεργίας σε όλη την Ευρώπη, τα μηνύματα των ευρωεκλογών θα είναι δίπλα καταδικαστικά, τόσο για όσες εθνικές κυβερνήσεις αποδείχθηκαν ανεπαρκείς όσο και για τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όλα αυτά δεν αποτελούν επαρκές άλλοθι για αδιαφορία στις ευρωεκλογές. Η αδιαφορία των πολλών επιτρέπει να κάνουν κουμάντο οι λίγοι που ενδιαφέρονται και συμμετέχουν. Ειδικά οι Έλληνες με τόσο πολλά ανοιχτά ζητήματα σε σχέση με την οικονομία τους, αλληλένδετα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, έχουν κάθε λόγο να πάρουν θέση. Στο κάτω κάτω οι Βρυξέλλες περιμένουν μέτρα από μας την επομένη των εκλογών. Μέτρα που θα διαμορφωθούν και με βάση τα εκλογικά αποτελέσματα. Αυτό δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους. Από τους φόρους δεν μπορούμε να κάνουμε αποχή.